Ժուլիկ ավանտյուրիստի վերջին խռխռոցը

Վարչապետի հրաժարականը պահանջելու մասին ԳՇ հայտարարությունից հետո Հայաստանում ներքաղաքական լարումը հասավ բարձրակետին: Ամեն րոպե սպասվում էր, որ Նիկոլ Փաշնյանը հրաժարականի դիմում կգրի, քանզի իր հրաժարականը պահանջողների հոծ բանակն ավելացավ մոտ չորս տասնյակ գեներալներով, բայց հրաժարականի փոխարեն Փաշինյանը պատերազմ հայտարարեց պետությանն ու ընդդիմությանը` մի խայտառակ հանրահավաք կազմակերպելով մայրաքաղաքի սրտում: Մի մարդ, ով երկիրը վարի տվեց, մի մարդ, ով Արցախի մեծ մասը հանձնեց, ով տիկնոջ հետ միասին դարձավ ավելի քան հինգ հազար երիտասարդների մահվան պատճառ, մարդ, ով կոտրել է Հայաստանի որպես ինքնիշխան պետության ողնաշարը եւ փշրել շատերիս երազանքները, ծափ ու ծիծաղով հանրահավաք-երթ անցկացրեց, իսկ իրեն դավաճան անվանողներին անթաքույց սպառնաց, որ դեռ իրենց հետեւից կգան:

Անշուշտ, շատերի համար զարմանակի էր, որ մի քանի հազար քաղաքացի հավաքվեց հողատու դավաճանի կոչով, բայց իշխանությունն այդպիսի բան է, վարչական լծակների կիրառում, բյուջետային աշխատակիցների հավաքագրում եւ որ ամենակարեւորն է՝ օլիգարխիայի եւ թաղային խուժանի կենտրոնացում այս գործում:

Ըստ այդմ՝ բազում ահազանգեր հնչեցին, մասնավորապես Վիվառոյի սեփականատիրոջ՝ Վիգեն Բադալյանի, իշխանությունների սրտի օլիգարխ Սամվել Ալեքսանյանի, ինչպես նաեւ մի քանի այլ օլիգարխների մասին առ այն, որ վերջիններս պարտադրում են իրենց սեփականություն հանդիսացող հիմնարկների աշխատակիցներին մասնակցել հանրահավաքին, եւ որպես ապացույց լուսանկարվել ու ցույց տալ, թե որտեղ են կանգնել, ում կողքին եւ այլն:
Մեծ հաշվով սպասելի էր այս գործարարներից, սրանք վաշխառու այն կատեգորիան են, որոնց համար հայրենիքն էլ է վաշխառության ենթակա, այս մարդկանց համար միեւնույն է իր առեւտուրն ու բիզնեսը կանի հայկական, թե թուրքական միջավայրում, կարեւորը իրենց գործերը լավ լինի:

Նկատենք, որ մինչ այն պահը, երբ օլիգարխիան չէր ապահովել մասովկան, Նիկոլ Փաշինյանի հետեւց քայլում էին իր Շիշ բռնողը, եւս մի քանի թիմակից, եւ լավագույն հաշվարկներով մոտ 200 մարդ:
Ինչ վերաբերում է Նիկոլ Փաշինյանին, ապա այս մարդը փողոցային բոմժ եղել է, այդպես էլ մնացել է: Սա ոչ մի օրը իրեն չպահեց պետության ղեկավարի, երկրի վարչապետի պես: Հորթային հրճվանքը դեմքին նա իր ժեխի հետ քարշ եկավ մայրաքաղաքի փողոցներում, պարբերաբար կոչ էր անում իրեն ծափահարել՝ կարելի էր կարծել, թե պատերազմում հաղթել ենք եւ ավելի քան հինգ հազար զոհն էլ ոչ թե մենք , այլ Ադրբեջան է տվել: Ի դեպ, իր աթոռը անառիկ պահելու համար նա քաղաքացիներին հապշտապ կոչ արեց գալ հրապարակ, մինչդեռ պատերազմի եւ Արցախը հանձնելու օրերին լրիվ մոռացել էր ժողովրդի գոյության մասին, նա թքած ուներ ժողովդրի վրա, այն պարագայում, երբ խոսք էր տվել հենց հրապարակում ժողովրդի հետ լուծել հարցը:
Բնականաբար աչքի ընկավ իր ավանտյուրաներով, այս էժանագին ժուլիկը հայտարարեց՝ իբր մինչ ԳՇ հայտարարությունը Օնիկ Գասպարյանին ազատել է պաշտոնից, դրա համար էլ նման հայտարարություն են տարածել:
Իրականում դա կատարյալ սուտ է, հակառակ դեպքում ԳՇ պետի առաջին տեղակալ Տիրան Խաչատրյանի հրաժարականի հետ այդ մասին էլ կհայտարարվեր:
Փաշինյանը ռազմական հեղաշրջման փորձ որակեց ԳՇ հայտարարությունը, մինչդեռ խոսքն ընդամենը եւ միայն հայտարարության մասին է, այ, եթե ԳՇ-ն նախաձեռներ Փաշինյանի ձերբակալությունը, ապա՝ գուցե:

Հանրահավաք-երթի ամենանողկալի դրվագը թերեւս իր այլասերված ընտանիքի ներկայությունն էր, հատկապես՝ տիկնոջ: Տիկին Էռատոն, ով 44-օրյա պատերազմի օրերին հրամանատարական բունկերում ինքն է որոշել, թե ով պետք է մուտք գործի այդտեղ, ով եւ ինչպես պետք է ներգրավված լինի մարտին, թվում էր պետք է առժամանակ գետնի տակն անցնի թե խայտառակ պատմությունները մոռացնելու, թե ամոթի եւ մեղքի զգացումից, բայց կեսից դստեր հետ միացավ երթին ու վավաշոտ ժպիտով ամուսնուն թեւանցուկ քայլում էր ՝ ասես զբոսանքի էր դուրս եկել եւ ուզում էր ոմանց գերել իր ժպիտով: Դե, իհարկե, փողոցայինների դեպքում սա նորմալ է:

Անի Սահակյան