Հայրենիքի հանձնելը սկսվում է ընտանիքին երկրից «փախցնելուց»
Այսօր ընտանիքս Ստեփանակերտ է վերադարձել։ Այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում անամոթաբար խոստովանել է Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը։«Սիրելի՛ հայրենակիցներ, այսօր ընտանիքս Ստեփանակերտ է վերադարձել: Մեծ փորձությունից հետո Արցախը պիտի ապրի, ու, անկախ ստեղծված իրավիճակից, մենք վստահաբար կառուցելու ենք մեր երեխաների ապագան:
Կոչով դիմել եմ նաեւ կառավարության բոլոր պատասխանատուներին, որպեսզի միջոցներ ձեռնարկեն առաջիկա օրերին ընտանիքների՝ հարազատ օջախներում կրկին հաստատվելու ուղղությամբ:
Պետք է շարունակենք արարել ու ապրեցնել Արցախը»,- գրել է նա։
Իհարկե, այս պահին մեծ շռայլություն է այս մարդուն նախագահ անվանելը, արդեն անհասկանալի է սրա կարգավիճակը, քանզի ծաղկուն եւ բարգավաճող մեր հայրենիքից ինքն ու իր հայաստանյան դավաճան գործընկերը հինգ անգամ պակաս տարածք թողեցին՝ հանրապետության նախագահից իրեն դարձնելով ժեկի պետ:
Բայց մեզ թվում էր, որ պատերազմող երկրի նախագահի ընտանիքը պատերազմի ողջ ընթացքում պետք է Արցախում լիներ, օրինակ ծառայեր մյուսներին, որ հայրենի հողը պետք է յուրաքանչյուրն իր տեղում պաշտպանի, ինչպես արել են 90-ականներին եւ կարելի է ասել ոչ մի ընտանիք Արցախը չի լքել, մեզ թվում էր, միգուցե հենց այդ պատճառով է Հարությունյանն աջուձախ մեղավորներ փնտրում, բոլորին համարում դավաճան, քանզի ինքն ու իր ընտանիքը փորձել են դիմակայել պատերազմ կոչվող արհավիրքին, մյուսները՝ ոչ: Բայց արիուտես, որ մարդն ընտանիքին փախցրել է Արցախից, ինչպես չեն արել 90-ականների քաղաքական ղեկավարությունն ի դեմս նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի: Ում ընտանիքն առաջին օրվանից մինչեւ պատերազմի վերջ շատերի հետ ապրել է Արցախում՝ արկերի ու ռումբերի պայթյունի, մահվան վտանգի ներքո: Մինչ օրես էլ պատմում են, որ շատերն են նախագահին խորհուրդ տվել, փորձել համոզել, որ ընտանիքի կանանց եւ երեխաներին ճիշտ կլինի Հայաստան ուղարկել, սակայն ամեն անգամ ստացել են պատասխան, որ դա անհնար է, քանզի նրանց ներկայությունն է, որ առաջնագծում կռվող մարտիկին նոր ուժ եւ կորով է տալու, դա է լինելու ապացույցը, որ Արցախի ղեկավարությունը չի պատրաստվում երկիր ու հող հանձնել:
Արայիկ Հարությունյանն իր այս քայլով էլ ցույց տվեց, որ ինքն ամենավերջին սրիկան է, ով իսկզբանե ունեցել է հայրենիք հանձնելու ծրագիր եւ այդ նպատակով էլ ընտանիքին հանել է Արցախից: Սա ամենամեծ ամոթն ու խայտառակությունն է, որի մասին անհայրենիքը խոստովանել է ենթագիտակցական բնազդով: Բա դու եւ քո դավաճան գործընկերը խոստանում էիք կռվել մինչեւ վերջին շունչը, բայց չհանձնել Արցախը, հիմա, ինչպես տեսնում ենք, ձեր անունը զոհերի ցուցակում չկա, փոխարենն Արցախն է հանձնված: Ու հիմա այս ավերակաց վրա դու ոնց պիտի թագավորես: Դու հիմա էլ չես պատկերացնում, թե ինչ աղետ ես բերել Արցախի ու նրա ժողովրդի գլխին, չես գիտակցում ու շարունակում ես հանդուրժել քո սորոսական արտգործնախարարին: Շարունակում ես հիմա էլ չտիրապետել իրավիճակին, Արցախ վերադառնալու կոչեր ես անում հայրենակիցնեին, բայց չես ապահովում նրանց անվտանգությունը եւ տասը հոգուց ավել խաղաղ պայմաններում արդեն գերեվարվել են: Նախագահ աշխատելն ամեն մարդու խելքի բանը չէ, միայն փող աշխատելով, կալվածքներդ ու շվեյցարական բանկերի հաշիվներդ մեծացնելով, կամ խաղաղ պայմաններում Նիկոլ Փաշինյանի կոշիկը լիզելով ու իրական հերոսներին ու նախագահներ վարկաբեկելով, իսկ պատերազմի ժամանակ քեզ ու մյուսների գլխին գերագույն հրամանատար նշանակելով նրա էրատոիկ տիկնոջը կարծում էիր, թե կկարողանաս երկիր ղեկավարել ու պատերազմ հաղթե՞լ:
Իհարկե, Արայիկ Հարությունյան, դուք հիմա այնքան փոքրիկ մարդուկ եք՝ ձեր իսկ կարգավիճակով, որ կարելի էր անգամ շրջանցել ձեր թեման, եթե ամեն բան այսքան ողբերգական չլիներ, բայց իմացեք, որ պատմությունը ձեզ հիշելու է որպես Նիկոլի ստրուկ, վախկոտ մի էակի, որը բնականաբար չէր կարող պատերազմում հաղթանակել:
Անի Սահակյան
Հետևեք մեզ Viber-ում
