Որտե՞ղ են մեր տղաները․ լռությունն ավելի ծանր է, քան ճշմարտությունը

Պաշտպանության նախարարության դիմաց այսօր կրկին կանգնած էին 44-օրյա պատերազմում անհայտ կորած զինվորների ծնողները։ Նրանք մեկ բան են ուզում՝ իմանալ իրենց որդիների ճակատագիրը։ Ոչ ավելին, ոչ պակաս։ Սակայն այս ամեն տարիների ընթացքում իրենց հարցերին հստակ պատասխան չեն ստացել։

Այս ծնողները ճանապարհներ են փակել, հերթով կանգնել նախարարության դռան առջև, հանդիպումներ են պահանջել։ Բայց ամեն անգամ լսել են լռություն կամ ժամանակ շահող խոստումներ։ Այս լռությունը ծնողների համար ավելի ծանր է դառնում, քան ամենածանր ճշմարտությունը։ Իշխանության նման գործելակերպը մի քանի պատճառ ունի։ Նախ՝ նրանք փորձում են խուսափել խոսելուց, քանի որ յուրաքանչյուր խոսք կարող է նոր դժգոհություն առաջացնել։ Երկրորդ՝ այս հարցը շատ զգայուն է, և բացատրությունները հաճախ ընկալվում են որպես արդարացում։ Իսկ ամենակարևորը՝ իշխանությունը չի ցանկանում նորից քննարկման բերել պատերազմի ընթացքում թույլ տրված սխալները, որոնք քաղաքական լուրջ հետևանքներ կարող են ունենալ։ Հենց սա է պատճառը, որ օգտվելով Պաշտպանական համակարգի փակ բնույթից, իշխանությունն օգտվում է  բացատրություն չտալու հանգամանքից  կամ՝ «քնեցնելու ռեժիմից»։  
ԳՇ-ն ու ՊՆ-ն, ինչպես գիտեք,  սովորաբար գործում են կիսափակ ռեժիմով։ Անհետ կորածների, գերեվարվածների կամ զոհվածների վերաբերյալ ինֆորմացիան ռազմական գաղտնիքի հետ է առնչվում։ Հենց այս նույն գաղտնիության պատրվակով իշխանությունները շատ դեպքերում խուսափում են պարզաբանելուց։ Պետք է նկատի ունենալ, որ խոսքը  անհայտ ճակատագրի մասին է, և ամեն ծնող իրավունք ունի իմանալու իր որդու ճակատագրի հետ  կապված  ճշմարտությունը։ Իշխանության լռության հետևում կանգնած են մայրեր ու հայրեր, ովքեր ապրում են ամեն օրը մեկ հարցով․ որտե՞ղ է իմ որդին։

Ավելի ցավալի է, որ իշխանության խոսքից ու քարոզչությունից հասարակության մեջ ձևավորվել է կեղծ պատկերացում՝ իբր ծնողները լուռ են, որովհետև փոխհատուցում են ստացել։ Սա ծանր ու նվաստացուցիչ պիտակ է։ Ոչ մի գումար չի կարող փոխարինել որդուն, ոչ մի փոխհատուցում չի կարող մարել մոր սպասումն ու հոր ցավը։ Այդ կեղծ մեղադրանքը ծնողներին մեկուսացրեց հասարակությունից՝ նրանց թողնելով մենակ իրենց պայքարում։ Սառը պատ ստեղծվեց նրանց մեջ։ 

Բայց իրականությունը շատ պարզ է․ այս մարդիկ փողոցում կանգնած չեն քաղաքական շահի համար։ Նրանք կանգնած են միայն մեկ պահանջով՝ իմանալու ճշմարտությունը։ Եվ որքան էլ իշխանությունը լռի, որքան էլ փորձի ժամանակ շահել կամ հանրությանը նրանց դեմ տրամադրել, հարցը մնում է նույնը և հնչում է ավելի ուժեղ․ որտե՞ղ են մեր տղաները։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»