Hу говори же Ռուզան

Եթե հոգեբանական տեսանկյունից համեմատություն անցկացնենք նոր խորհրդարան չանցած քաղաքական ուժերի միջև, ապա առանց կասկածի պիտի արձանագրենք, որ դրանցից ամենահուսահատականը «Օհանյան-Րաֆֆի-Օսկանյան» դաշինքի վիճակն է: Սա առաջին հերթին կապվում է ՕՐՕ-ի ստեղծման նախապատմության հետ: Դաշինքը ձեւավորվեց պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանի նախաձեռնությամբ, ով իսկապես քաղաքական պայքարի ալիքների մեջ էր նետվում անձնական վրեժխնդրությունից դրդված, նրան միացան նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանն ու իր ղեկավարած Համախմբում կուսակցության անդամները, հետո նրանց կողքին հայտնվեց նաեւ լուսանցքում խարխափող Րաֆֆի Հովհաննիսյանը՝ օգտվելով քաղաքական երկնակամարում մնալու իր թերեւս վերջին շանսից: Իշխանությունից հիմնահատակ երես թեքած հանրությունը գրեթե ուզում էր հավատալ պաշտոնաթող նախարար Սեյրան Օհանյանի ժամանակին կատարած մեղքերի քավությանը եւ այն խոստումին, որ իր ընդդիմադիր հայտը երկրում անարդարության մթնոլորտի վերացման նպատակով է, սակայն դաշինքում ծայր առած խժդժությունները ջուր լցրեցին բոցկլտացող հույսի վրա: Պարզվեց, որ քաղաքական այս այրերի գերխընդիրը ոչ այնքան համակարգի փոփոխությունն ու իշխանությունների հեռացումն է, այլ պարզապես աթոռակռիվը: Նախընտրական ցուցակի առաջնային հորիզոնականներից դուրս մնացին հանրության համակրանքը վայելող անձինք, դաշինքում խժդժություններ ու պառակտումներ եղան, հեռացան Վիկտոր Դալլաքյանն ու Արամ Սարգսյանը : Կարճ ասած ներթիմային գզվռտոցը հանրության առջեւ դիմակազերծեց այս դաշինքի բուն էությունը, իսկ այն վերջնականապես ջլատվեց Արցախի հերոս Սամվել Բաբայանի ձերբակալությամբ, Բաբայանը ՕՐՕ-ի ծանր հրետանին էր, համակրում էր այս ուժին ու պատրաստ էր ընտրական ու հետընտրական գործընթացներում մոբիլիզացնել ողջ ուժերը: Ընտրություններից հաշված օրեր առաջ նրա ձերբակալությունը բազմապատկեց դաշինքի հանդեպ առաջացած հիասթափությունը եւ եղավ, այն ինչ եղավ…. Որ ՕՐՕ-ն քաղաքական դաշտում ակամայից հայտնված ուժ էր ու ակամայից էլ հեռացավ, ցույց տվեց նաեւ հետընտրական ժամանակահատվածը: Թվում էր՝ քաղաքականությամբ զբաղվելու պատրաստ այրերը կհաղթահարեին հետընտրական ընկճախտը ու նորից կինտեգրվեին քաղաքական կյանքին, հատկապես, որ այդ հարցում լուրջ պոտենցիալի պակաս չկա նախկին նախարարներից եւ ոչ մեկի մոտ, սակայն կյանքը հակառակը ցույց տվեց ու պարզ դարձավ, որ այս մարդիկ քաղաքական գործունեությանը պատրաստ չէին, նպատակը լոկ մանդատակռիվն էր: Օրինակ Արցախի հարցում առանցքային գործընթացներ կան, իսկ իշխանությունը խոսում է Արցախի հարցի ցավոտ լուծման մասին, նախկին արտգործնախարար Օսկանյանը կարող էր եւ պետք է, որ իր կարծիքը հայտներ, սակայն լռում է, ինչպես ձուկը, ավելորդ է խոսել Սեյրան Օհանյանի կարծիքի անհրաժեշտության մասին: Վիգեն Սարգսյանի՝ բանակին վերաբերող աղմկահարույց նախագծերի նկատմամբ անտարբեր չմնաց նույնիսկ նախարարի ակտիվիստ տիկին Ռուզաննա Խաչատրյանը, որը ֆեյսբուքյան հանելուկներով մի քանի շաբաթ խախտեց իշխանության դասալիքների անդորրը: Իսկ Օհանյանն անարձագանք թողեց նաեւ մարտական ընկերոջ՝ Ժիրայր Սեֆիլյանի ազգային դիմադրության ճակատ ստեղծելու կոչը: Թվում էր, թե դաշինքի անզգայացած ուշադրությունը կթարմացնի Սամվել Բաբայանի նկատմամբ իշխանության վերաբերմունքը, ի վերջո, Բաբայանն այդ վերաբերմունքին արժանացավ միայն այն բանի համար, որ աջակցում էր ՕՐՕ դաշինքին, սակայն դա էլ տեղի չունեցավ: Արցախի հերոսի խայտառակ դատավարության ողջ ընթացքում ՕՐՕ-ն շարունակեց մնալ ընդհատակում: Երբ իշխանությունն է արցախյան հերոսների նկատմամբ նման քամահրանք տածում ու հերոսներին սառնասրտորեն փակում ճաղերի ետեւում՝ արհամահելով հերոսական անցյալը, կարելի է հասկանալ, նրանք վտանգավոր ու անկառավարելի են ոչ լեգիտիմ իշխանությունների համար, սակայն, երբ քամահրական վերաբերմունք է դրսեւորվում նույն թիմի կողմից, բացատրություն դժվար է գտնել: Ի դեպ, դատավճռի հրապարակման օրը ՕՐՕ-ից դատարան էր ներկայացել միայն Անդրանիկ Թեւանյանը: Ստացվում է այնպես, որ Հայաստանում իսպառ վերացվել է հերոսների ու հակահերոսնեի սահմանագիծը, այդ գիտակցումը չկա ոչ իշխանության, ոչ էլ հանրության ընդդիմադիր հատվածի մոտ: Մեր հակառակորդը միանգամայն կարող է թմբկահարել այս խայտառակությունն առ այն, որ հայ հերոսները հանցագործներ են եւ ժամանակին իրենց գործողություններն էլ՝ հանցագործության վառ դրսեւորում: Իսկ այս իրավիճակը ոչ լացել է, ոչ խնդալու, սա այն է, որտեղ մենք ապրում են ու այս պարագայում գոնե Ռուզաննա Խաչատրյանը որպես այդ դաշինքից մնացած ընդդիմադիր թանգարանային  նմուշ կարող էր Բաբայանի մասին ի խորոց սրտի խոսք ասել.<< Hу говори же Ռուզան>>: Անի Սահակյան