Կառավարության չոբանները եւ հովիվների դեֆիցիտը

Վարչապետի պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության հուլիսի 22-ի նիստը սկսել է խորհրդարան անցած ընդդիմադիրներին ուղղված շնորհավորանքներով: «Ուզում եմ ասել հետևյալը՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը Ազգային ժողովում ու Ազգային ժողովից դուրս տրամադրված է կառուցողական, փոխադարձ հարգանքի հիման վրա հիմնված աշխատանքի՝ հանուն մեր երկրի անվտանգության ու բարեկեցության»:

Փաշինյանը նշել է, որ իրենք վճռական են ժողովրդի առաջ իրենց ստանձնած պարտավորությունները կատարելու գործում ու պատրաստ են համագործակցության ատելության խոսքից, բռնության խոսույթից, վիրավորանքից, արժանապատվությունը նվաստացնող բառապաշարից զերծ աշխատանքի՝ ինչպես խորհրդարանական, այնպես էլ արտախորհրդարանական ուժերի հետ. «Շնորհավորում եմ «Հայաստան», «Պատիվ ունեմ» դաշինքներին խորհրդարան անցնելու առիթով։ Ուզում եմ ընդգծել, որ Հայաստանի պատմության մեջ առաջին անգամ ընտրությունները դարձել են ներքաղաքական ճգնաժամի հաղթահարման միջոց, մինչդեռ նախկինում սովոր ենք եղել ընտրությունների անցկացման արդյունքներով ներքաղաքական ճգնաժամներ ունենալու պրակտիկային»:

Այս տողերն ընթերցելուց ես չեմ, դուք եք, ասեք ինչ ախտորոշել պացիենտին: Փաշինյանը, իսկապես, ադեկվատության խորը դեֆիցիտ ունի կամ իրեն ինչպես կասեն շլանգի տեղ է դրել:
Սկսենք վերջից՝ արդյոք ընտրություններով հաղթահարվեց ճգնաժամը: Եթե նկատի ունի, որ հետընտրական զարգացումներ չկան եւ ընտրությունների արդյունքներից դժգոհ ու այն կասկածի տակ դրած ուժերը իր պես նոր Մարտի 1 չեն ուզում սարքել, ապա՝ այո, այս առումով նա իրավացի է: Բայց դա չի նշանակում, թե ճգնաժամը հաղթահարված է, պարզապես արտաքին մարտահրավերներն ու ճգնաժամի աշխարհագրությունն է փոխվել, հակամարտությունը տեղափոխվել է Հայաստանի կենտրոն՝ Երեւանից 60 կիլոմետր հեռավորության վրա՝ Երասխ, ու եթե Փաշինյանի համար դժվար է ընկալել, թե ինչ անդառնալի հետեւանքների կարող է հանգեցնել ներքաղաքական լարումը, ապա դա իր խնդիրն է: Սակայն ճգնաժամը ոչ թե վերացել է, այլ խորացել: Եւ, ի վերջո, չպետք է մոռանալ ՀՀ այն հազարավոր քաղաքացիներին, որոնց համարը պայքարը չի ավարտվում մանդատով եւ ինչ որ պահից Փաշինյանի իշխանության համար կարող են սպառնալիք դառնալ:

Առավել զավեշտալի է համերաշխ ապրելու նրա կոչը: Միայն անգերազանցելի ցինկն իրեն կարող է թույլ տալ ընդդիմադիրների նկատմամբ մուրճային քաղաքականություն, հետապնդի ընդդիմադիրներին, ընտրություններից հետո ում կարողանա կալանավորի, օրինակ, Հայաստան դաշինքի պատգամավորության թեկնածուներին բանտերն է լցրել, իսկ հետո խոսի փոխադարձ հարգանքի ու կառուցողականության մասին:

Սակայն Փաշինյանը կառավարությունում միակը չէ, ով կորցրել է իրականության զգացումը, իր առաքիչ նախարար Վահան Քերոբյանը նույն օրը հերթական սենսացիոն հայտարարությունն է արել, ասելով՝ Հայաստանում աշխատատեղերի դեֆիցիտ կա, անգամ նախրապանի՝ չոբանի պակաս, եւ հարցը լուծում են արտերկրից չոբաններ բերելով: Կարելի էր ասել՝<<նո քոմենթ>> , բայց հարցի լուծման փոքրիկ հուշում սրտացավ նախարարին, պարոն Քերոբյան, եթե Հայաստանի անգրագետ չոբաններին չտեղափոխեիք կառավարություն եւ ամեն մեկին մի պաշտոնի չնշանակեիք, այս ոլորտում, հաստատ, դեֆիցիտ չէր առաջանա:

Անի Սահակյան