Անկեղծորեն ցավակցում եմ իրենց, մանավանդ Աննային։ Դարձյալ դիվահարվում ես․ Տեր Եփրեմ քահանա Զարգարյան

Բարև Նիկոլ։

Մեծ պահքին փոխանակ հոգևոր թեմաներից գրեի, ստիպված անդրադառնում եմ քեզ։ Չեմ կարող քեզ արժանացնել անուն, ազգանունով կամ դուք-ով դիմելուն, որովհետև չես հարգում Կաթողիկոսի դիրքը, և աշխարհիկ անունով ես դիմում նրան։
Վերջին հիասթափությունս կնոջիցդ բաժանվելն էր։ Չկարողացար նույնիսկ ընտանիքդ փրկել, որտեղ չորս երեխաներ են մեծացել։ Ուզում ես երկիրը՞ փրկել։ Իշխանատենչ, անհագ հոգիդ, որ սնափառությունից իրեն ամրագրում է սաղմոսներով ու կեղծ հոգևորով քանդեց նույնիսկ ընտանիքդ։ Անկեղծորեն ցավակցում եմ իրենց, մանավանդ Աննային։
Դարձյալ դիվահարվում ես, ամեն հոգևորը, ամեն ազգայինը քեզ հունից հանում է, նույնիսկ Սուրբ Պատարագը։ Ախր դու ո՞վ ես, որ ձևափոխում ես այն։
Տարիներ առաջ ինքնավստահ գոռում էիր, թե "Արցախը Հայաստան է և' վերջ", պտուղները քաղեցինք ազգովի, պատուհասը սարսափելի էր... Ու իհարկե, մենք ենք մեղավոր։ Դու "հասկացար", որ ճիշտ չէիր, իսկ մենք դեռ "չենք հասկանում"։ Քեզ ժամանակ էր պետք, իսկ մեզ պետք չի, մենք պարզապես պիտի ենթարկվենք քեզ, որովհետև դու ամեն ինչ ես, դու ես Հայաստանը և' վերջ։ Ա'յ, հենց այդ վերջից ենք վախենում։ Փոքր մարդ, պստիկ մարդ... Ինչո՞ւ պիտի վարչապետի մասին նման բաներ գրեի, ամոթ չի՞: Իսկ ամոթ չի՞ ողջ աշխարհի առաջ խայտառակել սեփական ազգդ ու հոգևորականներիդ, ազգը պահպանած Եկեղեցուն անվանել գործակալ։ Բոլոր ամոթներն անցել են, մենք ենք ամենուր ամաչում քո փոխարեն։ Տե'ս ինչ ես դարձրել մեր սիրելի Հայաստանը։ Մեկը մյուսի ապրելը չի ուզում, բարոյական բոլոր նորմերը փոփոխվել են, դե, կարևորը, ասֆալտ ես անում։ Դպրոց հիմնող Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի նկարը հանում ես ու ասում ես դպրոց եմ շինում։ Վախենում ես նույնիսկ անձնագրի Արարատ լեռից, ու ասում ես` անկախություն։ Բարի հովիվը իր անձն է դնում, իսկ վարձկանը փախչում է... Դու քեզ բարի հովիվ ե՞ս կարծում։ Միջիդ մաղձը քեզ հանգիստ չի տալիս, այն խառնվում է գոռոզ ես-իդ ու պահել չես կարող, ինչքան էլ սրտիկ նկարես ու ասես սիրում եմ ձեզ։ Գիտենք, զգում ենք, որ մեզ չես սիրում։ Մի' խաբիր այլևս մեզ, մի' խաբիր քեզ, կա'նգ առ վերջապես։

Տեր Եփրեմ քահանա Զարգարյան