Ոսկորը մնացել է իշխանության կոկորդում․ ապստամբություն խորհրդարանում

Խորհրդարանի հերթական նիստի օրակարգի հարցերից մեկը Վճռաբեկ դատարանում թափուր պաշտոններ զբաղեցնելու համար երկու դատավորների թեկնածության հարցի քննարկումը, ապա ընտրությունն էր։ Սակայն սրա փոխարեն իմքայլականները սկսեցին խաչակրաց արշավանքները ԲԴԽ նախագահ Ռուբեն Վարդազարյանի դեմ, ով եկել էր խորհրդարան՝ ներկայացնելու դատավորի թեկնածուներին։

Արցախը թուրքին հանձնած, հազարավոր զոհեր ու վիրավորներ տված, երկիրն աղետի առաջ կանգնացրած ուսապարկերի այս իշխանությունը եկել եւ Վարդազարյանի վրա մատ էր թափ տալիս, բացատրություն պահանջում, թե ինչու իր ղեկավարած կառույցը նոյեմբերի 15-ին հայտնի հայտարարությամբ հանդես եկավ, ինքը քանի գլխանի է, որ դեմ է դուրս գալիս ժողովրդի իշխանությանը։ Հավանաբար նկատի ունեն այն ժողովրդին, որի քերելով բերել էին Հանրապետության հրապարակ եւ հենց այդ ժողովրդի համար Արցախն Ադրբեջանի տարածք է եղել, պարզապես մեր սպարապետը գրավել է ու հայերն այնտեղ ապրել են ապօրինաբար։

Հիշեցնենք,որ նոյեմբերի 15-ին արած հայտարարության մեջ, մասնավորապես, ասված էր. «Այսօր է, թերեւս, առարկայական ու վերջնական տրվելու շուրջ երկու տարի ողջ հանրությանը ալեկոծած եւ դատավորներիս համար ամոթալի չարաբաստիկ հարցի պատասխանը. մենք պատերի տակ վնգստացող դատավորնե՞ր ենք, թե՞ հայրենիքին նվիրված ազնիվ պրոֆեսիոնալներ»։ Սա այն շրջանն էր, երբ Նիկոլ Փաշինյանի գրպանում ծպտված իրավապահները գործեր էին կարում նրա հրաժարականը պահանջող ընդդիմադիրների դեմ, իսկ իր «վնգստացող» դատավարները դակում էին որոշումներ։
Պատգամավորներն ամեն կերպ փորձում էին ցույց տալ, որ այս հայտարարությունը քաղաքական բնույթ ունի, դրանով խախտել է դատական իշխանության ապաքաղաքական լինելու սկզբունքը եւ որ Վարդազարյանը նախկինների ազդեցությամբ է շարժվում։

ԲԴԽ նախագահը համբերատար բացատրեց, որ քաղաքական բնույթ չուներ, սթափության կոչ էր, ավելին, խորհուրդ տվեց համակերպվել դատական իշխանության՝ իրենց իշխանության օրոք ստացած ազատության եւ անկախության հետ, սակայն քայլականները շարունակում էին գրոհը, քանզի իրենց վնգստացող դատավորներ են պետք, իրենք պետք է ոչնչացնեն բոլոր կամային, չենթարկվող դատավորներին, ովքեր չեն վախենում եւ չեն ենթարկվում իրենց հրահանգներին։
Ուսապարկերի ապստամբությունը զզվանքից բացի նաեւ զավեշտ էր առաջացնում։ Օրինակ մի թոթովախոս պատգամավորուհի, որ այս տարիքում էլ չի հասցրել բազմաթիվ բառերի ճիշտ արտասանությունը, Վարդազարյանին մեղադրեց մարդկանց հետ չշփվելու մեջ։ «Դուք չեք շրջում փողոցում, դուք չեք գնում մարդկանց հետ հանդիպումների, և մարդիկ մեր միջոցով ցանկանում են իրենց բարձրացրած հարցերն ուղղել ձեզ, իսկ դուք ասում եք, թե կաշկանդված եք և չեք կարող պատասխանել հարցերին: Բայց ԱԺ ամբիոնի մոտ կանգնած յուրաքանչյուր բարձր պաշտոնյա կարող է պատասխանել պատգամավորների հարցերին»։ Պատկերացնում եք՝ մարդիկ, որոնք նոյեմբերի 9-ից հետո չեն համարձակվում անգամ սեփական բնակարաններում գիշերել, որոնք չունեն այդքան երեսատեղ, որ դուրս գան մարդամեջ, իրենց «զանցանքը» վերագրում են դիմացինին։ Ճամբարափոխ Հայկ Կոնջորյանն էլ իր արեւին հեգնեց, թե շատ ապրեք, տնային աշխատանքը լավ եք կատարել, կարդացել եք դատական օրենսգիրքը։
Ոմանք էլ ուղիղ տեքստով բացահայտում էին իրենցգրոհի իրական նպատակը՝ «Պարոն Վարդազարյան, չեք պատրաստվում հրաժարական տալ»։ Մի բան պարզ է, որ դատական իշխանության անկաշառ եւ խիզախ դատավորները մնացել են իշխանության կոկորդում եւ Նիկոլ Փաշինյանն առաջիկայում ամեն ինչ անելու է կուլ տալու այդ ոսկորը։

Անի Սահակյան