Քոչարյանը հանդուրժեց, Փաշինյանը ո՞չ

Հայաստանում բողոքի տարբեր ակցիաներ են ծավալվում, որոնցում առանձնահատուկ նշանակություն ունի Տարոն Մարգարյանի հրաժարականը պահանջողների պայքարը: Կապ ունեն արդյո՞ք Երեւանի քաղաքապետին մերժողները <<Սերժին>> մերժածների հետ: Թեպետ հրապարակային եւ բացահայտ նրանք չեն խոստովանում, բայց բոլորին է պարզ, որ սա հեղափոխության ծրագրային կետերից է: Փաստ է, որ Հայաստանում այսօր երկիշխանություն է, մինչդեռ ծանրակշիռ լծակներ ձեռքբերած գործադիր իշխանությունը ակնհայտ ճնշում գործադրելով փորձ է անում վերցնել ողջ իշխանությունը: Հեռանկարում է նաեւ Գլխավոր դատախազի, ԲԴԽ-ի Քննչական կոմիտեի ղեկավարի եւ այլ առընթեր կառույցների ղեկավարների փոփոխությունը, որոնք սովորական ընթացակարգերով չեն կարգավորվում եւ վարչապետի հրամանով չեն նշանակվում-ազատվում, այլ դրանց հավանություն է տալիս ԱԺ-ն եւ այն էլ պատգամավորների 3/5-ով: Ընդամենը մեկ տարի առաջ Երեւանում տեղի ունեցած ավագանու ընտրություններին մոտ 25 հազար երեւանցիներ իրենց ձայնը տվել են ՀՀԿ-ին ի դեմս քաղաքապետի թեկնածու Տարոն Մարգարյանին, իսկ Ելք խմբակցությունը ստացել է 70 հազարին մոտ ձայն: Իհարկե, գուցե Հայաստանում թավշյա հեղափոխության արդյունքներից հետո անիմաստ է խոսել ընտրությունների մասին, մանավանդ որ համապետական ընտրությունների արդյունքներում ՀՀԿ-ին էլ պաշտոնապես մոտ 800 հազար մարդ էր ձայն տվել ընդդեմ Ելքի 120 հազարի, սակայն միանգամայն տարբեր իրավիճակներ են: Նախ հեղափոխականների պահանջն իսկզբանե Սերժ Սարգսյանի հեռացումն էր, ինչ այլեւս իրողություն է,երկրորդ՝ ի տարբերություն Սարգսյանի Մարգարյանի թիկունքում էլ արագ ժողովուրդ հավաքվեց, որոնք փողոց էին դուրս եկել ի պաշտպանություն քաղաքապետի: Հիմա հարց է առաջանում՝ հրաժարական պահանջողները ժողովուրդ են, մերժողները՝ ո՞չ: Այս պարագայում նոր իշխանությունների միակ խնդիրը պետք է հանդիսանա արտահերթ ընտրություններով սեփական հաղթանակը կապիտալիզացնելու հարցը: Ուզո՞ւմ էին ժամանակավոր կառավարությունը, որպեսզի կարողանան նախապատրաստել նորմալ արտահերթ ընտրություններ, ստացել են այդ կառավարությունը: Չգիտես ինչու հեղափոխականները ազարտի են ընկել եւ որոշել են հերթով գնալ պետական բոլոր կառույցների դեմ եւ ճնշման միջոցով վերցնել իշխանությունը, սրանից հավատացեք վատ հոտ է գալիս, ավելի զզվելի դիկտատուրայի, քան գործում էր նախորդ իշխանությունների ժամանակ: Ցանկացած իշխանության սահմանադրական ամրագրումը Հայաստանում եղել եւ մնում են ընտրությունները, ուրեմն ի գործ, որքան հնարավոր է արագ հասեք այդ գործընթացին եւ կյանքի կոչեք այն պնդումները, որ Հայաստանում քաղաքական իրավիճակ է փոխվել եւ իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին: Նշենք, որ անդրադառնալով իր հրաժարականի պահանջին՝ Տարոն Մարգարյանը նշել է, որ աշխարհում ընդունված չէ, երբ մի քաղաքական ուժ գալիս է իշխանության, փորձի ճնշել ընտրովի տեղական ինքնակառավարման մարմիններին: Նա ասել է, որ հրաժարական չի տալու: Ուզում ենք հիշեցնել, որ նույնիսկ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականից հետո Քոչարյանի իշխանությունը խնդիր չդրեց պաշտոնից հեռացնել Արարատ Զուրաբյանին, որն այդ ժամանակ Կենտրոնի թաղապետն էր: 1996 թվականի Կենտրոնի թաղապետ ընտրված, իսկ առաջին նախագահի հրաժարականից մեկ տարի հետո նույն պաշտոնում վերընտրված Զուրաբյանին Քոչարյանի իշխանության տարիներին հանդուրժեցին մինչեւ 2002 թվականը, երբ ընտրությունների արդյունքներում Զուրաբյանը կատաղի պայքարի արդյունքում պարտվեց վարչական լծակներին: Հիշեցնենք, որ Արարատ Զուրաբյանն այդ տարիներին անհամեմատ ավելի շատ լծակներ ու զադեցություն ուներ, քան այժմ Տարոն Մարգարյանն է, սակայն այդ փաստն անգամ պատճառ չդարձավ, որպեսզի իշխանությունը կենաց-մահու պայքարով վաղաժամ հասներ նրա հրաժարականին: Չկասկածեք, որ ցանկության դեպքում դա րոպեների հարց էր, սակայն պետության եւ իրավականության ծիրից դուրս չգալու գիտակցումը այդ ժամանակվա իշխանություններին հետ պահեց առճակատումից: Արդյունքում ՀՀՇ-ի վերջին բաստիոնն ընկավ քաղաքակիրթ պայմաններում: Անի Սահակյան