Փաշինյանը խնդրել է արտաքին ուժերին, որ իրեն փրկեն արտաքին ուժերից
Այսպիսի մի պարադոքսալ վիճակ է ստեղծվել։ Նիկոլ Փաշինյանը խնդրել է արտաքին ուժերին, որ իրեն փրկեն արտաքին ուժերից։ ԵՄ- ն ոտ ու ձեռով արտաքին ուժ է, որովհետև Հայաստանը նրա տան անդամը չէ (այսինքն՝ որևէ իրավական կամ պետական ներքին շրջանակի մաս չէ)։ Բայց դա կարևոր չէ, Փաշինյանը խնդրել է նրան, որ ԵՄ-ն նրան փրկի արտաքին ուժերից (արտաքին ուժը դառնում է «լավ» կամ «վատ»՝ ըստ իր օգտակարության)։
ԵՄ արտաքին գործերի և անվտանգության քաղաքականության հարցերով գերագույն ներկայացուցիչ, Եվրոպական հանձնաժողովի փոխնախագահ Կայա Կալասը լրագրողներին հայտնել է․ «Հաջորդ տարի Հայաստանում ընտրություններ են անցկացվելու։ Այսօր մենք կքննարկենք, թե ինչպես կարող ենք օգնել Հայաստանին այս հարցում։ Հայաստանը մեզանից օգնություն է խնդրել արտաքին միջամտությունը կանխելու համար» (այսինքն՝ հենց իշխանությունն է խնդրում արտաքին մասնակցություն ընտրական գործընթացին)։ Փաստորեն արձանագրենք, որ Փաշինյանը արտաքին ուժերին է դիմել և խնդրել, որ նրանք ամեն գնով կանխեն արտաքին միջամտությունը (արտաքինի դեմ պայքարը հանձնված է մեկ այլ արտաքինի)։ Արտաքին միջամտություն ասելով նկատի ունի ԵԱՏՄ-ին՝ հանձինս Ռուսաստանի, որի անդամ է իր պետությունը և որից ծծկեր երեխու պես ութ տարի սնվում է։ Այս հարցի տակ բազում տողատակեր կան, բայց ինձ այլ բան է հետաքրքրում։ Փաշինյանը ի՞նչ պրիզմայով է հարցին մոտենում։ Երբ ինքը ԵՄ-ից միջամտություն է խնդրում ու նրա ֆինանսներով պատրաստվում վերընտրվել, ԵՄ-ն արտաքին ու՞ժ չէ։ ԵՄ-ով իր իշխանությունը պահողը արտաքին ուժի գործակա՞լ չէ։ Իսկ Ռուսաստանին, որը երբևէ չի հայտարարել, որ կխառնվի ՀՀ ընտրություններին (առնվազն հրապարակային մակարդակում), խառնված է ներքին արյունաքամ պատերազմով, արտաքին ու՞ժ է համարում։ Սա չի՞ նշանակում, որ Փաշինյանը շատ լավ իմանալով, որ ինքը ժողովրդի աջակցությունը չունի (կամ ունի նվազող վստահություն), փորձում է արտաքին ուժերի ազդեցությամբ, ինչպես 2018-ին, վերընտրվել։ Ու այն քաղաքական և ժողովրդական ուժերը, որոնք փորձում են դիմակայել նրա ազգակործան ընտրությանը, ներկայանալ որպես այլընտրանք (ներքին քաղաքական մրցակիցներ) համարում է արտաքին ուժերի գործակալներ ու պետական մամլիչով ճզմում, իշխանական ռեսուրսով լռեցնում է։
ԵՄ-ն պիտի՞ օգնի Փաշինյանին՝ հայ ժողովրդի ձայնը լռեցնելու համար (եթե սա է օգնության իրական բովանդակությունը)։ ԵՄ-ի կռիվը հայ ժողովրդի հե՞տ է։ ԵՄ-ն իր հռչակած ժողովրդավարության դե՞մ է՝ ութ տարի թոկ դարձած իշխանությանը կրկին փաթաթել ժողովրդի վզին։
Հասմիկ Բաբաջանյան
«Հրապարակ օրաթերթ»
Հետևեք մեզ Viber-ում
