Ի՞նչ նպատակով են խաղի մեջ ուզում մտցնել Շիրխանյանին

Երեկվա Շիրխանյանի նամակը լավ գովազդվում էր հայտնի շրջանակների կողմից, որից հետո գովազդվում  էին այդ նամակի «արձագանքները»: Եվ այն տպավորությունն էին ուզում թողնել, թե Շիրխանյանը «նոր Ամերիկա է» հնարել , «նոր փաստերով», որտեղ կային մի շարք «նոր մեղադրանքներ»  Քոչարյանի հասցեին:

Այն, որ Շիրխանյանը երբեք դրական տրամադրված չի եղել  ՀՀ 2-րդ նախագահի նկատմամբ, հայտնի է բոլորին: Հայտնի է նաև , թե ինչ պատճառով: 1999-ի հոկտեմբերի 27 –ից հետո, Շիրխանյանն ուզում էր, որ Քոչարյանն իրեն նշանակեր վարչապետի պաշտոնում: Սակայն վերջինիս նպատակների մեջ դա չէր մտնում:

Ավելին, 2000-ականների սկզբում, երբ ընթանում էր ներիշխանական հակամարտություն Քոչարյանի ու Վազգենի եղբայր Արամ Սարգսյանի միջև, Շիրխանյանը փորձում էր այդ երկուսի հակասությունից շահած դուրս գալ: Սակայն դա նրան չհաջողվեց: Երբ 2000-ի մայիսին Արամ Սարգսյանին հրաժարանի ուղարկեցին, Շիրխանյանը նույնիսկ այդ պահին հույս ուներ՝ պահպանել իր պաշտոնը, և դրա համար էլ հրապարակավ հեռուստատեսային կամերաների դիմաց պաշտպանեց Քոչարյանի որոշումը՝  Արամ Սարգսյանին վարչապետի պաշտոնից հրաժարականի  ուղարկելու հարցում:

Այդ օրվանից այս կեղծավոր, ստախոս ու ճամբարափոխ անձնավորությունը ողջ քաղաքական դաշտի համար «իզգոյ» դարձավ:

Հետո իհարկե նա փորձում էր «քսմսվել» այս կամ այն  շրջանակներին, սակայն հիշելով նրա անցած  հետագիծը բոլոր լուրջ շրջանակները խուսափում էին նրա հետ գործ ունենալ:

Հավանաբար զգալով իր մեղքերը՝ Շիրխանյանը դարձավ քաղաքականության մեջ ավելի պասիվ: Իսկ վերջում նրան մեղադրեցին ինչ - որ կասկածելի գործերի մեջ, և այդքան էլ ոչ արդար ձևով մեղադրանք առաջարկեցին: Հասկանալի էր, որ այդ գործը սարքած էր, սակայն Շիրխանյանի անձը այնքան մերժելի էր բոլորի համար, որ նրան փաստացի ոչ ոք չպաշտպանեց, և մարդը մնացել էր միայնակ :

Այս իրավիճակը նրան, հավանաբար, էլ ավելի փոխեց, և նա դարձավ  դասական «աբիժնիկ» բոլորից և կյանքից:

Հենց այդ հանգամանքն էլ հաշվի առնելով, հայտնի շահագրգռված շրջանակները որոշեցին այս աբիժնիկ-ծերունու խաղաքարտը ևս մեկ անգամ խաղարկել:

Ուշադրություն դարձնենք այն հանգամանքի վրա, որ նամակի բովանդակության մեջ արտացոլված էին բոլոր հին միֆերը, որոնք նախկինում հնչեցվում էին:

1992-ին 35 000 փախստականների պատմությունը պարզապես ծիծաղ կարող է առաջացնել մարդու մոտ:

Իսկ «Մեղրիի»  պատմությունը այնքան հնամաշ է, որ կարող է ազդել բացառապես վերջացած դեբիլների վրա: Դատեք ինքներդ, եթե Քոչարյանը ուզում էր Մեղրին հանձնել Ադրբեջանին, հո վերջիններս դեբիլներ չէին, որ չհամաձայնվեին այս տարբերակին: Նրանք իրենց ողջ կյանքը հենց դա են երազել: Բայց հենց Ադրբեջանը Քի-Վեստը մերժեց, որոհետև նրանք Ղարաբաղի ու Լաչինի դիմաց պետք է ստանային բացառապես վերգետնյա ճանապարհ Մեղրիով և վերջ:

Սա գիտեն բոլորը, սակայն այսօր դրա մասին «գեբելսյան» քարոզչամեքենան թմբկահարում է մեկ բանի համար՝ հույս ունենալով, որ երիտասարդները դրա մասին քիչ բան գիտեն:

Եվ պարզ երևում է, թե այս «գեբելսյան» քարոզչության մեջ ովքեր են ներգրավված: Ավելին, նույնիսկ կասկած կա, որ այստեղ էլ դրսի մատը անմասն չի մնացել:Բայց դա խնդրի այլ կողմն է:

Հաջորդը,  անընդհատ  հղումներ անել արդեն սպանված  Վազգենին ոչ միայն անբարոյական է, այլև սրբապղծություն է: Ավելին, բացի Վազգենից,  նամակում «օգտագործվել էին»  նաև վաղուց մահացած Կարեն Դեմիրճյանն ու նույնիսկԵլցինը: Ինչ է սա, եթե ոչ գերմանական նացիստների կողմից ժամանակին օգտագործվող մանիպուլյացիոն մեթոդ:

Ավելին, նույն ինքը Շիրխանյանը չի էլ գիտակցում, որ եթե նրա «նամակի» բովանդակությունը համապատասխաներ իրականությանը, ապա նա նույպես պիտի պատասխանատվության ենթարկվեր: Բայց նրան օգտագործողներին դա հետաքրքիր չէր, քանզի նա այստեղ մանրադրամի դեր է կատարում: Իսկ ինքը՝Շիրխանյանը, այնքան է չարացած, որ չի էլ գիտակցում դա:

Սակայն այս «ապրանքը»  այնքան է վարկաբեկված, ունի մեծ սուտասանի համբավ, որ դրա ազդեցությունը գրեթե զրոյական բնույթ ունի: Բայց երբ մարդիկ փրփուրներից են կախվում, ապա «շնից մազ պոկելն» էլ են արժեքավորում:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան