Շիրակը կարո՛ղ է իր Տան առաջ չոքած ուղտը բարձրացնել․․․

2018-ին հղիներին, մայրերին ու երեխեքին էր «առաջ տալիս» , թե բա՝ թավշյա հեղափոխություն եմ անում։ Այդ ժամանակ մարդիկ մտածում էին՝ մեզանից է, մեզ նման աղքատ ու տկլոր, մեր մասին է մտածում։ Հեղափոխություն կանի, ինչպես ինքն է ասում՝ օլիգարխների ունեցվածքը կվերցնի, ու մենք էլ, ումի՞ց ենք պակաս՝ առոք- փառոք կապրենք։ Ութ տարի անցավ, ու մարդիկ տեսան, որ եկավ ու մեր ունեցած- չունեցածը մսխեց։ Երկիրը մի փոքրիկ կետ դարձրեց, Արցախը հանձնեց, Հայաստանի սուվերեն տարածքները ևս արեց ու ասաց՝ սա՛ է իրական Հայաստանը։  Իրական Հայաստանի սահմանը որոշելուց հետո՝  եկել ու Եկեղեցու դռանն է չոքել։ Ու մենակ չի եկել։ 2018-ի «քյասիբ» տղաներով է եկել, որ հագներին ցնցոտիք էին։ Եկել ու կանգնեցրել է իր շքեղ մեքենան, շրջապատված թիկնապահներով ու անվտանգության աշխատողներով, եկել է կերած- խմած ու կուշտ տղերքով ու կնանիքով, որոնք բոլորը ճոխության մեջ լող են տալիս։ Իր թանկարժեք մեքենայի վրա էլ աղավնի է դրել, թե բա տեսեք՝ խաղաղություն եմ բերել։ Մարդիկ ո՞նց չմտածեն՝ ինչքան մնացած բաներն ես բերել, այնքան էլ խաղաղություն ես բերել։

Կիրակի էլ ուղտը Շիրակի եկեղեցու դռանն է չոքելու։ Հայերենում կա այսպիսի դարձվածք՝ «ուղտը դռանը չոքել», որ նշանակում է՝ «մահ, դժբախտություն»: Պարզվում է, որ նախապես այս միտքը արտահայտվել է Շիրակում . «Մահը օր կա, դավա է (ուղտ), ամեն դռան էլ կչոքի»: Ուղտը ծանր կենդանի է, որ չոքեց՝ չես կարող վեր կացնել։ Դռանը  չոքելը կնշանակի դուռը բացել չես կարող,  անելանելի վիճակ։ Հիմա մենք հայտնվել ենք անելանելի վիճակի մեջ։ Շիրակցիների ասացվածքն է, իրենք կիմանան ու կարո՛ղ են Շիրակի Տան, Եկեղեցու դռան առաջ է չոքած ուղտը տեղից բարձրացնել։ Նման ծանրությու՜ն են հաղթահարել։ Կարևոր չէ, որ առաջնորդին բանտել են։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»