Աթոռին կպած մնալու նրա մոլուցքը մեկ բանի մասին է միայն հուշում՝ հանձնել Սյունիքն ու նոր գնալ

Այսօր Հայաստանում չկա լեգիտիմ իշխանություն, այո, չկա եւ դա չափազանցություն չէ: Անկախ այն բանից, թե ինչ որոշումներ են ընդունվում կառավարության շենքում կամ ԱԺ դահլիճում, քանի հոգի է գրանցվել «իմ քայլի» մեծամասնությունից, բոլորին է տեսանելի, որ կյանքը՝ պետական կառավարման համակարգում ասես կանգ է առել, կամ եղել է կաթվածահար, քանզի ներքաղաքական հարթակում ձեւավորվել է <<կոնսենսուս մինուս 1>> իրավիճակ: Արցախի կապիտուլացիայի ստորագրումից հետո Նիկոլ Փաշինյանի եւ նրա իշխանությանը դեմ են բոլորը, անխտիր: Չկա գեթ մեկ ուժ, ով հրապարակային հայտարարել է, որ ցանկանում է, որ սրանք մնան: Դեմ են նախկինները, ներկաներից շատերը, կառավարությունում եւ խորհրդարանում հրաժարականների շքերթն այդ մասին է վկայում, դեմ են անգամ այս իշխանության փայատեր սորոսականների ռադիկալ, կամ ավելի ճիշտ՝ ահաբեկչական թեւը՝ ի դեմս Սասնա Ծռերի, դեմ է անգամ Նիկոլ Փաշինյանի գրպանային ընդդիմությունն ի դեմս Էդմոն Մարուքյանի, դեմ է Փաշինյանի հետ անհասկանալի հոգեկապով միավորված իբր անկախ Արման Բաբաջանյանը:
Քանզի այլ կերպ հնարավոր չէր, բնականաբար, Հայաստանում կարող է մի մարդ հանդուրժել անհասկանալի մի իրողություն, երբ 44 օրվա ընթացքում կարելի է զոհաբերել ավելի քան 4 հազար երիտասարդ կյանք, եւ ինչպես վարչապետի զորավարուհի տիկինը կասեր՝ հանուն ոչնչի: Կամ հանուն Արցախի կապիտուլացիայի, հանուն այն բանի, որ տասնյակ հազարավորները տնավեր լինեն ու հայտնվեն փողոցում:

Բոլորը հասկանում են, որ մարդ են, ապրելու են այս երկրում եւ այսօր դավաճանին ու հայրենիք հանձնածին աջակցելով ակամայից դառնալու են նրա աջակիցը՝ խաչ քաշելու իրենց ու պետության ապագայի վրա: Այդ մարդիկ ուզում են, որ վաղը քայլել կարողանան սեփական երկրի հարազատ փողոցներով, ուզում են առանց ամաչելու նայել զոհվածների հարազատների, մայրերի ու քույրերի աչքերին, որոնք եթե այսօր անգամ լուռ սգում են իրենց վիշտը, փողոց դուրս չեն գալիս ու չեն պահանջում Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը, բայց վաղը առնվազն ատելու են իրենց հարազատների մահվան դատապարտածներին, որոնք բազում պատասխաններ ունեն տալու, թե ինչու պետությունը հասցրեցին այս իրավիճակին, եւ ինչու պատերազմը չկանխեցին առաջին օրերին:

Նիկոլ Փաշինյանը վստահություն եւ աջակցություն չի վայելում, նրան մերժում են ոչ միայն ներսում, այլեւ դրսում: Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանությունից երկու օր առաջ իշխանությունները ստացան առաջին դեղին քարտը, որով նախազգուշացնում էին, թե քաղաքական հետապնդումները լավ տեղ չեն տանում: Իսկ այսօր ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը խփեց Նիկոլ Փաշինյանի ոչնչացման ամենաբարձր ակորդը՝ հերքելով մեր անմեղսունակին եւ ասելով, որ Շուշիի հարցը նախկինում եբեւէ բանակցային սեղանին չի եղել եւ դրա շուրջ բանակցություններ են սկսվել հոկտեմբերի 20-ին:

Դեմ է երկուսուկես տարի միայն պաղպաղակ ուտելով եւ բյուջեի հաշվին շրջագայող հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանը, որին, իհարկե, ավելի շատ հակված ենք շպիոնաժի, կամ 8-րդ շարասյան ներկայացուցիչ ներկայացնել: Բայց ակնհայտ է, որ արեւմուտքն ի դեմս նրա իր երկրորդ փորձն է ուզում խաղարկել:
Եթե անգամ դավաճանի պիտակը ճակատին Ֆելիքս Ցոլակյան է քեզ դեմ, ապա , Նիկոլ Փաշինյան, դու լուրջ մտորելու բան ունես: Թեեւ ում ինչ ենք ասում, Հայաստանը մի հոգեխանգարվածի ձեռքում պատանդի կարգավիճակում է հայտնվել, դա այլեւս փաստ է:

Անի Սահակյան