Դավիթ Տոնոյանը Վիգեն Սարգսյանի հետքերով․ պատերազմի վտանգը մե՞ծ է

Պաշտպանության նախարարությունը հանրային քննարկման է ներկայացրել օրենքի մի քանի նախագիծ, որոնց հաստատման դեպքում Հայաստանում կստեղծվի աշխարհազոր:
«Ներկայումս Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանությանը յուրաքանչյուր քաղաքացու մասնակցությունն օգտագործվում է ոչ լրիվ ծավալով, այն չունի համակարգված, կազմակերպված ու նպատակաուղղված բնույթ, առավել ևս՝ Հայաստանի Հանրապետության վրա զինված հարձակման, դրա անմիջական վտանգի առկայության կամ ռազմական գործողությունների պայմաններում:

Հավանական հակառակորդի ռազմական գործողությունների ուսումնասիրումը ցույց են տալիս, որ ռազմական գործողությունների ծանրության կենտրոնը կարող է տեղափոխվել երկրի տարածքի խորքը՝ դիվերսիոն կամ ահաբեկչական կամ հետախուզական կամ հատուկ օպերացիաների ուժերի և այլ գործողությունների, ինչպես նաև հակառակորդի զինված ուժերի ներթափանցած խմբերի լայնորեն կիրառմամբ: Դրանց դիմակայելու, չեզոքացնելու և ոչնչացնելու նպատակով անհրաժեշտ է ստեղծել միասնական ղեկավարության ներքո գործող ուժերի և միջոցների համախումբ՝ աշխարհազոր, որոնք պատերազմի ժամանակ ի զորու կլինեն հակառակորդի հավանական գործողություններից հուսալիորեն պաշտպանելու երկրի տարածքը, բնակչությունը, կարևորագույն օբյեկտներն ու ենթակառուցվածքները»,- նշված է նախագծերի հիմնավորման մեջ:

Թե կանոնավոր բանակ ունեցող երկրի ինչի՞ն է պետք «աշխարհազոր» ստեղծելը, ո՞ւմ ուղեղում է ծնվել այդ հանճարեղ միտքը` հայտնի չէ։ Հատկապես, երբ այդ բանակը հռչակել ենք տարածաշրջանում ամենամարտունակը եւ դա անհերքելի իրողություն է:
Արդյոք, սա նշանակո՞ւմ է, որ Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը ճիշտ էին, երբ վերլուծելով իրավիճակը եւ Նիկոլ Փաշինյանի վարած քաղաքականությունը, նկատում են, որ պատերազմի վերսկսման հեռանկարն այսօր ավելի քան երբևէ տեսանելի և շոշափելի է, ուստի մենք էլ պիտի ազգովի պատրաստ լինենք կռիվ տալու ոսոխի դեմ եւ սրանով է պայմանավորված աշխարհազորի ստեղծումը: Խոսքը ոչ թե լոկալ ռազմական բախումների մասին է, ինչպիսին Տավուշի ուղղությամբ անցած ամիս տեղի ունեցածը, այլ , իսկապես լայնածավալ գործողությունների: Սա նշանակում է արդյոք, որ Նիկոլ Փաշինյանի եւ հատկապես իր տիկնոջ վարած կեղծ խաղաղասիրական քաղաքականությունն իրականում առոչինչ է եւ իրականում պետք է պատրաստվել պատերազմի:

Իսկ բանակը միայն հերիք չէ ու պետք է ստեղծել նաեւ աշխարհազոր, որը կկարողանա դիմակայել Նիկոլ Փաշինյանի «կիրթ» գործընկերոջ քմհաճույքներին: Եթե արցախյան հարցի թնջուկը խաղաղ ճանապարհով կարգավորելու հնարավորությունն ամբողջությամբ չի սպառվել, ապա ինչ իմաստ ունի ազգը դարձնել զինվորական: Քանզի իրականում սա նախկին իշխանության ազգ-բանակ կոնցեպտի տրամաբանական շարունակությունն է լինելու, թեզ, որն այդքան քննադատում, ծաղրում էին ներկայիս իշխանավորները, երբ նախկինները Պնախարար Վիգեն Սարգսյանի գլխավորությամբ փորձում էին հանրությանը մղել բանակին աջակցելու գործին, մեկ լվացքի մեքենա նվիրելու ակցիա կազմակերպվեց, մեկ տուֆ, մեկ անվադող եւ այլն: Այսօրվա իշխանականները, որոնք նախկինների ամենամոլի քննադատներն էին և մեղադրում էին, թե սա նշանակում է, որ մենք բանակ չունենք, չկա պետական մոտեցում եւ բանակի կարիքները դրվում է հանրության վրա: Հիմա նույնը կարելի է ասել աշխարհազորի մասին, եթե կհակադարձեն, թե խնդիրներն են ուրիշ եւ աշխարհազորերը միայն գործելու են ռազմական իրավիճակներում, ապա դրան հավատացողներ չպետք է , որ լինեն: Քանի որ միայն այդ նպատակով աշխարհազոր ստեղծելու իմաստ չկար, սա ցույց տվեց նաեւ ապրիլյան քառօրյան, երբ բոլորը մեկ մարդու պես ինքնակազմակերպվեցին եւ ամեն մեկն իր տեղում սկսեց պատերազմել:

Անի Սահակյան