Փաշինյանի հետողորմեան. վտանգավոր արկածախնդրություն

Շատ է ասվել, որ Նիկոլ Փաշինյանը պետությունը կառավարում է Ֆեյսբուքի տրամադրություններով: Նա կտրված է իրական Հայաստանից, եւ իր գործողությունների ու քայլերի չափման միավորը համացանցային տրամադրություններն են: Ուզում է ֆեյսբուքահայությունը իքս բանը, Նիկոլ Փաշինյանը այդպես էլ անում է, թեկուզ, որ դա լինի ամենավտանգավոր որոշումը պետության համար, չի ուզում՝ չի անում: Ու ընդհանրապես նա կրուտիտների մեծ մասնագետ է, երբ հասկանում է, որ իր որեւէ քայլ ու արարք հասարակությունը ոգեւորությամբ չի ընդունել, նա կարող է գլխիվայր շուռ տալ եւ այն ներկայացնել այլ լույսի ներքո: Որքան էլ ցավալի է, բայց ռազմական դրության ժամանակ եւ պատերազմական այս օրերին եւս Փաշինյանը նույն սկզբունքներով է առաջնորդվում: Նախօրեին ՀՀ կողմից ցավոտ փոխզիջումների պատրաստակամության եւ Արցախի կապիտուլացիայի վերաբերյալ ադրբեջանական նկրտումների մասին ուղիղ եթերը ինչպես հայտնի է շոկահարել էր հանրությանը: Նա հայ ժողովրդի փոխարեն որոշել էր, որ ժողովուրդը պատրաստ է ցավոտ փոխզիջումների, դրան զուգահեռ քննադատում էր, թե Հայաստանում թասիբը չի եռռում, զինկոմիսարիատների առջեւ հերթեր չեն գոյանում: Մի խոսքով՝ պատերազմի ամենավճռական փուլում նա հասցրեց ճակատում կանգնածներին թիկունքից հզոր հարված հասցնել: Եւ ի պատասխան լսեց հանրության լուտանքները, ինչպես նաեւ հրաժարական ներկայացնելու կոչեր՝ որպես ստեղծված իրավիճակում պատերազմում բեկում մտցնելու միակ հնարավորություն:

Եւ, ահա, մեկ օր հետո Փաշինյանը կրկին լայվ մտավ ու հայտարարեց, թե նախորդ օրվա հայտարարությունները դրանք արտաքին լսարանին են ուղղված եղել, ցանկացել է ցույց տալ, թե որքան կառուցողական ենք մենք ի տարբերություն ռազմատենչ Ադրբեջանի, որ պատրաստ ենք անգամ ցավոտ փոխզիջման, եւ այլն, եւ այլն:
«Ես տեղյակ եմ, որ երեկվա իմ ելույթը բազմաթիվ հակասական գնահատականների տեղիք է տվել: Եւ, անկեղծ ասած, տարօրինակ չթվա՝ ուրախ եմ դրա համար: Այդ ելույթը ուներ երկու նպատակ՝ միջազգային հանրությանը ի ցույց դնել հայկական կողմերի կառուցողականությունը եւ նաեւ հայ ժողովրդի հաստատակամությունը՝ Արցախի իրավունքների համար անմնացորդ պայքարելու տրամաբանության մեջ:
Երկու խնդիրն էլ լուծված են լիովին՝ մի փոքր անսովոր, բայց բավական արդյունավետ ձեւով: Եւ ուզում եմ բոլորիդ շնորհակալություն հայտնել ձեր հաստատակամության համար»,- հայտարարեց Փաշինյանը եւ կոչ արեց այդպես հաստատակամ շարունակել այքարը.<< Արցախի ժողովուրդը, հայ ժողովուրդը, ամբողջ հայությունը կռվելու է անմնացորդ, ամեն ծառի, ամեն քարի, ամեն սանտիմետրի եւ ամեն միլիմետրի համար եւ անհրաժեշտ պահին ճշգրիտ հասցված հակահարվածը հակառակորդի համար կործանարար փլուզման էֆեկտ է ունենալու>>,- ասաց նա ու հավելեց.<<Եւ ուրեմն՝ դու հաղթող ես հայ ժողովուրդ: Գնա եւ վերցրու քո հաղթանակը, կանգնիր եւ կերտիր քո հաղթանակը: Եւ վստահ եղիր, քո ընտրած կառավարությունը ոչ մի րոպե ոչ մի վայրկյան չի շեղվել եւ չի շեղվելու այս հաղթանակի ճանապարհը քեզ ցույց տալու իր գործից ու պարտականությունից>>:

Եթե ընդունենք Փաշինյանի հիմնավորումը, թե իբր իսկզբանե էլ ինքը պայքարի կողմնակից է եղել, ապա միթե իրավունք ունի ՀՀ գերագույն հրամանատար ներկայացող անձը մի օր հուսախաբ անել սահմանին կենաց-մահու կռիվ տվող զինվորին եւ ասել, որ պատրաստ է ցավոտ փոխզիջումների, հաջորդ օրն ասլ, թե ինքը ընդամենը փորձում էր նրան, դրա հետ մեկտեղ միջազգային հանրությանը բան հասկացնում: Սա պարզ արկածախնդրություն է, որը կարող է թանկ գին արժենալ:

Անի Սահակյան