2018-ից միայն երկար լեզուդ է մնացել

Սիրտը բավավեճ է ուզում, բայց մոռացել է, որ  սպառվել է արդեն։ 2018-ից Նիկոլ Փաշինյանի միայն երկար լեզուն է մնացել․ ուրիշ ոչի՜նչ։  Ոչ հարգ, ոչ պատիվ, ոչ արժանապատվություն։ Ու բնական եմ ընդունում, որ եղած միակ բանն ուզում է աշխատեցնել։ Ուզում է տեսնել՝ նախկին զորությունը ունի՞։ Կարո՞ղ է կողմնակի ազդեցություններով 2018-ի էֆեկտը ստանալ։ Նույնն է, ինչ 100 տարեկան, սպառված ծերունին  փորձի «ջահելություն անի» ։ Պառավ կնիկը կասի՝ գնա քոփակ, շնծեր, ամոթ- աբուռ չունե՞ս․․․ Հիմա այդ քոփակ, շնծերի նման ընկել է ժողովրդի ջանին՝ բա թե․․․ բանավեճ եմ ուզում։

Պառավն էլ կասի՝ շնությունդ բռնե՞ց, տո քոփակ, անկարող։ Իրոք, ամոթ է։ Մարդ պիտի կարողանա ընդունել, որ սպառվել է, որ էլ բանի պիտանի չէ, որ հազար անգամ փորձել է ու չի ստացվել․․․ Որ այն, ինչ պիտի ժամանակին աներ, չի արել և ուշացել է արդեն գնացքից։ Երեխեքը ամփոփած հողում, տունը տանուլ տված, եկել, կանգնել է՝ թե բան եմ ուզում, բանն էլ հետն եմ ուզում։ Հենց նոր Վիսոցկու մի բանաստեղծությունն եմ կարդում, ուր ցավի այնպիսի ճիչ կա, որ նմանեցրի մեր ցավին։ Նա  իր բանտակից ընկերներին գրում է․ 
Առաջին սրոկիս չդիմացա, տղե՛րք.
Էլի մի չորս տարի կբաշխեն ինձ հաստատ…
Մի՛ մոռացեք, դուք ինձ մեկ-մեկ նամակ գրեք՝
Ինչ կա չկա էդտեղ՝ աշխարհում ձեր ազատ:
Երկնքում մեր հազարավոր տղաներն են, զոհերը՝ 18- 20 տարեկան։ Մի ողջ գենոֆոնդ է ոչնչացրել, երկիր է հանձնել ու հանձնում․․․ Ողջ հայ ժողովուրդն ամեն օր երկնքին է նայում ու ասում․ 
Մի՛ մոռացեք, դուք մեզ մեկ-մեկ նամակ գրեք՝
Ինչ կա չկա էդտեղ՝ աշխարհում ձեր ազատ: 
Ու այս ամենի պատասխանատուն, մեղավորը եկել ու ասում է՝ բա թե․․․ 
Բա թե ի՞նչ քոփակ, սպառված ծերուկ․․․

Հետևեք մեզ նաև Տելեգրամում

Հասմիկ Բաբաջանյան

hraparak.am