Հայաստանում այսօր լռության գործիքը բանտն է․ այս իրավիճակում լռելը համարում եմ անընդունելի

Տավուշի թեմի ուրակակիր Թովմաս Առաքելյանը գրում է․

Բազմիցս ասվել է, որ հոգևորականները կանգնած են մեր Պետականության բոլոր ոլորտների ակունքներում` առողջապահությունից մինչև գիտություն, կրթությունից մինչև անվտանգություն, տնտեսությունից մինչև մշակույթ և իրավունք։ Աստվածաշնչում էլ մարգարեներն ու, այսօր արդեն, սրբադասված մի շարք հոգևորականներ մեծապես ներգրավված են Աստծո ժողովրդի կազմակերպման բոլոր ոլորտներում, ինչի մասին մանրամասնում են Հին Կտակարանի Թագավորաց գրքերը։ Մարգարեները բազմիցս են ընդդիմանում սխալ ընթացքի մեջ գտնվող թագավորներին. դա օրինաչափ է ու բնական (հիշենք Նաթան մարգարեի ու Դավթի օրինակը)։ Այսօր էլ հոգևորականներն աչքի են ընկնում իրենց բարձր կրթությամբ։ Իսկ որոշ հոգևորականներ իրապես ազգային, պետական լրջագույն մտածողներ են, կարող, ազդեցիկ, ազգային, համախմբող ուժեր։

Այս հոգևորականներին լռեցնել կուզի միայն միջակությունը։ Սա տարօրինակ չէ։ Տարօրինակ է, որ երբեմն մարդիկ վախ են զգում «քաղաքականություն» բառից և այդ պիտակով փորձում լռեցնել դեպի հաշտություն տանող իրական առաջնորդներին` լինեն նրանք հոգևորական, թե գործարար, մտավորական, թե հանրային գործիչ։

Հայաստանում այսօր լռության գործիքը բանտն է։ Հալածանքներն արդեն սովորական են թվում, թեպետ շարունակում են մնալ ապօրինի և կործանարար։ Այս իրավիճակում լռելը համարում եմ անընդունելի։ Սա այլևս քաղաքականություն չէ, այլ ակնհայտ հակաեկեղեցական, ապազգային ընթացքին ընդդիմանալու անկեղծ ցանկություն։

Անտեսելով բամբասանքների, շանտաժների ու սպառնալիքների ահեղ շղթան՝ շարունակում եմ հավատարիմ մնալ Հայոց Հայրապետին, որդիական խոնարհումս եմ հղում ապօրինի կալանավորված մեր Սրբազան Հայրերին, աղոթում եմ բոլոր քաղբանտարկյալների համար, սատարում եմ ազգային բարերար, #մերձևով շարժման առաջնորդ Սամվել Կարապետյանին, որը ևս հալածվում է ապօրինաբար։

Ուժ-կարողություն ամենքիս։