Վրիժառու, թե՞...

Ինչքան էլ փորձենք լռել, հայկական երկու պետությունների համար, մեղմ ասած, վտանգավոր այս հանգրվանում զսպվածություն դրսևորել, չքննադատել իշխանություններին, սակայն բաներ կան, որ պիտի ասվեն` գոնե սխալներից դասեր քաղելու և ապագայում դրանց կրկնությունը թույլ չտալու համար, բայց պահեր կան, որ իրենք՝ ռազմաքաղաքական ներկայացուցիչներն են իրենց պահվածքով հրահրում խախտել այդ հրադադարը:

Պատերազմի առաջին իսկ պահից ընդդիմությունը՝ խորհրդարանական եւ հատկապես արտախորհրդարանական, այսպես ասած իջեցրեցին հարձակվողական դրոշները, հայտարարեցին իշխանության շուրջը համախմբվելու մասին՝ հանուն հայրենիքի եւ պետության, քանզի պատերազմի օրերին միասնականության, համազգային համախմբման հարցն է նախեւառաջ օրվա հրամայականը: Բայց արիուտես իշխանությունը ոչ հասկանում է այդ հրամայականը, ոչ էլ լսում է բազում հորդոր-կոչերը:
Այդպես էլ անարձագանք թողեցին արտերկրում գտնվող մեր հայրենակիցների կոչերը՝ դադարեցրեք հետախուզումը, գանք եւ մեր օգուտը բերենք այս գոյամարտում՝ Գեւորգ Կոստանյան, Միքայել Հարությունյան, Միհրան Պողոսյան եւ այլք:

Վերանայման չգնացին նաեւ հայրենիքում գտնվողների նկատմամբ հարուցված քրեական գործերում եւ դատական գործընթացներում: Իրենց պես փնթի, անլվա իրավական պրոցեսը շարունակվում է ճիշտ նույն հունով, ինչ պատերազմից առաջ էր, ասես ոչինչ չի եղել: Մինչ Արցախի հերոսները, լեգենդար հրամանատարներն այս օրերին հայրենի հողում են, Արցախ են մեկնել իրավիճակը քննարկելու, ամեն մեկն իր ներածին չափով այս իրադրությունում իր օգնությունը ցուցաբերելու, Հայաստանում նրանց գործերով դատական նիստեր են հրավիրվու, երեքշաբթի Ռոբերտ Քոչարյանի, Սեյրան Օհանյանի, Յուրի Խաչատուրովի առնչությամբ մարտիմեկյան դատավարության հերթական նիստն էր: Բացի այդ լկտիությունն այն աստիճանի է հասել, որ ԱԱԾ է կանչվում հերոս հրամանատար Վիտալի Բալասանյանը:
Այս մարդիկ իրական թշնամուն թողած ներքին ֆրոնտում են պատերազմում, իրակա պատերազմում իրենց աշխատանքի փոխարեն, չգիտես ինչով զբաղվում, դրա արդյունքում էլ ունենք այս փնթի վիճակը, երբ զոհերի ցանկում տեղ են գտնում ողջերը ու այդ զինվորների ծնողներին, քույրերին ու եղբայրներին, հարազատներին հասցնում մահվան բերան:
Հույս կար, որ Արցախի ղեկավարությունը չի գնա Նիկոլ Փաշինյանի հետեւից, գոնե պատերազմի օրերին մի կողմ կդնի ներքին հակասությունները քաղաքական հակառակորդների հետ, բայց այսօր ԱՀ նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հօդս ցնդեցրեց այդ հույսերը: Նա պատերազմի չորրորդ օրը իր ճեպազրույցը սկսեց նիկոլավարի պահվածքով . պատերազմի ամենաթեժ պահին, միջազգային ԶԼՄ-ների ու թարգմանիչների ներկայությամբ նա անհասցե ու անհասկանալի մեղադրանք հնչեցրեց հայկական ԶԼՄ-ների հասցեին՝ խոստանալով, որ ինքը բացահայտումներ է անելու, պարզելու է պատվիրատուներին, եւ այդ ժամանակ «ազգը կիմանա իրակա դավաճաններին»։

Թե ինչ կապ ուներ ասուլիսը օրվա թեմայի հետ , այդպես էլ չհասկացվեց:
Մի կողմ թողենք, փաստը, թե արտաքին թշնամու հարձակման պահին երկրի ներսում դավաճանների փնտրտուքը որքանո՞վ է կոռետ, դա կքննարկենք պատերազմից հետո, սակայն Արայիկ Հարությունյանը պատմության մեջ կմնա իր տարօրինակ պահվածքով:

Անի Սահակյան