Միակ «դրականը», որն արձանագրվել է 2018-ից հետո
Արցախի ՊԲ մամուլի նախկին քարտուղար Սենոր Հասրաթյանը գրում է․
«Չգիտեմ ճիշտ եմ, թե սխալ, բայց, ըստ իս, միակ «դրականը», որն արձանագրվել է 2018-ից հետո, դա հային ընձեռված հնարավորությունն է խորապես և համակողմանի ճանաչելու ինքն իրեն…
Տարիներ ի վեր մենք ազգովի ներկայանում էինք որպես երդվյալ հավատացյալ, հայրենասեր, մշակույթ ստեղծող, բարեպաշտ ու մերձավորին սիրող և հարգող…
Ավա՜ղ, մեր ապրած վերջին տարիները ցույց տվին, որ մեզանում հավատը սոսկ մոմ վառելն է, կամ ծննդի, հարսանիքի ու հուղարկավորության դեպքում՝ հոգևորականին դիմելը, հայրենասիրությունը՝ եթերից ճառ ասելը, մշակույթը՝ կաթողիկոսի տապանաքարին կանգնելը, բարեպաշտությունը՝ հանուն սեփական շահի, օրվա իշխանությանը քծնելը, իսկ մերձավորին սիրելն ու հարգելը՝ լոկ սեղանի շուրջ կենաց ասելն էր…
Վկան՝ բանտարկված սրբազաններն են, հայաթափված Արցախը, Ճիպոտահարող մշակույթի գործիչը, Հայրենիք և զինակիցներ կորցրած, բայց ու(ղ)տերթին մասնակցող գեներալը և, վերջապես՝ հասարակության այն հատվածը, որն անթաքույց ատելություն ունի անօջախ ու անտուն մնացած հայրենակցի հանդեպ…
Ներող եղեք, հնարավոր է սխալվում եմ, բայց սա է իմ տպավորությունը…
Այդուհանդերձ՝ շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ:
ՔՐԻՍՏՈՍ ԾՆԱՎ ԵՎ ՀԱՅՏՆԵՑԱՎ, ՄԵԶ ԵՎ ՁԵԶ ՄԵԾ ԱՎԵՏԻՍ»:
