«Ինչպես մի անգամ պատահաբար «հանդիպեցի» Նազարբարևին․․․»

Սամվել Ֆարմանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Ինչպես մի անգամ պատահաբար «հանդիպեցի» Նազարբարևին․․․ Ինչպիսին էլ լինեն քաղաքական զարգացումների ապագան և իր դերակատարության ծավալն ու իրական ազդեցությունը, Նազարբաևի հրաժարականով այդ երկրի համար մի ամբողջ պատմական էպոխա է ավարտվում։ Մի անգամ, 2009 թ․ դեկտեմբերին, պատահեց այնպես, որ ես Նազարբարևի հետ մոտ տաս րոպե առանձին զրուցելու հնարավորություն ունեցա։ ՀՀ Նախագահի գլխավորած պատվիրակության կազմում մեկնել էինք Ղազախստան, որտեղ ընթանում էր ՀԱՊԿ անդամ-պետությունների ոչ պաշտոնական գագաթաժողովը։ Նախագահների մասնակցությամբ հանդիպումն ավարտվել էր և ես հանդիպման պաշտոնական սրահի հարևանությամբ մի ազատ սենյակ էի մտել, որտեղից անկաշկանդ հեռախոսով զրուցում էի հայաստանյան լրատվամիջոցներից մեկի հետ։ Այդ պահին, հանկարծ բացվում է դուռը և ներս է մտնում նախագահ Նազարբաևը․․․ միայնակ։ Տեսնելով ինձ ու զգալով, որ ես ևս անակնկալի եկա, ասաց, որ ցանկանում է հագուստը ուղղել և կարծել է, որ այդ սենյակում մարդ չկա։ Հետո, ինքնաբերաբար զրույցի բռնվեցինք (նախագահների մասնակցությամբ հանդիպումներն այդ ընթացքում այնքան պարբերական էին, որ երկրների ղեկավարները դեմքերով արդեն ճանաչում էին նախագահներին մշտապես ուղեկցող պատվիրակությունների անդամներին)։ Մոտ տաս րոպե տևած այդ զրույցի մանրամասները հիմա արդեն շատ լավ չեմ հիշում, բայց տպավորվել է մի հարցի շուրջ իր կարծիքը, որ վարչապետ Էրդողանը հազիվ թե մինչև վերջ գնա հայ-թուրքական հաշտեցման, մի բան, որ, մեզ համար անսպասելի չէր, սակայն հետաքրքիր էր լսել հենց իր շուրթերից։