Շատ բարակ սառույցի վրայով է քայլում Փաշինյանը...

Հրապարակ օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանը գրում է. 

Մեր դժբախտությունը մեկն ու երկուսը չեն, բյուր են: Կարող էր այս իշխանությունը արտաքին քաղաքականությունից ու աշխարհաքաղաքական իրավիճակից գլուխ չհաներ, պատերազմ վարել ու բանակցել չկարողանար, բայց գոնե ներքին կյանքում լիներ օրինավոր, ժողովրդավարության պարզ կանոնները փորձեր պահել, կամ տարրական ապրումակցում ունենար իր պատճառով որդեկորույս դարձած ծնողների, գրոշներ ստացող կենսաթոշակառուների, անապահովների հոգսերի նկատմամբ:
Լավ, կարո՞ղ էր գոնե մի քիչ համեստ լիներ, ամոթ ունենար, այսքան չար ու ագահ չլիներ, ասենք` ոչ թե 3-4 միլիոն պարգևավաճարներ բաժաներ, այլ գոնե 1 մլն: Կարո՞ղ էր իր մեղքերն ուրիշների վրա չբարդել, չխլել մարդկանց բիզնեսը, չհալածել հոգևոր դասին, անմեղ մարդկանց բանտ չնետել, տգետներին պատգամավոր ու պաշտոնյա չդարձնել: Ո՞ր մեկը թվարկես... անթիվ, անհամար սխալներ, մեղքեր, հանցանքներ, անբարո արարքներ, խառնակչություն, ստեր, երեսպաշտություն...
Բայց ամենազարհուրելին այն է, որ այս մարդն ու իր թիմը տարրական տրամաբանություն և խելք էլ չունեն: Նույնիսկ ասացվածքներ ու թևավոր խոսքեր չեն լսել. եթե տունդ ապակուց է, հարևանիդ տան վրա քար մի նետիր...թող քար նետի նա, ով անմեղ է...
Մի մարդ, ով իր ամուսնական հարաբերությունները 30 տարում չի օրինականացրել ոչ եկեղեցու պսակով, ոչ քաղաքացիական ակտի գրանցմամբ, իրավունք չունի խոսել արտամուսնական կապերի և սրան-նրան «դոմփելու» մասին, մի մարդ, ով 40 տարում գեթ մեկ բուհի վկայական չի կարողացել ստանալ, (վկայականը նվիրեցին վարչապետ դառնալուց հետո) չի կարող հայտարարել, թե լավ ապրելու համար մարդիկ մի խնդիր ունեն` «սովորել, սովորել և սովորել»: Մարդ, ում թիմում շատ քիչ օրինավոր ընտանիք է մնացել, չի կարող բարոյականության դասեր տալ, թե ինչպիսին պետք է լինի ընտանիքը և ինչ է հավատարմությունը: Մարդ, ով չի կարողանում իր խոսքը չափավորել, ոչ մեծ գիտի, ոչ փոքր, լկտի բառապաշարով վիրավորում է հարգարժան մարդկանց, նախկին նախագահներին, կաթողիկոսին, չի կարող էթիկայի կանոնագրքեր կազմել:
Վերջապես` պիղծ ու անբարո մարդկանց միջոցով հնարավոր չէ մաքրության, բարոյականության քարոզ անել: Կճոյաններն ու միրզախանյանները եկեղեցու թափոնն են, նրանց եկեղեցու բարենորոգման գործին կարգելուց ավելի մեծ սրբապղծություն դժվար է պատկերացնել:
Շատ բարակ սառույցի վրայով է քայլում Փաշինյանը: Նա բացել է դժոխքի դռները, Պանդորայի արկղը և հայտնվել ինքն իր լարած թակարդում. մեր թշնամին ոչ մի կերպ բարեկամ չի դառնում, թոշակ ու անվտանգություն պահանջող, իր քայլերը մերժող ժողովրդին սկսել է ատել, իր թիմակիցներին ստրուկների ու գերիների պես է շահագործում, դրսից իրեն ուղղվող աջակցությունը նվազում է, ոչ մի խավ լիարժեք չի պաշտպանում իրեն, պոպուլիստական քայլերի զինանոցը դատարկ է...
Միակ հույսը մնացել է ընդդիմության պառակտվածությունը, ընտրական մանիպուլյացիաների ու տեռորի միջոցով իշխանություն զավթելը: Իսկ ժամանակն աշխատում է ի վնաս իրեն: