«Գրպանաբնակ» մտավորականները ներում ստանալու մեկ շանս ունեն

«Գրպանաբնակ» մտավորականությունը, որ երկուսուկես տարի հարմարավետ տեղավորվել էր Նիկոլ Փաշինյանի ծոցագրպանում, եւ կոմֆորտի իրենց զոնայից լռում, կամ ողջունում էր վարչապետ Փաշինյանի բոլոր այլանդակությունները, բանը հասել էր նրան, որ շեֆի ոչ միայն գրպանում, այլ ավելի խորքերում տեղավորվելու նկրտումներից մի մտավորական տիկին Շուշին անգամ բոմժանոց որակեց, սա դեռ մայիսին էր, իսկ այսօր՝ Արցախը հանձնելուց հետո գրպանայինները նորից փողոց են դուրս եկել, աղիողորմ մեղայականներով հանրությունից ներում է խնդրում, ասում, որ սխալվել են․

«Կյանքում ամենադժվար ու անելանելի վիճակներում անգամ միշտ ուժ եմ գտել իմ մեջ ելք փնտրելու։ Սա իմ կյանքում առաջին դեպքն է, որ այնքան հուսախաբված, հիասթափված ու կոտրված եմ, որ բառեր չեմ գտնում արտահայտելու այն մեծ ցավը, որը երկար ժամանակ տանջում, հետապնդում ու ոչ մի կերպ բաց չի թողնում ինձ։ Ես լռում էի։ Լռում էի, որովհետև չէի կարողանում մեջս ուժ գտնել, որ դուրս գամ այն խորը անհուսությունից, որն ամեն օր մաշում էր ինձ»,- ասում է Լալա Մնացականյանը։

Շուշին հենց նրա աչքերում էր նախկինում «բոմժանոց» երեւում, իսկ Նիկոլի ժամանակ ծաղկող մի քաղաք։ Տիկինը չի կարողանում համակերպվել այն մտքի հետ, որ մենք այսքան զրկանքների ու չապրելու միջով անցանք, որ արժանանանք այս ճակատագրին։ «Մեզ թվաց, մենք մերժում ենք վատթարագույնը, այնինչ պարզվեց, որ ընտրում ենք սարսափելին։ Մի ամբողջ ժողովուրդ խաբվեց, և մնաց մենակ իր ցավի, վշտի, կորստի ու չապրած կյանքի հետ։Մի ամբողջ ժողովուրդ ապրել չէր ուզում․․․Բայց ․․․ չապրելը ելք չի, չապրելը հանձնվել է»։

Մեկ ուրիշն էլ՝ Քրիստ Մանարյանը, ով Փաշինյանի հետ սելֆիները որպես մասունք էր ներկայացնում, եւս փոշմանել է:

«Ես սխալվել եմ»,-ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է նա․ «Ներողամտություն հայցելը թվում ա ինքնախաբեություն, թող անսխալականներն ինձ չներեն: Որակավորումներն ու վիրավորանքներն էլ թող մնան հնչեցնողների խղճին: Հերթական անգամ խոսքի մարդիկ ավերեցին գործի մարդկանց կառուցածը»,-հավելել է նա:  Շարքն անվերջ համալրելի է՝ Հրանտ Թոխատյան, Միքայել Պողոսյան, Հասմիկ Պողոսյան եւ գլամուրի այլ ներկայացուցիչներ։

Մարդիկ, ովքեր կուրորեն աջակցել են Նիկոլ Փաշինյանին, ով հերոսներ էր դատում ու վարկաբեկում, ով հասարակությանը սեւ ու սպիտակի էր բաժանում, ով Արցախում դավադիր ուժերի էր որոնում, ում թողտվությամբ Արցախի նախագահի գլուխ էին ցխում, մարդկանց փռում ասֆալտին, ծեփում պատերին, մի խոսքով բզկտում էին երկիրն ու հասարակությունը, որ հեշտ լիներ իրագործել Արցախ հանձնելու իրենց դավաճանական ծրագիրը։ Եւ մտավորականություն կոչվող այս խավը լռում էր, ինչու, ինքը գիտի։ Այդ հանցավոր լռությունից հետո կանգնել ու մեղայական հայտարարություններ, ճառեր կարդալ, առնվազն ծիծաղելի է։ Փաստացի Հայաստանում չկա, գոյություն չունի մտավորականություն, թվում էր, թե այդ մարդիկ բոլորից շուտ պետք է հասկանային, թե ուր են տանելու Նիկոլ Փաշինյանի քայլերը, հիմա կամ զուրկ են մտածելու ունակությունից կամ միտումնավոր լռել են՝ աջակցելով դավաճանական ծրագրին։ Ավելին, այսօր նրանցից մի քանիսը՝ Հրանտ Թոխատյան, Միքայել Պողոսյան, էլի խելքի չեն գալիս, թե բա փողոց ենք դուրս եկել գերիների հարցով, մեր բողոքը քաղաքական չէ, մենք գործ չունենք քաղաքական հարցերի հետ։ «Իյա իրոք՞», կասեր դասականը։ Մեզ էլ թվում էր դասեր եք քաղել կատարվածից, որոշել եք կյանքում գոնե մի անգամ համարձակություն դրսեւորել եւ խոստովանելով մեղքը պայքարել դավաժան ղեկավարի դեմ, պարզ ու շիտակ ասել, որ նա վաճառել է մեր հայրենիքը, նա զոհաբերել է մի քանի սերունդ ու հիմա օր առաջ նրա հեռացումը մեր մի բուռ պետության գոյության համար կենսական նշանակություն ունի։ Միայն այդպես կարող եք քավել ձեր մեղքերը, մնացյալը ոչինչ է, հաջորդ իշխանության տանիքի ներքո տեղավորվելու հրմշտոց։

Անի Սահակյան