Որքան կձգվի Ծառուկյան-Փաշինյան «բազառը»

Հայաստանի քաղաքական դաշտում կրկին «պլենտուսից» ցածր կրքեր են բորբոքվել, կամ, ավելի անկեղծ լինենք, այդ կրքերը գրգռել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ով հասարակությունը պառակտելու, սեւ ու սպիտակի, հեղափոխականի ու հակահեղափոխականի բաժանելու մեծ վարպետ է։ Կրթական բարեփոխումներից իր ամենաձախողված նախարար Արայիկ Հարությունյանը, թեման շեղելով ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի կողմը, երկար անվանումով դաշտ բացեց առաջնորդի անկառավարելի կրքերի առջեւ։

Հիշեցնենք, որ նախարարը կոտայքցիներին ուղղված իր խոսքում, ըստ էության, ակնարկում էր Գագիկ Ծառուկյանի բռնաբարության գործը, որին վարչապետ Փաշինյաննն իր անվերապահ աջակցությունը հայտնեց՝ գրելով․«Դժվար է չհամաձայնել ԿԳՄՍ նախարարի հետ. սկզբից օտարերկրացի կանանց հրավիրում ես եկեղեցի ցույց տալու: Հետո, լինելով ոստիկանության սերժանտ, եկեղեցու տարածքում խմբով բռնաբարում ես հյուրերին ու կողոպտում նրանց: Հետո զբաղվում ես ազգային արժեքների եւ ազգային ինքնության պաշտպանությամբ: Հիրավի «ազգանպաստ» գործունեություն: Աջակցել, միանշանակ աջակցել»։

Գագիկ Ծառուկյանի պատասխանը չուշացավ, նա էլ ակնարկեց վարչապետի հոգեկան խնդիրների մասին․ «Կարծում եմ` ժամանակն է Սահմանադրությամբ հստակ ամրագրել, որ հոգեկան լուրջ խնդիրներ ունեցող անձինք իրավունք չունենան զբաղեցնել քաղաքական բարձրագույն պաշտոններ՝ վտանգելով երկրի և ՀՀ քաղաքացիների անվտանգությունը»։

Այս տգեղ եւ նողկանք առաջացնող «բազառը» թվում է՝ վերջ չունի։ Նախահարձակ եղած Փաշինյանի թիմը թվում է՝ չի հանգստանա, վարչապետին առաջինն իր աջակցությունը հայտնեց աներձագը՝ Հրաչյա Հակոբյանը․ «Պարոն Ծառուկյանը առաջարկում է Սահմանադրությամբ ամրագրել, որ հոգեկան լուրջ խնդիրներ ունեցող անձինք իրավունք չունենան բարձրագույն պաշտոններ զբաղեցնել։
Լիովին համաձայն եմ։ Կարծում եմ պետք է ֆիքսել նաեւ մտավոր եւ ինտելեկտուալ լուրջ խնդիրներ ունեցող անձանց պարագան։ Իսկապես արժի»։

Ալեն Սիմոնյանն էլ ասաց, թե ըստ ամենայնի, Ծառուկյանի գրառումը իր կուսակից Գեւորգ Պետրոսյանին է վերաբերում։ Փոխադարձ մեղադրանքների ու վիրավորանքների արանքում այդպես էլ չպարզաբանված մնացին կրթական աղմկահարույց չափորոշիչները։ Թեեւ երկուսուկես տարիների ընթացքում երբեք բովանդակային քննարկում չենք տեսել, քանզի իշխանությունը չունի ասելիք։ Եթե սա է իշխող ուժի նպատակը, որ բովանդակային բանավեճի փոխարեն ընդդիմությանը քֆրտի, ապա կարելի է շնորհավորել, անգամ ծափահարել, սակայն այստեղ կա մի բայց։ Երբ կառավարության, իշխող ուժի ղեկավարի մակարդակով է քաղաքական ու պետական հարցերն իջեցվում մի շեմի, որից հետո արդիական է դառնում հարցադրումը՝ սա պետություն է, թե՞․․․։

Անի Սահակյան