Հավաքեք համարձակություն և ազնվորեն պատասխանեք այս հարցին
Ըստ էության, աշխարհում մնացել են ընդամենը երկու պետություն, որոնց նավթային պաշարներն այս կամ այն կերպ դուրս են ԱՄՆ-ի, Եվրոպայի կամ Մեծ Բրիտանիայի վերահսկողությունից։ Դրանք են Ռուսաստանը և Իրանը։ Տիրանալով Վենեսուելայի նավթին և փաստացի վերահսկելով Աֆրիկայի ու Մերձավոր Արևելքի նավթային ռեսուրսները՝ կոլեկտիվ Արևմուտքը ստանում է հնարավորություն՝ հանգիստ, առանց առանձնակի ջանքերի, կամ կտրուկ իջեցնել, կամ բարձրացնել համաշխարհային նավթի գները՝ արդեն առանց ռուսների կամ իրանցիների հետ հաշվի նստելու։ Սակայն այստեղ կա չափազանց կարևոր մի նրբություն։ Մնացած բոլոր ռազմավարական ռեսուրսները՝ գազը, հազվագյուտ մետաղները, ջրային պաշարները և այլն, առայժմ «կախված» են ԲՐԻԿՍ-ի, ՇՀԿ-ի և ԵԱՏՄ-ի հաշվեկշռից։ Հենց այդ պատճառով ԱՄՆ-ի հաջորդ քայլը տրամաբանական կերպով դառնում է Իրանի ապակայունացումը՝ նրա գազային և նավթային պաշարների նկատմամբ վերահսկողություն հաստատելու հեռանկարով, ինչպես նաև լայնածավալ ռազմա-տնտեսական էքսպանսիան Կենտրոնական Ասիայի երկրներում։ Այս համատեքստում բոլորովին այլ գույներով է երևում TRIPP-ը, կամ այլ կերպ ասած՝ «Զանգեզուրի միջանցքը», որը Հայաստանի ինքնիշխանության կորստի հաշվին պետք է ապահովի Արևմուտք–Արևելք լոգիստիկ կապը նոր քաղաքական-տնտեսական իրականության մեջ։ Իրավիճակը ավելի է ծանրանում նաև նրանով, որ Հայաստանի մասնատումը՝ իբր «խաղաղության», «կոմունիկացիաների բացման» և «տնտեսական դիվերսիֆիկացիայի» քողի տակ, լիովին համապատասխանում է թուրք-ադրբեջանական տանդեմի շահերին՝ Հայաստանի տարածքում այսպես կոչված «Արևմտյան Ադրբեջան» ձևավորելու տեսանկյունից։ Իսկ հիմա՝ առանց պատրանքների և քարոզչական մշուշի։ Պարզապես պատասխանեք․ Թուրքիայից և Ադրբեջանից բացի՝ ում է խիստ ձեռնտու Հայաստանի ապամոնտաժումը վերջին իրադարձությունների լույսի ներքո։ Հավաքեք համարձակություն և ազնվորեն պատասխանեք այս հարցին։
Արման Աբովյան
Հետևեք մեզ Viber-ում
