Դեմագոգների վերջին սրիկայությունը.երբ հրամանատարդ Նիկոլ Փաշինյանն է

Արցախում կենաց ու մահու կռիվ է ընթանում, իսկ երկրի Գերագույն գլխավոր հրամանատարը եւ առհասարակ իշխանական էլիտան զբաղված է ռազմահայրենասիրական պաթոսախեղդ ելույթներով սեփական «փիառ» ակցիայով: Ռազմական դրության որոշումը հաստատելու համար Ազգային ժողովի հատուկ նիստում ով չալարեց, բոցաշունչ ելույթ ունեցավ, ամբիոն ճոճեց ընդդեմ ոսոխի, ասես պատերազմը հենց այդ ամբիոնում էր, ոչ թե սահմանին, ուր թվում է՝ պետք է լինեին այդ մարդիկ: Եւ հատկապես ԵԿՄ նախագահ Սասուն Միքայելյանը, խորհրդարանում բռունցք թափահարելու եւ անհասկանալի տեքստ կարդալու փոխարեն վաղուց պիտի Արցախում լիներ, ինչպես ապրիլյան քառօրյայի ժամանակ Մանվել Գրիգորյանն էր, ով պատերազմը սկսվելուց ժամեր անց հազարավոր երկրապահներով Արցախում էր՝ բանակի թիկունքին: Ի Իսկ գերագույն հրամանատար Նիկոլ Փաշինյանը, ով եկել էր ասելու, որ պատրաստ է զոհվելու հանուն հայրենիքի, մի այնպիսի ելույթ ունեցավ, որից պարզ դարձավ՝ ամեն ինչ պատրաստ է զոհել, բացի իրենից ու իր իշխանությունից: ԱԺ հատուկ նիստի ժամանակ նա հայտարարեց, որ չկա պարտություն, քանի դեռ ինքդ քեզ պարտված չես ճանաչել՝ այդպիսով թերեւս նախապատրաստելով ամենավատատեսական սցենարին, նա կոչ արեց, որ եթե նույնիսկ բոլորին թվա, թե մենք պարտվել ենք վերջնական և անշրջելիորեն, մենք մեզ երբեք պարտված չենք ճանաչի, և մենք երբեք չենք դադարեցնի մեր երթը դեպի հաղթանակ՝ հանուն ճշմարտության, ապագայի, արդարության և հանուն օրինականության հաղթանակ. «Չկա հաղթանակ, որը նախ քո հոգում և մտքում չի ծնվում, որը չի ծնվում յուրաքանչյուր անհատի և մեր հավաքական մտքի ու գիտակցության մեջ։ Ինչ էլ լինի, մենք մեզ երբեք պարտված չենք ճանաչում, և ինչ էլ լինի, մենք չենք դադարի քայլել, ընթանալ, պայքարել՝ հանուն մեր ազգային հաղթանակի, հանուն Հայաստանի, Արցախի, հանուն մեր ժողովրդի հաղթանակի, հանուն Մոնթեի հաղթանակի, հանուն Վազգեն Սարգսյանի հաղթանակի, հանուն Մովսես Գորգիսյանի, Ջիվան Աբրահամյանի, հանուն Ռուբեն Սանամյանի հաղթանակի, հանուն Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի նահատակ տղերքի հաղթանակի»,- նշեց վարչապետը։

Փաստորեն, հրամանատարը, որից այս րոպեներին միայն հաղթելու կոչեր պետք է լսվեն, մարդի հենց սկզբից խոսում է պարտության մասին, ինչու, սա արդեն բազում հարցեր է առաջացնում: Արդյոք սա նշանակում է, որ այս պատերազմով նա ստանձնելու է Ալիեւի առջեւ իր տված խոստման կատարումը, հակառակ դեպքում որեւէ առողջ տրամաբանության մեջ չի տեղավորվում այս դեմագոգությունը, սա առնվազն սրիկայություն է, երբ զինվորդ, ազգդ մաքառում են սահմանին, իսկ դու խորհրդարանի թիվ մեկ ամբիոնից կոտրում ես պայքարելու ջիղը, թե ինչ էլ լինի, մենք մեզ պարտված չենք համարի: Այո, հաղթանակը բազում տերեր ունի, պարտությունն է անտեր, հայ ժողովուրդը ապացուցել է, որ տեր է նաեւ իր պարտությանը, բայց հենց սկզբից ջլատել պայքարի ոգին, խոսել պարտությունից ոչ այլ ինչ է, քան դավաճանություն:

Անի Սահակյան