Խաղաղություն՝ օտար դրոշո՞վ ու զինվորո՞վ․ մեռնելի՛ք է սա

Երբ իշխանությունը հայտարարում է, թե խաղաղությունը ծեծում է  մեր դուռը, արժե հարց տալ․ իսկ ի՞նչ խաղաղություն է դա, եթե դուռը բացելիս առաջինը տեսնում ես օտար զինվորին։
Խաղաղությունը չի կարող լինել այն վայրում, որտեղ թշնամու բանակը շարունակում է կանգնած մնալ մեր հողում։ Դա խաղաղություն չէ, դա հիշեցում է պարտության մասին։

Խաղաղություն չի լինում այնտեղ, որտեղ քո որդիները դեռևս գերության մեջ են, որովհետև խաղաղության ժամանակ գերու ճիչ չկա, մայրերի սիրտը չի փոթորկվում, ծակծկում անորոշության մեջ։
Խաղաղություն չի լինում  այնտեղ, որտեղ քո հայրենակիցը մնում է օտար երկրում՝ որովհետև իր իսկ տունը նրա համար փակ է։ Դա խաղաղություն չէ, դա հայրենազրկում է, դատարկ գյուղերի լռություն։ 
Երբ պարտված, ուժասպառ երկիրը ստիպված է ընդունել ամեն ինչ՝ առանց իր ժողովրդի երազանքները, կամքը հաշվի առնելու, այդտեղ խաղաղություն չեն կնքում։ Այդտեղ պարզապես թելադրում են լռություն՝ որը նման է խաղաղության  միայն արտաքուստ։

Ճշմարիտ խաղաղությունը ծնվում է հավասարների ձեռքսեղմումից։ Այն ժամանակ, երբ երկու կողմը թեթևացած շունչ են քաշում, ոչ թե պարտադրանք, բեռ են զգում  իրենց ուսերին։ Պարտվածի գլխին դրված թուղթը, որքան էլ անվանվի «խաղաղություն», իրականում միայն պարտադրանք է՝ լռության անունով։

Բայց ինչու՞ է իշխանությունը շարունակում այս դադարն անվանել խաղաղություն։ Որովհետև նա ունի մեկ շահ՝ պարտությունը ներկայացնել որպես ձեռքբերում, խայտառակությունը՝ որպես հաջողություն։ Նա լավ գիտի, որ սա խաղաղություն չէ, բայց նրան պետք է իր իշխանության պահպանման համար, որպեսզի ժողովուրդը մոռանա ցավը և ընդունի պարտադրանքը որպես իրականություն։ Եվ եթե իշխանությունը մեզ ասում է՝ սա՛ է խաղաղությունը, ապա պետք է ունենալ քաջություն արձագանքելու․ սա խաղաղություն չէ։ Սա ընդամենը կարճ դադար է՝ մեր արժանապատվության հաշվին։ Տան բանալին տվել ու խաղաղ ապրելու՞ց եք խոսում․ խաղաղություն՝ օտար դրոշո՞վ ու զինվորո՞վ․․․ Մեռնելիք է սա։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»