Բռնատիրության ընթացքը Հայաստանում

Անկախության առաջին տարիներին, անգամ իշխանության ներսում, դու կարող էիր արտահայտել քո անհամաձայնությունն ու սեփական կարծիքը: Ճիշտ է քո ասածը, ինչքան էլ ճիշտ լինեիր, բանի տեղ չէին դնում, բայց նաև քեզ չէին հալածում: Ճիշտ է, զրկվում էիր հետագա պաշտոնեական առաջընթացից, որովհետև դուռը միշտ էլ լայն բաց է քծնողների առաջ, բայց եղածը չէիր կորցնում: Հետո եկավ լռության շրջանը՝ քեզնից պահանջում էին, որ լռես ու չասես կարծիքդ: Հետո եկավ մի շրջան, որ իշխանությունները չէին բավարավում քո լռությամբ, այլ ուզում էին, որ պաշտպանես իրենց ամեն քայլ, եթե այդ քայլն անգամ ակնհայտ հակապետական էր ու հակազգային: Ավելի ուշ եկավ շրջան, երբ իշխանություններն արդեն բավարարված չէին քո աջակցությամբ, նաև ուզում էին, որ ոչ միայն ջանասիրաբար ու սիրառատ աջակցես, այլև դատապարտես չաջակցողներին: Հիմա եկել է շրջան, որ չես կարող որևէ անհամաձայնություն կամ ինքուրույն տեսակետ հայտնել ոչ միայն իշխանության ներսում, այլև նրանից դուրս: Պիտի ջանասիրաբար և հետևողականորեն դատապարտես որևէ ինքնուրույն միտք ու տեսակետ, նույնքան ջանասիրաբար և հնարավորինս սիրառատ, ցանկալի է նաև աչքերը կկոցելով, գովես իշխանություններին, ասես, որ անփոխարինելի են և ամեն տեղ էլ կաշառակերություն կա ու կարո՞ղ ա փող կա՝ չեն տալի բանակին, ինչպես նաև չհանդուրժես որևէ ազատություն անգամ հասարակական հարթակում: Ցանկալի է, որ Ֆեսբուքում և այլուրեք պարբերաբար դրսևորես քո հավատարմությունը: Բոլոր ինքնուրույն մտածողներին անվանես գեյռոպայի ագենտ ու Սորոսի ճուտ ու գրանտակեր, նաև հիշես, որ Հայաստանի համար արևը բացվում է հյուսիսում: Լավ կլինի, որ մեկ մեկ էլ ուզես, որ Միկոյանի արձանը դնեն Երևանում: Աստված էլ բեթարից ազատի: Իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է քաղաքագետ Արա Պապյանը: