Վեհափառը ազնվականին հարիր ձևով Նիկոլին ուղարկեց Լյուցիֆերի ծոցը

Իսկապես, Հայ Առաքելական Եկեղեցին ամենաազգային և կայացած ինստիտուտն է, որ չի տրվում ոչ մի թուրքական օրակարգի ու մշտապես մնում է իր բարձրության վրա։

Նիկոլի, Աննայի և Ադրբեջանի հոգևոր առաջնորդ Փաշազադեի լկտի և բանսարկու հայտարարությունները, բնականաբար, պատահականություն չէին։ Նախ, Վեհափառ Հայրապետը կարողացել էր իրականություն դարձնել դժվարին մի առաքելություն, այն է` աշխարհի քաղաքական օրակարգում Արցախի Հանրապետության գերեվարված ղեկավարության և քաղաքացիների հարցը վերակենդանացնել։ Եկեղեցու սուղ միջոցների ճշգրիտ կիրառմամբ Մայր Աթոռը օրերդ կազմակերպեց քրիստոնյա եկեղեցիների մեծ համաժողով Շվեյցարիայում հենց այս օրակարգով, ինչը վերոնշյալ եռյակի զայրույթի առաջին պատճառն է։

Երկրորդ պատճառը կամ գուցե նպատակը ներքաղաքական իրավիճակը գրգռելն ու հայկական ամենահզոր ինստիտուտին թուրքական խաղ խաղալ ստիպելն է։ Ստիպել եկեղեցուն իջնել իր բարձրունքից Նիկոլ-Աննա զույգի մակարդակի, այդպիսով կորցնել բացառիկ հարգանքը հասարակությունում և ամենակարևորը` հայտարարել եկեղեցու ռեսուրսների մոբիլիզացիա ժամանակից շուտ։

Եռացող հասարակությունը տրվելով զգացմունքների ակնկալում էր ավելի սուր պատասխան։ Փոխարենը Վեհափառը, որպես իրապես խոհեմ, հեռատես և լավ ինֆորմացված առաջնորդ, հանդես եկավ զուսպ հայտարարությամբ, որը սառը ցնցուղ էր Նիկոլի համար։

Մայր Աթոռի «մեսիջը» հստակ էր` «հարկ չկա եկեղեցուն ներքաշելու արհեստական օրակարգերի մեջ», այսնինքն օրակարգը ոչ թե Նիկոլը կամ թուրքերը պետք է թելադրել, այլ ազգային թևը։

Նիկոլի լկտի հայտարարությունները ամենևին էլ անպատասխան չեն մնում։ Պատահական չեն Միքայել Սրբազանի կացնային ելույթները, որոնցում սրբազանը, օրինակ, կոչ է անում «արտաամուսնական զույգին ամաչել իրենց կարգավիճակից, խելոք մնալ ու իրենց փոքր ու պիղծ արտահայտությունները պահել իրենց»:

Իսկ Եկեղեցին ցույց տվեց, որ Նիկոլի «գեղցի շուստրիություններին» որևէ մեկը լուրջ չի վերաբերվում։ Ցույց տվեց, որ շախմատ խաղալիս պետք է մտածել` «սեփական քայլի տակ չմնալու համար»: Եվ որ ազգային ուժերը ունեն օրակարգ։

Իրապես, Հայ Առաքելական Եկեղեցին բարձր և ազգային ինստիտուտ է։