Պապի լռությունն ու նվստացածների վերջին հույսը

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը երեկ Միլանի Հայ Առաքելական Սուրբ Քառասուն Մանկունք եկեղեցում հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպմանը խոսելով իր հրաժարականի պահանջի մասին, ասել էր, որ չի պատրաստվում հեռանալ, քանի դեռ ունի ժողովրդի վստահությունը, ինչպես երբեւէ չեն ունեցել ՀՀ ղեկավարները. «Չարիք են եղել բոլոր ղեկավարները՝ 1996թ.-ից, երբ առանց ժողովրդի վստահության տիրացել են իշխանությանը և փորձել են պահել այդ իշխանությունը, մեր օրոք էդպիսի իշխանություն ու էդպիսի իրավիճակ չի լինելու», – նշել էր նա: 1996–ի թեման փաշինյանը շոշափել էր նաեւ Վազգեն Մանուկյանի հետ ամիսներ առաջ ունեցած հանդիպման ժամանակ, երբ վերջինիս համարել էր ընտրակեղծիքների զոհ, սակայն ի տարբերություն այդ հանդիպման, նա այսօր բացահայտ չարիք է համարում իր հոգեւոր հորը՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին:
Իհարկե, այս հայտարարությունը բազում հարցեր է առաջ բերում՝ սկսած նրանից՝ ինչու Փաշինյանը չի լծվում նաեւ այդ ժամանակվա կեղծիքների բացահայտմանը, վերջացրած այն բանով՝ եթե Տեր-Պետրոսյանը չարիք էր, ապա ինչ էր անում Փաշինյանը 2008-ին կանգնելով նրա կողիքն եւ վարելով հանրահավաքները: Սա, անշուշտ, քննարկման այլ նյութ է, այդուհանդերձ առավել ուշագրավ է ՀԱԿ-ի լռությունը: Երկու օր է Փաշինյանն անարգել է իրենց լիդերին, իսկ ՀԱԿ-ականներն ասես ընդհատակ են անցել, կամ էլ որպես Փաշինյանին պատասխան տարածում են ֆեյսբուքյան օգտատեր ոմն Հարութ Ուլոյանի գրառումը, իսկ նա սոցիալական ցանցի իր էջում գրել էր. «Փաստորեն` Փաշինյանը 12 տարի առաջ, բոլորից ակտիվ, 5 տարի շարունակ պայքարում էր, որպեսզի «չարիքը» գա իշխանության: Ավելին, պնդում էր նաև, որ «չարիքը» «վատ խասիաթ ունի. ինքը վերջում միշտ ճիշտ է դուրս գալիս»: Բայց այստեղ այլ հարց էլ կա:
Փաշինյանը, տրամաբանությունից դուրս կամ «քաղաքական նպատակահարմարությունից» ելնելով, ինչ ասես կարող է հայտարարել, բայց տվյալ դեպքում, ըստ էության, նա վիրավորում է ներկայումս իր կողմից «չարիք» անվանվող 2008 թվականի ընդդիմության թեկնածուի ընտրազանգվածին, վիրավորում է 10-օր հանրահավաք անողներին, վիրավորում է Մարտի 1-ին փողոցներում տանկերի ու ավտոմատների դեմ պայքարող անզեն ցուցարարներին: 2008-ին ժողովուրդը 1996-ի թեման փակել է: Եթե Փաշինյանը իր անձի պահով դա ուրանում է՝ դա իր խնդիրն է: Կարդացեք նաև Հովիկ Աղազարյանը պատմում է, թե ինչպես է 96-ին Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը «չարիք» եղել ու կեղծել ընտրությունները. «Ես այդ դեպքերի անմիջական մասնակիցներից եմ» Միլանյան հանդիպման դասերը Միքայել Մինասյան. Վատիկանի նկուղներից մեկում հանգչում է Պետրոս առաքյալի աճյունը: Այնտեղ չեն մտնում «պադվալի» աշխարհընկալմամբ 2007-2008 նախընտրական շրջանում 1996-ի թեմայի ամենժամյա պրոպագանդան չխանգարեց ժողովրդին անելու իր ընտրությունը, իսկ Փաշինյանն էլ 24 ժամ ««չարիք» նախագահ» էր վանկարկում: Եթե «չարիքը» «չարիք» էր, բա «չարիքին» ամենաշատը նախագահ դարձնել ցանկացողը ո՞վ էր էդ դեպքում: Փաշինյանը, փաստորեն, հայտնվել է նախկին ռեժիմի կողմից տարվող պրոպագանդայի նույն գծում»:

Ինչ է ստացվում, ՀԱԿ անդամները ըստ էության ասելիք չունեն, այլապես ՀԱԿ ծանր հրետանին գործի կանցներ ու անարգանքի սյունին կգամեր առաջին նախագահի հասցեին <<վայրահաչոցներին>>, ինչպես որ բնորոշ է այս շրջանակներին: Եթե դա չեն անում, կնշանակի կամ համաձայն են Փաշինյանի գնահատականի հետ, որ 96-ի ընտրությունները կեղծվել են ու Տեր-Պետրոսյանն, իսկապես, չարիք է, կամ էլ թաքնվում են այլոց ետեւում ու ցույց տալիս, որ իրենք պատրաստ են նման նվաստացած պայմաններում անգամ երկրպագել Նիկոլ Փաշինյանին: Քանի որ սա նրանց վերջին շանսն ու հույսն է, եւ միայն Փաշինյանի ողորմածության շնորհիվ կարող են հույս փայփայել, որ մի օր էլ իրենք տեղ կգտնեն իշխանության արեւի տալ, ինչպես ՀԱԿ անդամներից շատերը:

Անի Սահակյան