Բանջարաբոստանային կուլտուրան զբաղված է կուսակցական աշխատանքով, սրա նրա դեմ ստատուսներ ու հայցեր գրելով, սրա-նրա վրա ֆեյքեր քսի տալով, ատելություն տարածելով

Անպատկառությունն ու ցինիզմը ՔՊ-ական իշխանավորների գլխավոր, ոմանց դեպքում` միակ, որակն է: Սրանում նրանք անգերազանցելի են եւ բոլոր առումներով անհասանելի: Այսքան աղետ իր երկրի գլխին բերած իշխանությունը ոչ թե կեղծ պատարագների ժամանակ ծնկաչոք աղոթելով, կարգազանց քահանաների ձեռքից հաղորդություն ստանալով ու եկեղեցիներ պղծելով պետք է փորձեր իր մեղքի բաժինը թեթեւացնել (իրականում` ծանրացնում է), այլ պետք է ներում խնդրեր իր երկրի քաղաքացիներից, զօրուգիշեր խոստովաներ մեղքերը, թողություն խնդրեր, կամ գոնե` լռեր ու անտրտունջ տաներ իրեն ուղղված բոլոր հանդիմանությունները: Բայց ի՞նչ ենք տեսնում. Անամոթություն, անպատկառություն, մեղքն ուրիշների վրա բարդել, պարտությունը` հաղթանակ, ձախողումները` հաջողություն, քննադատողներին` բանտ, սուտ, խաբեություն, զոռբայությամբ սեւը սպիտակ ներկայացնել:
Ահա` մի քանի ճամբար փոխած, քավորին ուրացած մեկը «եղկելի» բառն է օգտագործում ընդդիմության հասցեին: Եթե այդ բառի իմաստը հասկանար, կգիտակցեր, որ այն բացառապես իր նմանի հասցեին կարելի է օգտագործել: Մուսը, որ անդաստիարակության ու լպիրշության կենդանի մարմնացում է, օրումեջ լրագրողներին է անդաստիարակ անվանում ու իր տգետ տեղով դասեր տալիս: Երրորդը, որ իշխանության գալուց հետո հազիվ մի կոոպերատիվ բուհի դիպլոմ է ստացել, իր աշխատանքով միլիարդներ վաստակած Սամվել Կարապետյանին Տաշիր Սամո է ասում ու ծաղրում: Չորրորդը նախկին նախագահներին ու կաթողիկոսին է անունով դիմում եւ իր շեֆի հանգույն վիրավորում: Հինգերորդի բարոյականության մասին առասպելներ են պատմում, բայց նա բարոյականության դասեր է տալիս իրենից հազար անգամ ավելի բարոյականներին ու ազնիվներին...
Բայց ամենազվարճալին այս թիմի «հարաբերություններն» են լրագրողների ու լրատվամիջոցների հետ: Ասացին, որ կառավարությունում իր ղեկավարին չստիկներ ու կոֆե մատուցող, հայտնի մականունով արարածը հերթական անգամ հիշել է «Հրապարակն» ու ինձ: Տոնել է իր «հաղթանակը» դատարանում: Երեւի երջանիկ է, որ իր «վաստակած» միլիոններին վրադիր մի 200 հազար դրամ է «կպցրել» եւ մի տողանոց հերքում կորզել իրենց կողմից ստրկացված դատարանի միջոցով:
Որպեսզի հասկանաք, թե սրանք ոնց են ոչնչացրել դատական համակարգը, կցիտեմ այդ տողը, որի համար սույն արարածը դիմել էր դատարան եւ որը դատարանը գնահատել է որպես «զրպարտություն»: Ուրեմն 2022 թ. հուլիսին մի հրապարակում ենք արել. «Հրաչը՝ ներսում, Ավինյանը՝ դրսում․ բախումներ չեն լինի» վերտառությամբ, որի մեջ ընդամենը մեկ տող կար իրեն վերաբերող. «Քաղաքի կառավարման հարցերում ակտիվ դերակատարում ունի նաև ՀՀ վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանը»։
Ահա այս տողը վրդովվեցրել է իշխանության ու փողի համը տեսած ու դրանից հաբրգած այս անձնավորությանը եւ նա որոշել է դիմել դատարան: Պատկերացնում եք, չէ՞, այս 18 տարում մեր լրատվամիջոցը ինչքան հայցեր է ունեցել (որոնց 90 տոկոսն ավարտվել է մեր հաղթանակով): Հավատացեք` այսպիսի աբսուրդ, որ նմանատիպ նախադասության համար դիմեն դատարան ու հաղթեն, շատ հազվադեպ է եղել, ոչ մի իրեն հարգող դատավոր նման հայց չէր բավարարի, եթե ուղիղ հրահանգ իջեցված չլիներ այն շենքից, որտեղ նստում է այս բանջարաբոստանային կուլտուրան, որտեղ ոչ թե իր բուն պարտականություններն է կատարում, այլ զբաղված է կուսակցական աշխատանքով, սրա նրա դեմ ստատուսներ ու հայցեր գրելով, սրա-նրա վրա ֆեյքեր քսի տալով, ատելություն տարածելով:

Հրապարակ օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանի գրառումը