Վախի ու տգիտության թատրոն

Օնիկ Գասպարյանի հեռանալուց անմիջապես հետո հայտնի դարձավ, որ Նիկոլ Փաշինյանը ԶՈՒ ԳՇ պետի պաշտոնում ներկայացրել է Արտակ Դավթյանի թեկնածությունը: Միջնորդությունը նա ուղարկել է Արմեն Սարգսյանի հաստատմանը, սակայն մինչեւ այս պահը նախագահը չի ստորագրել այն՝ դեռեւս անհայտ պատճառներով: Բայց կարելի է վստահ լինել, որ դա չի արվում պետության եւ ժողովրդի շահից դրդված, այլապես Արմեն Սարգսյանը Օնիկ Գասպարյանի ազատման հակասահմանադրական որոշումը կներկայացներ ՍԴ:
Ինչեւէ, չնայած դրան՝ Նիկոլ Փաշինյանը, հերթական անգամ խախտելով ՀՀ Սահմանադրությունը, երեկ շտապեց ԳՇ եւ ներկայացրեց Արտակ Դավթյանին։
Բայց երբ նրան տեղեկացրեցին, որ դրա իրավունքը չունի, իր արածը հակաօրինական, հակասահմանադրական քայլ է, նոր հայտարարությամբ խմբագրվեց իշխանության անգրագիտությունը:
ՊՆ-ից հայտնեցին, որ համաձայն ՀՀ պաշտպանության նախարար Վաղարշակ Հարությունյանի հրամանի, ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ պետի պաշտոնի թափուր լինելու պայմաններում Գլխավոր շտաբի բնականոն կենսագործունեությունն ապահովելու նպատակով, ԳՇ պետի պարտականությունների կատարումը ժամանակավորապես հանձնարարվել է ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ պետի տեղակալ, գեներալ-լեյտենանտ Ստեփան Գալստյանին։ Իսկ կառավարությունից տեղեկացրեցին, որ Փաշինյանը ընդամենը ԳՇ-ում խորհրդակցության է մասնակցել:
Ի դեպ, համացանցում այդ <խորհրդակցության> կադրերը տարաբնույթ քննարկումների առիթ դարձան: ԳՇ սպաները, որոնք օրերս տարածած հայտարարությամբ տեղեկացնում էին, <<Զինված ուժերի ղեկավարությունը արձանագրում է, որ Փաշինյանը ի վիճակի չէ ադեկվատ որոշումներ ընդունել, և որ նրա լրջագույն սխալները երկիրը հասցրել են կործանման եզրին>>, այսօր իրենց հարկի տակ հոտնկայս դիմավորեցին այդ նույն՝ ադեկվատ որոշումներ կայացնելու ունակություն չունեցող Փաշինյանին եւ կլոր սեղանի շուրջ
լռակյաց եւ գլխիկոր լսեցին դաստիարակի տոնով իրենց ուղղված քծնանքը, որն անշուշտ, պահի քաղաքական թելադրանքից էր բխում:
Ոմանք այդ տեսարանը վերնագրեցին հայկական բանակի հրամկազմի հրապարակային ստորացման ակտի եւ այն էլ՝ կամավորության սկզբունքով: Եւ չնայած տելեգրամյան այլ ալիքների համաձայն հրամկազմը պետության շահից դրդված է ընդունել Փաշինյանին, իսկ տեսախցիկներից անդին զգուշացրել, որ իրենց տեսակետը չի փոխվել, սակայն գեներալի ուսադիրներ կրող տղամարդիկ պիտի որ փոքր-ինչ վճռականություն դրսեւորեին եւ առնվազն պահանջեին չհրապարակել հանդիպման կադրերը:

Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ բոլորը վախենում են պատասխանատվություն վերցնելուց, երբ ամեն մեկն իր նեղ անձնական շահով է առաջնորդվում՝ մոռանալով, որ սեղանին դրված է հայրենիքի փրկությունը:

Անի Սահակյան