Եթե մի երեխայից թաքուն բան ասեին, մյուսը կխռովեր, մենք էս ի՜նչ դառանք․․․
Պատկերացնու՞մ եք՝ նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ Արարատ Միրզոյանը Նիկոլի ականջից է կախվում ու ժողովրդից թաքուն ինչ որ բան ասում։ Ու էդ թաքուն բանը Թուրքիայի մասին է։ Փաշինյանն էլ Արարատին ասում է՝ մի քի՜չ կամաց, լսում են։ Այդ դեպքում ի՞նչ կմտածի ժողովուրդը։
Եթե նույնիսկ մի երեխայից թաքուն բան ասեին, մյուսը կխռովեր։ Պատկերացնու՞մ եք՝ նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ Արարատ Միրզոյանը Փաշինյանի ականջին ժողովրդի աչքից հեռու ինչ-որ բան է փսփսում։ Սա արդեն ոչ թե մանկական բակի, այլ պետական մակարդակի «փսփսոց» է։ Ու էդ փսփսոցը Թուրքիայի մասին է։ Ժողովրդից գաղտնի ի՞նչ եք փսփսում։
Նախընտրական միջավայրում ցանկացած նման դրվագ դառնում է քաղաքական մեսիջ՝ ընտրության վերաբերյալ։ Այդ փուլում նույնիսկ շնչելու ձևն է մեկնաբանվում որպես «ուղերձ»։ Թուրքիան երկու ձեռքով պաշտպանում է Փաշինյանին, ուրեմն նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ ցանկացած փոփսոց ժողովուրդը կապում է դրա հետ։ Անգամ եթե սահմանի բացումից էլ խոսեն, էլի տեղավորվում է այդ միջակայքում։ Չնայած Արարատ Միրզոյանն ասաց որ խոսքը Թուրքիայի հետ սահմանի բացման մասին չէ։
Միկրոֆոնի շշուկը՝ նախընտրական քաղաքականության հայելին է։ Հայելու մեջ պարզ երևում է, թե ով է Նիկոլ Փաշինյանին առաջ մղում, ով է նրա լոկոմոտիվը։ Արարատ Միրզոյանը լրագրողներին տեղեկացնում է, որ «Թուրքերն էսօր բացում են, մի հատ «Welcome»–ի տեքստ անենք» սպրդումը սահման բացելու նման մի բան է։ Գիտի, որ սահման չեն բացելու, մտածում է, թե ոնց դրա տակից դուրս գա ու նման պատճառաբանություն է բերում։ Սահման բացելու մասին նախընտրական քարոզարշավում չեն ասում։
Բայց իրականում ամեն ինչ ավելի պարզ է և միաժամանակ ավելի անհարմար․ հանրությունը արդեն այնքան զգայուն է թուրքական թեմաների նկատմամբ, որ նույնիսկ կիսաձայն ասված «welcome»-ը կարող է դառնալ ամբողջ քաղաքական վեպի սկիզբ։ Ուշադրություն դարձրեք, թուրքական լուրը ի՜նչ համակ խանդավառությամբ է լսում Փաշինյանը։
Հասմիկ Բաբաջանյան
«Հրապարակ օրաթերթ»
Հետևեք մեզ Viber-ում
