Ինչու եւ ինչպես եղավ

 «Հրապարակ օրաթերթի» գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանը գրում է . Մեզ չհաջողվեց ո՛չ Վրաստանի Բիձինա Իվանիշվիլու, ո՛չ Հունգարիայի Օրբանի էֆեկտն ապահովել` 80 տոկոս քվեով մերժել 6 տարի կառավարած եւ մեր երկիրը որբի գլխի նման խուզած Նիկոլ Փաշինյանին:

Բայց արձանագրենք, որ Փաշինյանին էլ չհաջողվեց Հայաստանը Մոլդովա ու դեռ չի հաջողվել Ուկրաինա դարձնել: Որքան էլ զարմանանք ու դժգոհենք հայ ընտրողից, թե ինչպես գնաց ու նման լեքսիկոնով, մեզ այսքան վնաս պատճառած, այսքան քաղաքական հետապնդումներ ու ապօրինություններ արած մարդուն ընտրեց, պետք է փորձենք հասկանալ` ինչպես եղավ եւ ինչու:

Նախ, եկեք արձանագրենք, որ շարքային մարդուն մենմենակ ենք թողել պետական մեքենայի ու անկառավարելի դարձած պետական, համայնքային պաշտոնյաների առաջ: Եթե առաջ դեռ օրենքն ինչ-որ չափով գործում էր` մարդուն կոպտորեն ու առանց հիմքի աշխատանքից ազատել կամ բանտ նստեցնել չէին կարող, ապա հիմա նման արգելքներ այլեւս չկան` ցանկացած մեկին կարող են առանց որեւէ պատճառաբանության աշխատանքից ազատել, քրեական գործ հարուցել: Եթե գոնե երկրում գործեր դատական համակարգը` դատավորներն անմեղ մարդկանց կալանքի սանկցիաներ չտային, կամ` Մարդու իրավունքների գրասենյակը` ՄԻՊ-ը պաշտպաներ հանիրավի աշխատանքից ազատված մարդկանց, կամ` իրավապաշտպանների այն մեծ բանակը գործեր, որը գործում էր նախկին իշխանությունների օրոք, մարդիկ կարող էին դիմել այս կառույցների պաշտպանությանը եւ հույս փայփայել, որ իրենց իրավունքները չեն ոտնահարվի:

Հիմա նրանց պաշտպանը մնացել են միայն մեդիան եւ ընդդիմությունը: Առաջինը լուսաբանելուց բացի այլ լծակներ չունի, երկրորդը դանդաղաշարժ է եւ անհատ անձանց պաշտպանությամբ գրեթե չի զբաղվում: Արդյունքում ունենք անպաշտպան ընտրող, որը նախընտրում է կարմիր գծեր չունեցող իշխանության դեմ դուրս չգալ: