Եթե դուք ընտրում եք Նիկոլ Փաշինյանին, մեկդ հարցրե՞լ եք՝ Հայաստանն ուզու՞մ է
Երբ առաջ Հայաստանում պաշտոնական այց էր լինում, մարդիկ հպարտանում էին։
Զգացողությունն այսպիսին էր․ տեսեք՝ ինչ երկիր ենք, մեզ հաշվի են առնում։
Դա գալիս էր մի բանից՝ պետությունը կանգուն էր, հաղթանակի զգացողություն կար, ինքնահարգանք կար։ Այսօր պատկերը լրիվ ուրիշ է։
Այսօր, երբ բարձրաստիճան պաշտոնյա է գալիս Հայաստան, հանրությունն ուրախություն չի ապրում։ Ընդհակառակը՝ մարդիկ կրկին ու կրկին զգում են իրենց նվաստացումը։ Զգում են, որ մեզ չեն այցելում որպես գործընկեր, այլ օգտագործում են որպես տարածք, որպես գործիք, որպես պարտված կողմ։
Դրա համար էլ օնլայն հարթակները լցված են հումորով, սարկազմով, զայրույթով՝
ոչ թե հենց հյուրի, այլ մեր ղեկավարների կանգնած դիրքի, շարժուձևի, պահվածքի մասին։ Դա չարություն չէ։ Դա ինքնապաշտպանական ռեակցիա է։
Մարդիկ շատ լավ հասկանում են՝ մենք այսօր պարտված երկիր ենք, իսկ պարտված երկրի ղեկավարին պահում են, ոչ թե որովհետև ժողովուրդն է ուզում, այլ որովհետև տարբեր ուժերի համար դա ձեռնտու է, որ պարտությունը շարունակական լինի։
Երբ Ադրբեջանը կամ Թուրքիան ասում են՝ Փաշինյանին ենք աջակցում՝ չենք զարմանում ։
Երբ Եվրոպան ակնարկում է՝ ցավալի է, բայց հասկանալի։
Բայց երբ ԱՄՆ բարձրաստիճան պաշտոնյան գալիս է ու ամբողջացնում այդ պատկերը՝ ասելով, թե այս ղեկավարությամբ «խաղաղություն» է կառուցում,
հանրության մեջ դա ընկալվում է ոչ թե որպես աջակցություն, այլ որպես վերջնական նվաստացում։
Զգացողությունն այսպիսին է․ մեզ հետ խոսում են այնպես, կարծես սա ամայի տարածք է, որտեղ ժողովուրդ չկա, կամ նրա կարծիքը նշանակություն չունի։
Թվում է՝ ընտրողը Հայաստանը չէ, այլ Ադրբեջանը, Թուրքիան, Եվրոպան ու Ամերիկան։ Սա՞ է ժողովրդավարությունը։
Ժողովրդավարություն չէ, երբ ժողովրդի հետ չեն խոսում, երբ նրան չեն հարցնում,
երբ վճռորոշ են համարում ոչ թե քաղաքացիների կամքը, այլ արտաքին ուժերի «աջակցությունը»։ Այդ դեպքում հարցը շատ պարզ է, և շատ մարդկային․ եթե դուք ընտրում եք Նիկոլ Փաշինյանին, մեկդ հարցրե՞լ եք՝ Հայաստանն ուզու՞մ է։
Դժվար չէ։ Ծախս չէ։
Փողոցում պատահական 20 մարդու կանգնեցրեք ու հարցրեք։
Օնլայն հարթակների թվերը մի կողմ դրեք։
Մարդկանց աչքերին նայեք։
Հայաստանը այսօր մի բան է ուզում՝ մեջքն ուղղել նվաստացումից։ Ազատվել Նիկոլ Փաշինյանից, որը Հայաստանի պարտության խորհրդանիշն է։
Ու վերջում հարցը մնում է բաց՝ թույլ կտա՞ք մեր մեջքն ուղղել, ժողովրդավար պետությունների ղեկավարներ։
Հասմիկ Բաբաջանյան
«Հրապարակ օրաթերթ»
Հետևեք մեզ Viber-ում
