«Ո՞ւր են ադրբեջանական «հզոր բանակի» զենքերը...». Ալիևի վարժեցրած հասարակությունն՝ ընդդեմ Ալիևի

Երեկ գիշերը Ադրբեջանի մայրաքաղաք Բաքվում թեժ է եղել...

Երթ է անցկացվել: Ցուցարարները հանդես են եկել ի աջակցություն բանակի, սակայն այն արդյունքում ավարտվել է ջրցաններով ցուցարարներին ցրելով:

Համացանցում, ոչ իշխանական ադրբեջանական կայքերում հայտնվել են կադրեր, որոնցում երևում է, թե ինչպես են Բաքվում բանակի աջակցության չարտոնված հանրահավաքի մասնակիցները ներխուժում Ադրբեջանի խորհրդարանի շենք: Մի քանի րոպե իրավապահները չեն խանգարել ցուցարարներին, բայց որոշ ժամանակ անց ժամանել են հատուկ ջոկատայինները ու դուրս հանել շենք ներթափանցած ցուցարարներին: Դրանից հետո արդեն իրավապահները ջրցան մեքենաներ են կիրառել ցուցարարների նկատմամբ:

Ինչպես հաղորդում է ռուսաստանյան «ՌԻԱ Նովոստի»-ն՝ ցուցարարները երթ էին անցկացնում ադրբեջանական մայրաքաղաքի կենտրոնական փողոցներով՝ վանկարկելով հայրենասիրական կարգախոսներ, «Ղարաբաղը մերն է» և այլն:

Առհասարակ Ադրբեջանում բավական ուշագրավ պրոցեսներ են ընթանում: Պարզ է, որ երեկվա երթը ադրբեջանական իշխանության կողմից վերահսկվող միջոցառում է եղել՝ ցույց տալու երկրում «պատերազմի պատրաստ երիտասարդների ուժը»:

Սակայն, դա միայն առաջին հայացքից: Համացանցի ադրբեջանական տիրույթում բոլորովին այլ մթնոլորտ է տիրում: Պարզվում է, ադրբեջանցի զոհված 12 զինծառայողների հուղարկավորության տեսանյութերի ներքո ադրբեջանցի հասարակության մի որոշ հատված իր դժգոհությունն է ներկայացրել ղեկավարությանը:

Ինչու՞... Շատ պարզ բացատրություն ունի այս ամենը:

Երկու տասնամյակ ալիևյան ռեժիմն իր հասարակությանը սնում է այս թեզերով՝ «Ադրբեջանի բանակը հզոր է», «մենք առայժմ համբերում ենք, բայց ցանկացած պահի կարող են հետ վերադարձնել Ղարաբաղը», «Հայաստանը աղքատ է, չի դիմանա պատերազմին», «վաղ թե ուշ մենք ուժով կվերադարձնենք Ղարաբաղը» և այս կարգի այլ հոխորտանքներ:

2016թ. ապրիլյան պատերազմից հետո արդեն 2-րդ անգամ հուլիսի 12-ին Ադրբեջանը կրկին պատերազմ սանձազերծեց: Եվ ի՞նչ է տեսնում ադրբեջանական հասարակությունը... Որ ունի մի իշխանություն, որը միայն դատարկ ելույթներ է ունենում՝ ադրբեջանական բանակի «հզորության» մասին: Ցանկացած հարձակում հայկական բանակը հետ է շպրտում, իսկ ադրբեջանական բանակն ունենում է կենդանի ուժի ու նյութական մեծ կորուստներ:

Պատահական չէ, որ այս օրերին ադրբեջանական ոչ իշխանական կայքերում հայտնվել են արդեն իսկ վերլուծություններ՝ Ադրբեջանում տիրող մթնոլորտի վերաբերյալ, ինչը վկայում է այն մասին, որ այս երկրում խորքային պրոցեսների հիմքեր են դրվում:

Ահա հոդվածներից մեկում հեղինակը նման հարցադրումներ է անում, թե՝ այսօր Ադրբեջանում «ներքին թշնամի կա», որոնք համարձակվում են հարց բարձրացնել, թե՝ «ինչու՞ են ադրբեջանցի զինվորները զոհվում», «ո՞ւր են ադրբեջանական հզոր բանակի զենքերը...»:

Հոդվածագիրը զայրացած արձանագրում է՝ «ի՞նչ են առաջարկում Ադրբեջանի ներսի թշնամիները՝ համակերպվե՞նք Ղարաբաղի կորստի հետ», «չկռվե՞նք Ղարաբաղի համար», ապա՝ թևաթափ եղած արձանագրում է՝ «բա պատերազմում պետք է զոհեր լինեն, արյուն թափվի»...

Ահա, թե ինչ մթնոլորտ է այսօր տիրում Ալիևի ղեկավարած երկրում, սա մետաղադրամի մյուս կողմն է: Բայց նաև պետք է արձանագրել, որ այս պրոցեսը կարող է Ալիևի համար ծառայել այլ խնդիրների լուծման՝ երկրում անցանկալի խմբերից, անհատներից ձերբազատվելու ուղղությամբ՝ ներքին այլ խմորումները կասեցնելով:

Չի բացառվում նաև, որ ադրբեջանական հասարակության շրջանում շարունակելով ռազմատենչ տրամադրություններ հրահրել՝ Ալիևը որոշի, որ ռազմական գործողությունները պետք է շարունակական լինեն, որպեսզի երկրի ներսում այլ թեմաներով ադրբեջանական հասարակությունը հարցեր բարձրացնելու ժամանակ ուղղակի չունենա:

Մետաքսյա Շալունց