Խոսքի սահմանափակումը դարձավ ինքնուրույն ռեպրեսիվ միջոց. Ռուբեն Մելիքյան

«Սկսած 2024 թվից՝ քրեական դատարանները հետզհետե սկսեցին կիրառել խոսքի ազատության սահմանափակումը՝ որպես խափանման միջոց («վարչական հսկողություն» խափանման միջոցի ներքո)»,-գրում է իրավապաշտպան Ռուբեն ՄԵլիքյանը։

Նա մանրամասնում է.

«Սկզբից դրա կիրառումն ուներ մասնակի բնույթ, քանի որ այն վերաբերում էր հրապարակային խոսքի միայն որոշ դրսևորումների։ Այն նաև ուներ պրոգրեսիվ բնույթ, քանի որ այն փոխարինում էր կալանքին՝ բանտային կամ տնային։

Կամաց-կամաց խոսքի սահմանափակումը դարձավ ինքնուրույն ռեպրեսիվ միջոց։

ՀԳ. Այս պահին խոսքի սահմանափակման ներքո են՝
(1) Միքայել Սրբազանը
(2) «Իմնեմնիմի»-ի տղերքը՝ Նարեկն ու Վազգենը (տոտալ արգելք)
(3) Շենգավիթցի Արտակը (տոտալ արգելք)
(4) Էդգար Ղազարյանը (մասնակի արգելք)
(5) քաղաքագետ Ալեն Ղևոնդյանը (լայնածավալ արգելք)»։