Հրապարակը պատրաստ է, որն է լինելու Փաշինյանի քայլը

Այսպիսով՝ Երեւանում մեկնարկեց Սերժ Սարգսյանի վարչապետության դեմ պայքարը, որի լոկոմոտիվը Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունն է՝ ի դեմս 2008 թվականի համաժողովրդական պայքարի առանցքային դեմքերից մեկի՝ Նիկոլ Փաշինյանի: Տասն օրից ավել է ՔՊ-ի Իմ Քայլը նախաձեռնությունը Հայաստանի մի շարք մարզեր ոտքով կտրել-անցնելուց հետո այսօր, վերջապես, վերադարձավ մայրաքաղաք, որտեղ Փաշինյանին եւ քայլարշավի մասնակիցներին  դիմավորեցին հազարավոր քաղաքացիներ: Որքան էլ անհավանական էր թվում, սակայն Ազատության հրապարակին այսօր վերադարձավ պայքարի ու հեղափոխության շունչը, որն այդ հրապարակից վերացել էր վերջին տարիներին ու թվում էր, թե չի վերադառնալու դեռ երկար տարիներ : Այդ հրապարակն այնպիսի քաղգործիչներ ու արկածներ է տեսել, այնքան հիասթափություններ, որ ամենալավատեսական պատկերացումները չէին կարող ենթադրել, որ հրապարակում մոտ հինգ հազարի հասնող բազմություն կհավաքվեր:  Իհարկե, ոչ վաղ անցյալում էլ, երբ հարթակում Ծառուկյանի առաջնորդությամբ ընդդիմության դերում եռյակ-քառյակն էր, այդ հրապարակում գուցեեւ ավելի շատ մարդ էր հավաքվել, քան այսօր է, բայց սակայն հեղափոխական էներգիան այդպես էլ իր առավելագույն վիճակին չհասավ, քանզի գործողություններ պահանջողը քաղաքացին չէր: Դժվար է  հիմա դատողություններ ու կանխատեսումներ անել, թե ինչով կավարտվի Փաշինյանի ղեկավարած պայքարը, սակայն ակնհայտ է, որ նա դասեր է քաղել անցյալի սխալներից: Նա ըստ ամենայնի չի պատրաստվում էներգետիկ միջավայրը կողպել Ազատության հրապարակում ու խեղդել այն փակ տարածության մեջ, ինչպես ժամանակին Ազատության հրապարակի փակ տարածության մեջ ցնդեց 2008-ի եփվող զանգվածի հեղափոխական էներգիան ու արդյունքը եղավ Մարտի 1-ը: Նիկոլ Փաշինյանն այն էներգիան ի տես  է հանել  մայրաքաղաքի փողոցներին, որտեղ յուրաքանչյուրն ապահովագրված չէ վարակվելու այդ էներգիայով: Չէ՞ որ այդ <<վարակի>> համար ՀՀ միջին վիճակագրական քաղաքացու թույլ իմունիտետը պարարտ հող է՝ սոցիալ-տնտեսական անմխիթար վիճակ, անիրավություն, արտագաղթ: Փաշինյանը գրեթե բացահայտել է իրենց ճանապարհային քարտեզը, շրջափակել շենք-շինություններ, փակել խանութներ, ներխուժել կրթօջախներ, մի խոսքով՝ էներգիան մտցնել ամենուր ու ոչ միայն մայրաքաղաքը, այլ ողջ երկիրը դարձնել Ազատության հրապարակ: Արդյոք Փաշինյանը հոգացել է նաեւ ապագա գործողությունների մասին, որոնք ինչպես նախկինում է եղել, շարժումը  չեն տանի դեպի մարում, այլ նոր օջախներ կբորբոքեն՝ կլանելով իշխանությանն իրենց բոցերում: Ի  վերջո, այսօր, ինչպես միշտ,  Հայաստանում շարքային պայքարող ու գիտակից քաղաքացին ապացուցեց, որ գրեթե անհնար է իր ներսում կոտրել պայքարի ոգին ու մի թեթեւ շանսի դեպքում նա պատրաստ է պայքարել հանուն նոր Հայաստանի: Լինի դա ընտրություն, թե հանրահավաք, նա կատարում է իր քայլը, ընտրում իշխանությանն այլընտրանք,  գնում այն ուղղությամբ, որտեղ  փոքրիկ հույսի նմուշ է նշմարվում: Ո՞ւր կտանի այս անգամ ընդդիմությունը Հայաստանի ընդվզող, իրավատեր քաղաքացուն, ցույց կտա ժամանակը, միայն թե այս անգամ էլ չկրկնվի նախորդների սխալը եւ որոշողը լինի ոչ թե հրապարակն, այլ ընդդիմության լիդերները: Այդ պարագայում Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարած 50 հազարի փոխարեն մի քանի հազար հաստատակամ քաղաքացիներով էլ կարելի է իրագործել ապրիլյան այդքան  հեղափոխությունը: Անի Սահակյան