Մարտի 29-ին Ազատության հրապարակում մեկ միասնական հարթակում հնչելու է արցախցիների ձայնը. Մերի Դավթյան

Իրականում, մարտի 29-ի հանրահավաքն այս մեկ ու կես տարվա կուտակված խնդիրների, ապրումների, զգացումների, պահանջների, ցասումի մասին է։ Մեզ մեղադրում են կամ լռելու, մեր հանդեպ անարդարությունները մարսելու կամ ՝ անհարկի պահանջատիրության մեջ։ Կարծում եմ, երկու մոտեցումներն իրականությանն այնքան էլ մոտ չեն։ Եթե այսքան ժամանակ արցախցիները չեն կարողացել համախմբվել, ապա դրա ամենացցուն բացատրությունը թերևս այն է, որ ստացած հարվածից ուշքի գալը և նոր նպատակների համար միասնաբար ոտքի կանգնելն օբյեկտիվորեն բարդ իրագործելի էր։ Բայց միևնույն ժամանակ, ակնհայտ է, որ այն, ինչ տեղի է ունենում մեր շուրջը՝ իշխանական բարձունքներից հնչող դատապարտելի խոսույթը, գոյաբանական հարցերի նկատմամբ մակերեսային վերաբերմունքը, քաղաքական կարևորության հարցերի շուրջ քամահրանքը, չէին կարող չգեներացնել միասնականություն և, ի վերջո, չհանգեցնել բողոքի ձայնի բարձրացման։ Ինչն էլ, փաստորեն տեղի է ունենում,- Aysor.am-ի հետ զրույցում նշել է «Արցախցիների իրավունքների պաշտպանության խորհրդի» անդամ Մերի Դավթյանը։

«Արցախում գործող տասնյակ հասարակական կազմակերպություններ, որ այս ամիսներին փորձում էին համախմբվել՝ ահռելի աշխատանք են տարել արցախցիների համար առանցքային թեմաների շուրջ և վերջապես, անկախ առանձին հարցերում ունեցած հակադրումների, ինքնակազմակերպվել են «Հանուն Արցախի» Միավորման նախաձեռնությամբ և ձևավորել «Արցախցիների իրավունքների պաշտպանության խորհուրդ»։ Հիմնականում Խորհուրդն էլ հենց ստանձնել է հանրահավաքի կազմակերպման պատասխանատվությունը։ Ակնհայտ է չէ՞, որ այսպիսով ցրվում է նաև այն մտայնությունը, թե այս ցույցը որևէ տեղից է ուղղորդվում»։

Մերի Դավթյանն ընդգծում է՝ ինչպես հուշում է նախաձեռնության անունը, հանրահավաքը հիմնականում ուղղված է լինելու արցախցիների տարաբնույթ իրավունքներին։ Ի դեպ, այստեղ էլ նախապես փորձում են շահարկել միտինգի բուն մոտիվը՝ մեզ մեղադրելով նպաստներից զրկվելու համար բողոքողներ։ Առաջինը, եթե անգամ այդպես է, ապա որևէ արգահատելի բան չկա, երբ փախստականը պահանջում է իր հասանելիքը։ Չեք պատկերացնի, թե ինչ սոցիալական ծանր իրավիճակ կստեղծվի, երբ մարդիկ զրկվեն բնակվարձերից։ Մենք անընդհատ լսում ենք, որ վերափոխվող սոցիական ծրագրեը մշակվել են՝ հաշվի առնելով արցախցիների լայն շրջանակաների կարծիքներն ու տեսակետները։ Հետաքրքրական է, թե ովքեր էին այդ մոնիտորինգի մասնակիցները, ավելին՝ հավանություն տվողները, երբ արցախցիները համատարած իրենց դժգոհությունն ու վախերն են հայտնում ֆինանսական աջակցությունից զրկվելու համար։ Այս միտինգը կոնկրետ պատասխաններ ստանալու մասին է։

«Նախաձեռնության բոլոր չորս պահանջները փոխկապակցված են։ Այսինքն, երբ դրվում է արցախցիների հավաքական վերադարձի պահանջ, ապա ակնհայտ է, չէ՞, որ քաղաքական գործընթացի հստակություն է պետք, որն առ այսօր ձևակերպված չէ։ Քաղաքական դիրքորոշման հարց է նաև Բաքվի բանտից գերիների ազատման հարցը։ Փակ պրոցես լինելով հանդերձ, միևնույն է, արտահայտված չէ այն կամքը, որի շնորհիվ պիտի որոշակի հույս ներշնչվի գերիների վերադարձի։

Եվ, ի վերջո, մեզ այդքան ցավ պատճառող Արցախի մշակութային ժառանգության ոչնչացման ուղղությամբ միջազգային ատյաններում աղաղակելու մեր թույլ փորձերին չենք ստանում համարժեք աջակցություն։

Այսպիսով՝ մարտի 29-ին, ժամը 15։00-ին, Ազատության հրապարակում մեկ միասնական հարթակում հնչելու է արցախցիների ձայնը»։