Հունան Մանվելյանն անմահացել է սեպտեմբերի 28-ին Մատաղիս-Թալիշ հատվածում, տուն «վերադարձել»` հինգ ամիս անց

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Շատ աշխույժ, խելացի երեխա էր։ Սպորտսմեն էր։ Բազմաթիվ մրցույթների է մասնակցել, անգամ Թուրքիայում, հաղթելով ադրբեջանցի մրցակցին, ծածանել է Հայաստանի դրոշը։ Զուգահեռ շատ լավ երգում էր, նվագում էր երաժշտական բոլոր հնարավոր գործիքներ՝ թառ, դհոլ, սինթեզ և այլն։ Փոքր տարիքում Արցախում տարբեր բեմականացումներում է խաղացել»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Տիգրանուհին՝ Հունանի մայրիկը։ Հունանը ծնվել է Երևանում։ Մինչև ինը տարեկանն ընտանիքի հետ ապրել է մայրաքաղաքում, բայց, երբ ավագ եղբայրը մեկնել է Արցախ ծառայության, ընտանիքը տեղափոխվել է Մարտակերտ։ «Այնտեղ էինք ապրում։ Հունանն ինը տարեկանից հաճախել է Մարտակերտի դպրոց։ Դպրոցին զուգահեռ հաճախում էր սպորտի և երաժշտության։ Դպրոցական բոլոր առարկաներն էլ սիրում էր, շատ խելացի էր։ Չեմ կարող ասել, որ բացարձակ գերազանցիկ է եղել, բայց վատ էլ չէր սովորում։ Ընդունակ երեխա էր, բայց իր երազանքները սպորտի և երաժշտության հետ էին կապված։ Քոլեջում սովորեց, կարմիր դիպլոմով այն ավարտեց, մարզչի որակավորում ուներ, ծառայությունից վերադառնալուց հետո կարող էր մարզիչ աշխատել։ Բայց ուզում էր Կոնսերվատորիայում սովորել՝ երգեցողության բաժնում։ Ավաղ, բոլոր երազանքները կիսատ մնացին։ Երգը շատ էր սիրում։ Հայրենասիրական երգեր էր կատարում»։

2020 թվականի օգոստոսի 10-ին Հունանը զորակոչվել է ժամկետային ծառայության։ Կարանտինն անցկացրել է Մարտակերտում, այնուհետև տեղափոխվել է Դրմբոնի զորամաս։ «Շատ լավ էր տրամադրված ծառայությանը։ 2016 թվականի պատերազմից հետո տղաներիս ասացի՝ եկեք տեղափոխվենք Ռուսաստան։ Ապրիլ յան պատերազմի ժամանակ էլ ենք Արցախում եղել։ Երկու եղբայրներն էլ միաբերան հակադարձեցին՝ մենք ոչ մի տեղ չենք մեկնի, պիտի մնանք, մեր հողը պաշտպանենք։ Հունանս սիրով մեկնեց ծառայության։ Երբ պարզ դարձավ, որ պետք է Մարտակերտում ծառայի, ուրախ-ուրախ զանգեց՝ մա՛մ, ձեզ եմ մոտիկացել, մենք այդ ժամանակ Մարտակերտում էինք ապրում։ Բացի դա, փոքր տարիքից նա եղել է Երկրապահ կամավորականների շարքերում։ Բազմաթիվ ճամբարների է մասնակցել, եղել է ջոկատավար»։

Սեպտեմբերի 27-ին սկսված պատերազմի ժամանակ Հունանը եղել է Մատաղիս-Թալիշ հատվածում։ «Երբ այդ օրն առավոտյան յոթն անց տասը պատերազմն սկսվեց, Հունանը մի քանի րոպե հետո զանգեց. «Բարև, մա՛մ ջան, ո՞նց եք»։ Ասացի, որ մեզ մոտ ամեն ինչ կարգին է։ Ես էլ նույն հարցն իրեն տվեցի, բայց պատերազմի մասին ոչ մի խոսք չասացի, ուզում էի հասկանալ՝ կասի՞ պատերազմի մասին։ Բայց երեխես ոչինչ չհասցրեց ասել, կապն ընդհատվեց։ Իր հետ այլևս կապ չունեցանք։ Պատերազմի ժամանակ դա իր առաջին և վերջին զանգն էր»։

Օրեր շարունակ ընտանիքը լուր չի ունեցել Հունանից։ «Հոկտեմբերի 9-ին հեռուստացույցով հայտնեցին իր անուն-ազգանունը։ Այդ օրն իմացանք, որ զոհվել է։ Իր զոհվելու օր են նշել սեպտեմբերի 28-ը, որովհետև Մատաղիս-Թալիշը մինչև սեպտեմբերի 30-ն արդեն գրավված են եղել։ Մեզ ասացին, որ չորս օրերից՝ սեպտեմբերի 27, 28, 29, 30, մեկը պետք է նշեն որպես իր անմահանալու օր։ Եվ այդպես էլ նշվեց սեպտեմբերի 28-ը։ Հետո արդեն մեզ նաև փոխանցեցին, որ տղաս հրամանատարին փրկելուց է զոհվել»։

Հունանի «վերադարձը» տուն տևել է մոտ հինգ ամիս։ Մայրիկն ասում է՝ որդու մարմինը գտել են 2021 թվականի փետրվարի 18ին։ «Սկզբում ասում էին, թե գերի է ընկել։ Մենք հավատացինք, դիմեցինք Կարմիր խաչին, տարբեր կազմակերպությունների, որ իրեն գտնեինք գերության մեջ, բայց ապարդյուն։ Հետո արդեն արյուն հանձնեցինք, և ԴՆԹ հետազոտությամբ իրեն գտանք։ Բացի դա, տղաներ կան, որոնք տեսել են, թե նա ինչպես է զոհվել, ուղղակի մենք չէինք հավատում, քանի դեռ դին չէինք գտել»։

44-օրյա պատերազմում հոկտեմբերի 27ին վիրավորվել է նաև Հունանի եղբայրը, ով 15 տարի պայմանագրային զինծառայող է եղել Մարտակերտում։ Նա մասնակցել է նաև Քառօրյա պատերազմին։ Տիկին Տիգրանուհին նշում է՝ երկու որդիներն էլ հայրենասեր են եղել։

Հիմա տան անկյունում Հունանի նկարների կողքին նրա բազմաթիվ մեդալները, գավաթները ու պատվոգրերն են, որոնք հիշեցնում են սպորտսմեն տղայի մարզական հաջողությունների մասին։ Իսկ Հայաստանի սամբոյի ֆեդերացիան Հունանին սամբոյի Հայաստանի առաջնությունների 60 կգ քաշային կարգում հետմահու հռչակել է հավերժ չեմպիոն։

Ապրելու ուժի մասին։ «Թոռներս դարձան ուժ տվողը։ Երկու հրաշք աղջիկ ունենք։ Նրանք են մեզ ուժ տալիս։ Փոքր թոռնուհիս ամեն ինչով շատ նման է իր հորեղբորը»։

Հ. Գ. - Հունան Մանվելյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Եռաբլուրում։

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ