«Կայծակը խփում է մեկին, բայց շատերին էլ ահաբեկում է»

Սովորաբար վախի պատճառը անորոշությունը, անհայտությունն է լինում։ Հայաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացի այդ վիճակում է։ Մշուշոտ է Հայաստանի ապագան, մարդիկ չեն հավատում նրան, ով ղեկին է։  Երբ իրեն խնջույքների, ուրախության տված քաղաքացուն  հարցնում ես, թե ոնց է կարողանում ուրախանալ, զվարճանալ, ասում է՝  ի՞նչ իմանամ վաղը ինչ է լինելու, ինչու՞ այսօր չուրախանամ։ Այսինքն, երբ մենք մեղադրում ենք բազմահազար մարդկանց, որոնք իրենց նետում են վայելքների մեջ, նրանք էլ անորոշության մեջ են։ Նրանք քողարկում են իրենց վախը զվարճության, ինքնախաբեության մեջ։ Հիմա գանք Փաշինյանին, ով փորձում է համոզել, որ ինքը թույլ չէ, այսինքն վախ չունի ու իր փարթիներով կամենում է մոլորեցնել մարդկանց։ Օրվա ռացիոնի մեծ մասը զվարճանքներն են, ստատուսներ գրելը, գրառումներ անելը, զբոսանքները, հեծանիվ քշելը, ճաշատեսակներով զմայլվելը, սելֆիներ անելը․․․ Մարդիկ զարմանում են՝ լավ երկրի ղեկավարը այս կարգի անտարբեր, մեղմ բառ եմ օգտագործում,  կարո՞ղ է լինել։

Այստեղ է, որ ուզում եմ  ասել՝ Փաշինյանի «վախ չափողը» չեմ, բայց ասեմ, որ նա  շա՛տ է վախեցած․․․Ինքը չի հավատում ոչ ՔՊ-ին, ոչ ընդդիմությանը, ոչ արտաքին ուժերին և ոչ էլ ժողովրդին։ Անորոշության մեջ է։ Դրսից խոստացել են, որ ինչ- ինչ քայլեր անելու դեպքում կմնա աթոռին, ներսում ամեն ինչ հանգիստ չէ․․․ Արևմտյան թելադրանքով է առաջնորդվում, դրսից հուշում են՝ իշխանության  ներսում խմորումները ճնշելու համար։   Շատ եմ մտածել, թե ինչու՞ նա հարվածի տակ դրեց Հովիկ Աղազարյանին ու գտել եմ պատասխանը Արևմուտքի ասացվածքներում։ Ֆրանկլին  Ռուզվելտն ասում է՝ «Կայծակը խփում է մեկին, բայց շատերին էլ ահաբեկում է»։ Նա վախից է այդ քայլն արել՝  ներսում ապստամբությունը ճնշելու համար։ Նրան հուշել են։ Բայց երբ մարդու մեջ իշխանությունը կորցնելու և ժողովրդի դատին հանձնվելու վախը շատ մեծ է լինում, այդ վախը ավելի մեծ աղետի, արհավիրքի է հասցնում մարդուն։ Փաշինյանը հենց այդ վիճակի մեջ է, երբ հատիկ առ հատիկ սպառնում է բոլորին՝ և՛ ՔՊ-ին, և՛ մերձավորներին, ընկերներին, և՛ բոլորին, ով կա իր շրջապատում․․․ Սա վերջն է․․․ Նրան վախեցնում են ներսից, դրսից, չորս բոլորից․․․

  «Հրապարակ օրաթերթ»