Մարդ, որի մահը ցավի, ափսոսանքի զգացում էր առաջացրել նրան ճանաչող և չճանաչող մարդկանց մոտ. «Հրապարակ»

«Հրապարակ» օրաթերթը գրում է. «Երկարատև, ծանր հիվանդությունից հետո բավականին երիտասարդ տարիքում (56 տարեկանում) երեկ իր մահկանացուն կնքեց արտակարգ իրավիճակների նախարար Արմեն Երիցյանը։ Մարդ, որի մահը երեկ ցավի, ափսոսանքի զգացում էր առաջացրել նրան ճանաչող և չճանաչող մարդկանց մոտ։ Մեզանում շատ հազվադեպ է պատահում, որ պետական պաշտոնյան, իշխանական գործիչը նման գնահատանքի արժանանա։ Անգամ մահը մեզ չի ստիպում սիրել, դրական խոսքեր ասել, ցավել նրանց համար, ովքեր զբաղվել են թալանով, վարկաբեկել պետական պաշտոնյայի աթոռը, հղփացած ու ցոփ կյանքով ապրել։ Երեկ համացանցում հիշել էին այլ վաղամեռիկ պաշտոնյաների, որոնց մասին, անգամ մահվանից հետո, ցավակցության և ափսոսանքի խոսքեր չհնչեցին։ Այնպես որ, պետք չէ ասել, որ մեր հասարակությունը գնահատել չգիտի և ատում է իշխանության ու պաշտոնավարման հետ առնչվող ցանկացած բան և բոլորին՝ անխտիր։ Մարդիկ, անգամ եթե չեն արտահայտվում, շատ լավ տարբերում են աշխատողին չաշխատողից, կոռումպացվածին՝ չկոռումպացվածից, վատը՝ լավից։ Ինչ ենք շատ տեսել այս տարիներին՝ նախարարներ, չինովնիկներ, կերակրատաշտի մոտ հավաքված մարդիկ, որոնք ճամբարից ճամբար են թռչում, զբաղվում պետական փողերի վատնումով, միշտ ջրի երեսին մնում։ Բայց լավ նախարարը, պարկեշտ չինովնիկը եզակի երևույթ է, և նրան գնահատում են բոլորը՝ ընդդիմադիր կլինի, թե իր կյանքից դժգոհ շարքային քաղաքացի։ Զրոյից նախարարություն ձևավորած, առավոտ վաղ աշխատանքի գնացող, երեկոյան ուշ վերադարձող, իր ենթակաների նկատմամբ արդարամիտ, համեստ պաշտոնյան, որը նաև իր վերադասին ուղղված քծնանքով աչքի չի ընկել, չի կարող չգնահատվել, և նրա հեռացումը չի կարող համընդհանուր ափսոսանքով չուղեկցվել։ Այնպես որ՝ «մահը մերն է, մենք մահինը, մարդու գործն է միշտ անմահ»»։