Տարվա ցնցող եւ ցնծող իրադարձությունները

2016-ինն էլ ապրելու ապրիլ էր…Ադրբեջանի սանձազերծած պատերազմին մենք պատրաստ չէին, հասարակությունը, ժողովուրդը՝ այո, բայց ոչ իշխանությունը, որը բանակն է ղեկավարում: Անցնող տարվա ամենացնցող իրադարձության ելքը կանխորոշեց բացառապես սահմանում կանգնած հայ զինվորը՝տոկուն, քաջ, գիտակցված մահվանն ընդառաջ մարտնչելով, դա հոգով ու անզեն կռիվ էր հակառակորդի նորագույն զինտեխնիկայի դեմ: Քառօրյան էլ ավելի ցցուն դարձրեց իշխանության թուլությունը, պետական համակարգի կոռումպացվածությունը, բայց մյուս կողմից՝ հայ ժողովրդի միասնականությունը, նեղ օրերին բռունցք դառնալու բարձր գիտակցումը: Միեւնույն է, կորուստն անդառնալի է՝ 100 մարդկային կյանք եւ 800 հեկտար տարածք: Բայց իշխանությունը դասեր չքաղեց կատարվածից, մի երկու գեներալի պաշտոնազրկում եւ վերջ: Հանրությունը փոփոխությունների պապագ ուներ, իշխանությունն այնինչ անդրդվելի էր: Հետեւանքն ուշացնել չտվեց, հուլիսին գրավվեց Ոստիկանության ՊՊԾ գունդը, ազատամարտիկների գրոհող խումբը մոտ մեկ ամիս գնդի աշխատակիցներից շատերին պատանդ պահեց, զոհերն անխուսափելի էին: Հայաստանը հայտնվեց աշխարհի ուշադրության կենտրոնում, իշխանությունը տեռորիզմ գնահատեց ընդվզումը, բռնությամբ հարցեր լուծելը չի խրախուսվում որեւէ մեկի, հատկապես քաղաքակիրթ աշխարհում, բայց հետաքրքրական է, որ հայ ժողովրդի ստվար զանգվածներ աջակցություն հայտնեցին <<տեռորիստներին>>, փողոցում հոծ բազմություն էր, պահանջը մեկը՝ իշխանություն հեռացիր: Սա ցույց տվեց, որ երբ սպառվում են պայքարի քաղաքական ու քաղաքակիրթ ճանապարհները, այլընտրանքը դառնում է բռնությունը, այն էլ՝ համաժողովրդական: Ցնցող էր նաեւ վարչապետափոխության փաստը,որը հետեւեց ՊՊԾ գնդի ազատազրկմանը, իշխանությանը այլ ելք չէր մնում, քան արմատական փոփոխությունների պատրանք ստեղծելը, տերեվերջին պարզ է դառնում, որ այդ փոփոխությունները դեռեւս անձերի մակարդակով, իսկ համակարգային խնդիրները ոչ միայն չեն լուծվում, այլեւ ավելի խորանում են: Ամենաքննարկվող իրադարձություններից մեկն էլ Հայաստանի եւ Ռուսաստանի միջեւ հակաօդային պաշտպանության համակարգ ստեղծելու մասին համաձայնագրի կնքումն էր, որի համաձայն խաղաղ ժամանակ Հայաստանի օդային տարածքի տնօրինման վերաբերյալ որոշում է կայացնում Հայաստանը, իսկ պետարզմական իրավիճակում՝ Ռուսաստանը: Ասենք, եթե նման իրավիճակում հայկական կողմը որոշի խոցել ՀՀ տարածք ներխուժած ադրբեջանական ինքնաթիռը, իսկ ռուսական կողմը դեմ լինի, ապա մենք ոչինչ անել չենք կարող: Ստացվում է, որ ՀՕՊ համակարգն իրականում ամբողջությամբ կառավարելու են ՌԴ համապատասխան զինվորականները, և նրանք են որոշում կայացնելու: Անցնող տարում եղան նաեւ իրադարձություններ, որոնք ուրախության, ոգեւորության, անգամ ցնծության առիթ դարձան: 20 տարի անց Հայաստանն ունեցավ օլիմպիական չեմպիոն: Գյումրեցի ըմբիշ Արթուր Ալեքսանյանը դարձավ անկախ Հայաստանի պատմության երկրորդ օլիմպիական չեմպիոնը՝ կրկնելով Արմեն Նազարյանի հաջողությունը: Ռիո դե Ժանեյրոյում շարունակվող ամառային Օլիմպիական խաղերի հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտի մրցաշարի 98 կգ քաշային կարգի եզրափակիչում աշխարհի կրկնակի չեմպիոնը 3:0 հաշվով վստահ հաղթանակ տարավ կուբացի Դանիել Յասմանի Կաբրերայի նկատմամբ: Ըմբիշ Միհրա Հարությունյանն էլ օլիմպիական մարտ տարավ, բայց ըմբշամարտի անտրամաբանական մրցակարգի հետեւանքով Միհրան Հարությունյանը զրկվեց ոսկե մեդալ նվաճելու հնարավորությունից:Հայաստանում նա միեւնույն է չեմպիոն գնահատվեց: Ոգեւորիչ էր Սփյուռքի արվեստագետների նախաձեռնությունը, նրանք ամիսներ առաջ ստորագրահավաք են նախաձեռնել, որով պատրաստվում են դիտորդական առաքելություն իրականացնել հաջորդ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ: Ստորագրահավաքին են միացել Սերժ Թանկյանը, Արսինե Խանջյանը, Ատոմ Էգոյանը, Էրիկ Նազարյանը և այլ սփյուռքահայեր:Սփյուռքի մեր հայրենակիցները հայտարարեցին, որ իրենք միայն ֆինանսապես օժանդակելու համար չեն եւ ցանկանում են մաս կազմել տնտեսական, քաղաքական գործընթացներին:Ա շխարհում առաջինը քրիստոնեություն ընդունած հայերիս համար անկարագրելի ցնծություն էր նաեւ Հռոմի պապի այցը Հայաստան: «Այց առաջին քրիստոնյա երկիր»: Հենց այս հաստատված կարգախոսով էլ հունիսի 24-ին Հայաստան այցելեց Հռոմի Սրբազան Քահանայապետ Ֆրանցիսկոս Պապը: Անկախության տոնական շքերթին «Իսկանդերի» մուտքը Հանրապետության հրապարակ հասարակության ստվար հատվածների համար ասես մեսիա լիներ: Արձագանքն այնքան բուռն էր, որ անգամ Ռազմ.info-ն հարկ համարեց ամբողջական տեղեկատվություն տալ, թե վերջապես ինչ է «Իսկանդերը»: Հասարակության հրճվանքը բացատրություն ուներ. երկրում անվտանգության դեֆիցիտ էր առաջ եկել ապրիլյան պատերազմից հետո: Անի Սահակյան