Նիկոլին ու Աննային կնախանձեին անգամ Լենինն ու Կրուպսկայան

Թավշյա իշխանությունները որոշել են ժամանակից առաջ ընկնել եւ ոչ ավել, ոչ պակաս Եվրոպայի սրտում բացել «Հայաստանի թավշյա հեղափոխությունը» խորագրով ցուցահանդես:Ապրիլի 11-ին Ստրասբուրգում աշխատանքային այցով գտնվող Նիկոլ Փաշինյանը մասնակցել է Եվրոպայի պալատում «Հայաստանի թավշյա հեղափոխությունը» խորագրով լուսանկարների ցուցահանդեսի պաշտոնական բացման արարողությանը: Թվում էր, թե հեղափոխական իշխանություններն իրենց խոստացած բարեփոխումների պես այնքան համեստ կգտնվեին՝ պատմության դատին թողնելու իրադարձությունների եւ անձերի արժեվորման հարցը: Սակայն դա միայն թվում էր եւ հեղափոխության մեկ տարին դեռ չբոլորած իշխանությունները համարել են, որ իրենք այնքան մեծ սխրանք են գործել, որ այդ սխրանքի հերոսական դրվագներն արժանի են անմահացման: Ինչպես սպասվում էր, հեղափոխության սիմվոլն էլ Աննա Հակոբյանն է, ում լուսանկարը խոշոր պլանով փակցված է ցուցահանդեսի դիմապատին՝ առաջին գծում: Այստեղ, իհարկե, մեկնաբանություններն ավելորդ են, քանի որ տիկին Աննան ամեն օր է ապացուցում, որ ինքն այս հեղափոխության առանցքային դերակատարն է եղել ու հիմա կարող է անել այն, ինչ ինքն է ցանկանում:

Նիկոլին ու Աննային կնախանձեին անգամ Լենինն ու Կրուպսկայան:

Այնուամենայնիվ չխորանալով փոքր հարցերի մեջ, անդրադառնանք անցած մոտ մեկ տարվա այն ժառանգությանը՝ հասկանալու համար՝ ունի արդյոք այս իշխանությունը հպարտանալու պատճառներ եւ թավշյա իրադարձությունները պատմականացնելու բարոյական իրավունք:

Սիրո եւ հանդուրժողականության լոզունգով իշխանության եկած Փաշինյանը առաջին իսկ օրից դրժեց այդ հասկացողությունները եւ անցավ քաղաքական հաշվեհարդարին: Առանց դատարանի որոշման ուրիշի գույքի կամ դրամական միջոցների տնօրինումը շանտաժի միջոցով դարձավ այս իշխանությունների ամենօրյա զբաղմունքը: Նիկոլ Փաշինյանի կողմից 50/50-ի արքա հռչակված Սաշիկ Սարգսյանը 30 միլիարդի արդյունքում այսօր ազատ պտտվում է արտերկրում, իսկ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, որի նկատմամբ Փաշինյանն անձնական վրեժ ունի, շարունակում է <ջուր> գործի շրջանակներում ամիսներ շարունակ մնալ անազատության մեջ: Փաշինյանի թեթեւ ձեռամբ արդարադատությունն իջավ պլենտուսի մակարդակի ու հիմնահատակ ոչնչացվեց անմեղության կանխավարկածի ինստիտուտը: Պարզ դարձավ, որ իրական արդարադատությանը փոխարինելու է եկել հեռախոսայինը, որի ժամանակ ԱԱԾ եւ ՀՔԾ պետերը կարող են մինչեւ անգամ մեծահոգություն դրսեւորել եւ սակարկել գրավի չափը՝ ելնելով սուբյեկտի սոցիալական կարգավիճակից ու հնարավորություններից:

Ավելորդ է խոսել տնտեսական քաղաքականության մասին, տնտեսական հեղափոխություն հայտարարած իշխանությունը չունեն հստակ տեսլական եւ բարեփոխությունների ծրագիր: Իշխանությունների արտաքին քաղաքականությունն էլ այնքան մշուշոտ է, որ մի օր Փաշինյանը կարող է հայտարարել, որ Ռուսաստանի հետ փայլուն հարաբերություններ ունեն, հաջորդ օրը նրա թիմակից պատգամավորն առաջարկել Հայաստանում դադարեցնել ռուսական պետական հեռուստաալիքի՝ Ռոսիայի հեռարձակումը Հայաստանում, քանի որ այն հակահայ հաղորդումներ է թողարկում:

Ավելոդ է խոսել մարդու իրավունքների վիճակից, երբ 21-րդ դարում կարելի է դրոշի պատճառով մաքսատան աշխատողին հեռացնել աշխատանքից՝ թքած ունենալով օրենսդրության վրա, երբ կարելի է երկրի համար առաջին՝ խորհրդարանի ամբիոնը տրամադրել տրանսգենդերի, ապա խոսել մարդու իրավունքների եւ դրանց պաշտպանության մասին, պարզապես աբսուրդ է:

Ընդհանրապես ցանկացած ոլորտ կարելի է դետալային քննարկման ենթարկել ու որեւէ տեղում, անկասկած առաջընթաց նկատելի չէ: Այս պարագայում ունենալ հեղափոխության ցուցահանդես կարելի է միայն այն պարագայում, երբ այնտեղ ինչպեսոչ այնքան հպարտ քաղաքացիներից շատերն են առաջարկում, տեղ կգտնեն հեղափոխականների ու նրանց ֆեյքերի կողմից իրենց ուղղված հայհոյանքներն ու անեծքները:

Անի Սահակյան