Կկվի ֆենոմենն ու հայաստանյան դաշնակցությունը

Շիրակի դաշնակցական մարզպետ Հովսեփ Սիմոնյանը, որն ընդամենը օրեր առաջ վստահեցնում էր, որ  չի լքի իր պաշտոնը, այսօր հրաժեշտ տվեց  աթոռին: Մարզպետի պաշտոնում նշանակվելու է տարածքային կառավարման եւ զարգացման փոխնախարար Արթուր Խաչատրյանը, այսինքն ՏԿ նախարար Դավիթ Լոքյանի տեղակալը: Աղվան Վարդանյան  մարզպետի փոփոխությունը պայմանավորել է առաջնահերթություններին նոր լուծումներ տալու անհրաժեշտությամբ։ Փաստորեն, Հովսեփ Սիմոնյանը չէր կարող առաջարկել նման լուծումներ: «Առաջնահերթություն» բառի տակ  դաշնակցականներն, անշուշտ, կարող են հազար ու մի բացատրություն հրամցնել, սակայն առանց այդ հիմնավորումների էլ բոլորի համար պարզ  է, որ Հովսեփ Սիմոնյանի մեծագույն մեղքը եղել ու մնում է այն, որ նա  ընտրությունների ժամանակ չկարողացավ իր մարզում Դաշնակցության համար բավարար ձայներ ապահովել: Խոսքը անցած տարվա հոկտեմբերին Գյումրու ավագանու ընտրությունների մասին է, որոնց արդյունքում ՀՅԴ-ն չհաղթահարեց անցողիկ շեմը եւ հայրաքաղաքի ավագանիում տեղ չզբաղեցրեց: Հենց այդ ժամանակներից շրջանառվեցին Հովսեփ Սիմոնյանին փոխելու մասին լուրերը  եւ այն, որ դաշնակցության ներսում խուլ դժգոհություն է հասունացել Հովսեփ Սիմոնյանի նկատմամբ: Սակայն այդ  փոփոխությունը հետաձգվեց , ըստ երեւույթին մի պարզ պատճառով, որ ամիսներ հետո՝ ապրիլին խորհրդարանի ընտրություններ էին եւ ՀՅԴ-ն ամեն դեպքում ռիսկի չգնաց եւ <<փորձված թանը նախընտրեց անփոչձ մածունից>>: Ապրիլին տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրություններին  չնայած որ ՀՅԴ-ն ամենաշատ ձայները ստացել էր Շիրակի մարզում , այդուհանդերձ այդ ընտրությունների, մասնավորաբար, ռեյտինգային ընտրակարգի առանձնահատկությունները հաշվի առնելով ստացած քվեները չի կարելի վերագրել մարզպետին ու նրա կատարած աշխատանքներին: ՀՅԴ-ն, հիշեցնենք, որ  Շիրակում մոտ 12 հազար ձայն է ստացել (9,29 %): Բայց այստեղ ուներ ռեյտինգային թեկնածուներ: ՀՅԴ Շիրակի մարզի վարկանիշային թեկնածուներից ամենաշատ ձայներ հավաքել է Շիրակի նախկին մարզպետ Ռոմիկ Մանուկյանը, նրա ձայների քանակն է՝ 3100։ Ծնունդով արթիկցի, ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարության ջրային տնտեսության պետական կոմիտեի նախագահի տեղակալի պաշտոնը զբաղեցնող Հակոբ Մաթիլյանը հավաքել է 2639 ձայն, իսկ Մովսես Մանուկյանը՝ Շիրակի մարզպետարանի գյուղվարչության պետը՝ 1991 ձայն։ ՀՀԿ-ից հեռացած, ՀՅԴ-ով առաջադրված Խաչատուր Վարագյանը, որը վերջերս նշանակվեց Շիրակի փոխմարզպետ, ստացել է 1068 ձայն, Վիրաբույժ Աշոտ Կուղինյանին բաժին է հասել 590 ձայն եւ այլն: Պարզ հաշվարկը ցույց է տալիս, որ ձայների գերակշիռ մասը բաժին է հասնում անհատ թեկնածուներին: Ահա թե որն է ՀՅԴ-ի համար առաջնահերթությունը: Հիմա նոր մարզպետ բերելով նրանք գուցե փորձեն լուծել ձայն բերելու առաջնահերթությունը: Բայց մյուս կողմից՝ հասկանալի է, որ խնդիրը անձերի մեջ չէ, այլ համակարգային է, ներկուսակցական: Իշխանության հետ համագործակցող ՀՅԴ-ին ինչու պետք է ՀՀ քաղաքացին ձայն տա, դժվար է պատկերացնել: Ձայն տվողը կտա ՀՀԿ-ին եւ բնականաբար հայտնի պատճառներով՝ ադմինիստրատիվ, վարչական լծակների կիրառում եւ այլն, եւ մեկ մարզպետով գլխապտույտ հաջողությունների հասնել հնարավոր չէ: Պպարզապես ՀՅԴ-ն հայտնվել է հայտնի թռչնի՝ կկվի վիճակում, որը հայտնի պատճառներով հաճախակի բույն է փոխում՝ իրեն փոխելու փոխարեն: Կամ էլ այդ փոփոխությունը նեղ անձնական է եւ շարքերում որոշել են Դավիթ Լոքյանի մտերիմին առաջ տանել: Անի Սահակյան