Արամ Խաչատրյանին գնդակահարել է ծառայակիցը. «կատակով» կրակոցները հայկական բանակում շարունակվում են /տեսանյութ/

Քննչական կոմիտեից հայտնում են, որ կրտսեր սերժանտ Դավիթ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագով՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին կյանքից զրկելը /Քր. Օր-ի 104-րդ հոդվածի առաջին մաս/ և զինծառայողին վիրավորրանք հասցնելու / Քր. Օր-ի 360 հոդված/:  Արդեն 6 ամիս է քննություն է ընթանում, բայց քննիչները մինչ օրս ոչ մի համոզիչ բացատրություն չեն տվել Արամի հարազատներին, թե ինչու է կրտսեր սերժանտ Հարությունյանը սպանել իրենց որդուն:

«Ասում են՝ կատակ են արել, չեն իմացել, որ զենքը լիցքավորված է», - Forrights.am-ին հայտնեց Արամի հայրը:  Նա միայն գիտի, որ կրակողը Արամին սպանելուց առաջ նրա հետ վիճաբանության է բռնվել:  Արամի հայրը՝ Սիրեկան Խաչատրյանը, երկու տարբեր վարկած է լսել: «Կողքի խոսակցություններից իմացել եմ, որ սիգարետի համար կռիվ ա եղել: Դե, պոստերում չի կարելի ծխել , և տվյալ անձնավորությունը պոստերում սիգարետ ա պահել, երեխեքից  անընդհաը սիգարետներ ա վերցրել», - պատմում է նա:

Որդուն սպանողի անունը չի տալիս, ասում է, որ չի էլ հիշում նրա անունը: Սիրեկան Խաչատրյանին ավելի ուշ, քննիչի հետ խոսակցությունից հայտնի է դարձել պաշտոնական վարկածը, որի հիմքը մեղադրյալ Հարութունյանի ցուցմունքներն են: Ըստ դրանց, Դավիթը մոտեցել է Արամին, ասել է՝ հերիք է արևի տակ աշխատես, կսևանաս, ու հայհոյել է Արամին: Արամը սպառնացել է, թե կծեծի իրեն:

«Ինքն էլ ասել ա՝ թե բա չես կարա, ես էլ կկրակեմ: Նա ասում ա՝ ես չէի ուզում  կրակեմ, Արամը դաժե ավտոմատի ստվոլը դեմ ա տվել իր դոշին, ասել ա՝ թե տղա ես, կրակի: Ասում ա՝ չեմ իմացել, որ զենքը լիցքավորված ա: Բայց մեկն էլ ցուցմունքի մեջ գրել ա, որ զենքը լիցքավորված չի եղել: Նշանակում է՝ ինքն է լիցքավորել ու կրակել», - պատմում է զոհվածի հայրը: Նա չի հավատում այս պատմությանը, չի հավատում նաև, որ ճշմարտությունը կբացահայտվի, քանի որ որդու և կրտսեր սերժանտի կռվի ականատեսներ չեն եղել:

«8 հոգու հարցաքննել են դիրքերում եղածներից, ութն էլ նույն բանն են ասում, ոչ ոք չի գրել, որ տեսել ա: Աֆիցեր կար մեջները, նա էլ է գրել, որ չգիտի, ոնց է դեպքն եղել: Էդ պահին իջել ա պոստից, որ կոշիկները վաքսի, լսել է կրակոցները», - նշում է Արամի հայրը: Մայրը՝ Պերճուհի Խաչատրյանը որդու հետ վերջին  անգամ խոսել է դեպքից մեկ օր առաջ: «Մամ ջան, լավ եմ, դու լավ լինես», - ասել է որդին, և այս հիշողությունը Պերճուհուն ցավ է պատճառում:

Նա մեղադրում է ոչ այնքան կրակողին, որին կդատեն, որքան բանակի ղեկավարությանը, որը անտարբեր է զինվորների նկատմամբ:

«Բանակում տեր-տիրական չկա: Տղաս ամեն օր զանգում էր, ասում էր՝ մամ ջան, հեսա պատրաստվի քեֆիս, նենց քեֆ ենք անելու: Էլ մաման չէր իմանում, ինչ են անելու, երեխուս սպանելու են բերեն, դնեն դեմը: Եթե մի հատ նորմալ ղեկավար լինի մեր երկրին, էս վիճակը չի լինի: տարվա մեջ 70-80 երեխա են սպանում,  բա դրա դեմն առնել չկ՞ա: Էլ էլ հայի ձեռով: Թուրքի անունն է դուրս եկել: Ամեն օր նույն բանն է: Հետո էլ ասում են՝ հայաթափ գյուղեր: Բա ի՞նչ անեն: Թողնեն ստեղ, որ երեխեքին սպանե՞ն: Պահում ես, պահում, ինչ օրով ենք մեծացրել, տարան սպանեցին, բերին դրին դեմս», - վրդովվում է Պերճուհի Խաչատրյանը: Իր կյանքը նա համարում է անդուր, անհամ: Որդու մահից հետո ամեն  ինչ գլխիվայր է շուռ եկել նրա համար:

Ռինդը գեղեցիկ գյուղ է, խնամված այգիներով ու դրանց ներդաշնակ, երջանիկ տնակներով: Բայց Խաչատրյանների մուտքից այն կողմ անկախ քեզանից տրամադրությունն այս փոխվում է: Ընտանիքը լքված, մոռացված է, պարփակված վշտի աշխարհում, որի կենտրոնը Արամի նկարն է պատին քաշած եռագույնի ֆոնին:

Արամի ծնողները հիշում են «զամպալիտի»  խոսքերը մարդասպանի  մասին. «թուրք ծնված, թուրք ապրած մեկն է»:  Բայց «զամպալիտի»  անունը չեն հիշում: «Զամպալիտը» մի զինվորի հետ եկել էր տղայի թաղմանը: Արամի մահից հետո այս տուն պետական այրեր չեն եկել: Մեր այցելությունը զարմացրել էր Խաչատրյաններին: Մի քանի անգամ շնորհակալություն հայտնեցին, որ հիշում ենք զինվորներին, որոնք այլևս չկան և նրանց շնորհակալ լինելը ճնշող էր: