Իսկ ղարաբաղյան հարցից գոնե տեղյակ եք

Երեկ կառավարության շենքի մոտ բողոքի ցույց էր, որի մասնակիցները կառավարությունից պահանջում էին միջոցներ ձեռնարկել, որ կարողանան մեկնել Ռուսաստանի Դաշնություն: Նրանք ՀՀ քաղաքացիներ են, երկար տարիներ բնակվել եւ աշխատել են Ռուսաստանում, մարտին եկել են Հայաստան, ու կորոնավիրուսի համավարակի ու սահմանները փակելու պատճառով չեն կարողացել վերադառնալ: Ցույցի մասնակիցներն ասում էին, որ ՌԴ-ում ունեն աշխատանքային պայմանագիր, եւ հիմա հնարավորություն չունեն գնալ ու աշխատել, իսկ Հայաստանում աշխատանք չունեն:

Ցույցի մասնակիցներից ոմանք էլ ասում էին, որ ՌԴ-ում թողել են իրենց երեխաներին, ամուսիններին, ու ընտանիքից հեռու այստեղ մի կեպ գոյատեւում են: «Երեխաս Ռուսաստանում է, վեց ամիս է՝ չեմ տեսել, հիմա հիվանդ է, չեմ կարում գնամ երեխայիս մոտ: Ամսի 30-ին մի ավտոբուս գնաց, Վրաստանը միջանցք էր բացել, մարդիկ բժշկի թղթով են գնում, որ ստեղ էդ բուժումը չկա: Հիմա ես, որ «օնկոլոգիա» չունեմ, բարդ բժշկական վիրահատության կարիք չունեմ, չգնա՞մ: Ինչ է, հիվանդանամ, մեռած վիճակո՞վ գնամ, որ երեխայիս հասնեմ: Մենք խնդրում ենք՝ մեր միջոցներով, թողեք գնանք մեր տուն»,-ասում էր ցույցի մասնակից մի կին:

Կառավարության նիստից հետո արտաքին գործերի նախարար Զոհրաբ Մնացականյանի նկատմամբ ցույցի մասնակիցները <<կոլցո>> օպերացիա իրականացրեցին: Մնացականյանը գերի ընկավ ցուցրարների մեջ եւ բառի բուն իմաստով կտտանքների ենթարկվեց, քանզի ոչ իրավիճակին էր տիրապետում, ոչ խնդրին եւ հայտնվել էր անհարմար իրավիճակում :

Ցուցարարները նախարարին ներկայացրեցին խնդիրը, սակայն նախարարնը փորձեց ցրել ասելով՝ իբր խնդիրը ՌԴ-ին է վերաբերում, եւ ցանկացած բացառություն էլ այդ երկիրն է որոշում, Հայաստանը չի կարող ՌԴ-ի լիազորությունների խնդիրը լուծել. «Հայաստանի քաղաքականությունն ասպիսին է, որ յուրաքանչյուր Հայաստանի քաղաքացի, եթե ուզում է վերադառնալ, նա կարող է առանց որևէ՝ խոչընդոտի վերադառնալ հայրենիք: Ինչ վերաբերվում է Հայաստանից դուրս գնացողների համար, նրանք պետք է հաշվի առնեն՝ ինչպիսի քաղաքականություն ունի այդ երկիրը տվյալ խնդրի վերաբերյալ՝ ընդունելու ոչ քաղաքացիների իրենց երկրում։ Մենք, օրինակ, չենք ընդունում այլ քաղաքացիների մեր երկիր, թեև հիմա ավելի հեշտացրել ենք այդ պայմանները: Բայց մենք էլ ենք մեր քաղաքականությունն ունեցել՝ սահմանները փակ պահելու այլ քաղաքացիների համար, արտակարգ դրության պայմաններից ելնելով»,- երկար-բարակ բացատրություններով փորձեց ցրել արտգործնախարարը, բայց ապարդյուն:

Քաղաքացիներից մեկը պնդեց, որ Հայաստանի իշխանությունները կարող են համաձայնության գալ ռուսական կողմի հետ, անել այնպես, որպեսզի գոնե երկու շաբաթով սահմանը բացվի, իրենք կարողանան միանալ իրենց ընտանիքներին:

«Ո՞ւմ հետ համաձայնություն գանք: Ես հստակ տեղյակ չեմ, թե ինչ քաղաքականություն է հիմա վարում Ռուսաստանը... Դուք հիմա ինձ տալիս եք հարցեր, որոնք ես պետք է պատասխանեմ Ռուսաստանի իշխանությունների փոխարե՞ն»,- հնչեց անտեղյակ նախարարի ապշեցնող պատասխանը:

Փաստորն, Հայաստանում շուրջ կես տարի է արտակարգ դրություն է ու առնվազն այդքան ժամանակ խնդիրը գոյություն ունի, բայց մեր նախարարը խարխափում է անտեղյակության մեջ: Նա, փաստորեն, փորձ անգամ չի արել՝ մոտենալու խնդրին, հասկանալ դրա էությունը: Իսկ խնդիրը հենց այստեղ է՝ ՀՀ-ում, իսկ ավելի կոնկրետ դա ստեղծել են մեր իշխանություններն իրենց ապաշորհ կառավարման արդյունքում: Մինչ աշխարհը թոթափում է կորոնավիրուսի պանդեմիան, մեզ մոտ արդեն վեցերորդ անգամ ակնհայտ քաղաքական նպատակներով երկարաձգում են արտակարգ դրությունը: Բնական է, որ այս պարագայում մեր երկիրը պետք է հայտնվի այլ պետությունների սեւ ցուցակներում, փակեն մեր դեմ բոլոր դռները, պետությունը, իշխանությունը հենց նրա համար է, որ բանակցի, առավել ես ռազմավարական գործընկերների հետ խոսելու, հարաբերելու խնդիր չպետք է ունենա, եթե անգամ լուծում էլ չգտնվեր, գոնե քաղաքացին իրեն մխիթարված կզգար, ու այսօր պատկան մարմնի ղեկավարից չէր լսի, թե ինքը բացարձակ տեղյակ չէ: Ու այս մարդու վրա է դրված նաեւ ղարաբայան հարցի կարգավորման բանակցությունները, կարող է պարզվի, որ մի օր էլ կանգնի ու ասի, թե ինքը տեղյակ չէ խնդրից:

Անի Սահակյան