Մադամ սադիստն ու վախեցած ՀՅԴ -ն

Նախօրեից, երբ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին հիվանդանոցից կրկին քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխեցին, մի խումբ իրավապաշտպաներ եւ նրա փաստաբանական թիմն ահազանգում էին երկրորդ նախագահի անվտանգության մասին: Խնդիրն այն է, որ Ռոբերտ Քոչարյանը գտնվում է կորոնովիրուսի վարակի թիրախային խմբում՝ 60-նն անց է եւ վատառողջ, բացի այդ, մեծ է հավանականությունը, որ նրան իր ոխերիմ թշնամի համարող այս իշխանությունը կարող է դիտավորյալ գործողություններ իրականացնել:

Ուստի անհապաղ պետք է ազատ արձակել Ռոբերտ Քոչարյանին: Այդ ահազանգերին զուգահեռ հնչեց ՄԱԿ-ի ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների գերագույն հանձնակատար Միշել Բաչելեթօ կոչը, վերջինս է հորդորեց երկրների իշխանություններին դիտարկել կորոնավիրուսով վարակվելու բարձր ռիսկի տակ գտնվողներին կալանքից ազատելու հնարավորությունը:
<<Իշխանությունները պետք է ուսումնասիրեն ազատ արձակելու միջոցները COVID-19-ի նկատմամբ խոցելի անձանց համար, այդ թվում՝ տարեց եւ հիվանդություններ ունեցող կալանավորների, ինչպես նաեւ ռիսկի ցածր մակարդակն ունեցող իրավախախտների համար>>:

Սակայն իշխանությունների մերօրյա լակոտակրատիան շարունակում է ջայլամային քաղաքականությունը, ասես ոչինչ էլ չի եղել ու այդ կոչերն իրենց ուղղված չէն: Հասկանալի է, որ մարդիկ ձախողել են գրեթե բոլոր ոլորտներում, օրեցօր հներին նորերն են գումարվում, քաղավիացիայի ոլորտը օրերի ընթացքում պայթեց: Կորոնովիրուսով պայմանավորված անհետ կորածների շարքում հայտնվեց Երեւանի քաղաքապետ Հայկ Մարությանը: Հազար ու մի ֆոբիաներ ունեցող կարգին դերասանը պարզվում է՝ այնքան է վախենում այս վիրուսից, որ որոշել է գրողի ծոցն ուղարկել նաեւ ի պաշտոնե իր պարտականությունները: Մինչ հարեւան Վրաստանում 24-ժամյա ռեժիմով ախտահանում են հատկապես մայրաքաղաքի փողոցներն ու բակերը, մեր քաղաքապետի իզն ու թոզն էլ չի երեւում: Չենք խոսում խայտառակ նախարարների հանճարեղ՝ փոխարնիչային մտքերի մասին: Դե իսկ արտակարգ պարետն էլ այնքան պարապ է մնացել, որ մասնակցում է համազգային գժության մարաթոնին ու հետեւում է ինչ-որ անհայտ, մտավոր հետամնաց մի տղայի՝ Ջոնի Բորջոնի օգտատիրոջ, ուղիղ եթերներին:

Այս արկածախնդիրների իշխանությունում, բնական է, որ չեն մտածելու ոչ մարդու իրավունքների եւ ոչ էլ պետական ինստիտուտների մասին, եւ ինչպիսին պետական համակարգն է, նույն երեսով էլ դատական համակարգն են հղկել՝ ի դեմս Աննա Դանիբեկյան անուն ազգանունով միաբջիջ, առանց մտածելու կարողության, էմոցիաներից զուրկ դատավորի, որի մտածելու օրգանը բնազդաբար աշխատում է, երբ վերեւից իջնում է հրահանգը: Հետեւաբար, սպասել, որ այս համատարած ամորֆ իրավիճակում որեւէ մեկի մոտ մարդասիրական նկրտումներ առաջ կգան, պետք է առնվազն ծայրաստիճան ռոմանտիկ լինել, կամ չճանաչել այս իշխանություններին: Ու հենց այս պարագայում է, որ դրվատանքի արժանի է դառնում Դաշնակցության լռությունը:

Մարդիկ, որոնք իրենց երանելի ժամանակներն ապրել են Քոչարյանի տարիներին եւ նրա շնորհիվ, մարդիկ, որոնք բանտերից դուրս են եկել միայն շնորհիվ երկրորդ նախագահի մարդասիրության, որոնք նրա ժամանակներում բիզնեսներ են ծաղկեցրել, աճել, բարգավաճել, այսօր անհետ կորել են: Դավիթ Լոքյան, Լեւոն Մկրտչյան, Արմեն Ռուստամյան, ուր եք, ինչու չեն լսվում ձեր ձայները, երբ դրա կարիքն այս պահին անչափ ունի երկրորդ նախագահը: Իհարկե, սա վերաբերում է բոլոր մնացած ուժերին, որոնք իրենց գոյությամբ պարզապես պարտական են երկրորդ նախագահին: Այսուհետ չփորձեք հումանիստական ճառեր կախ տալ, երբ իրական հումանիզմը հենց այս պահին պետք է դրսեւորվեր, բայց չեղավ:

Անի Սահակյան