Կա մեկ այլ, առաջին հայացքից «չերեւացող» մի բան. Քաղաքական մեկնաբան

Տեսանյութ եմ դիտում Ֆեյսբուքում, Զանգեզուրի կոմբինատից է, որը փաստորեն շարունակում է գործադուլի պատճառով մնալ պարապուրդի մատնված, ինչից կորցնողը բոլորն են, եւ առաջին հերթին Հայաստանը, Սյունիքը:
Բայց, տեսանյութը այս մասին չէ, որ հարց է առաջացնում: Այս ասպեկտի մասին արդեն անդրադարձել եմ մի քանի անգամ: Կա մեկ այլ, առաջին հայացքից «չերեւացող» մի բան: Փաստորեն, գործադուլավորների հետ պետական կոմունիկացիան իրականացնում են պարեկները: Ես չգիտեմ, սա գուցե ոստիկանական ռեֆորմի «նոու-հաուներից» է, ըստ որի պարեկային ծառայությունը ունի նաեւ «սոցիալական» գործառույթներ եւ ներկայացնում է պետությունը այդօրինակ իրավիճակներում:
Բայց, եթե լուրջ, ապա այս դեպքում թերեւս ոչ թե պետության ներկայության, այլ բացակայության պատկեր է: Որովհետեւ, ի՞նչ պետք է լիներ պետության ներկայության պարագայում: Պետության ներկայության պարագայում ոչ թե ոստիկանը պետք է գար, կանգներ ու փորձեր ինչ որ բան համոզել գործադուլ անող քաղաքացիներին, այլ մնար բացառապես իր գործառույթի շրջանակում՝ ապահովել երկրի ամեն մի քառակուսի մետրի վրա օրինականություն եւ հասարակական կարգ:
Իսկ գործադուլ իրականացնող եւ պահանջներ ներկայացնող քաղաքացու հետ պետք է բանակցեին պետության այն կառույցները, որոնք անմիջական իրավասություն ունեն զբաղվել այդ խնդիրներով, որոնք պատասխանատու են Հայաստանի տնտեսության համար, այդ տնտեսության կայունության համար, հետեւաբար պետք է արդեն երկրորդ օրն իսկ մտահոգ լինեին այդ տնտեսության խոշորագույն, եւ ոչ միայն տնտեսական, այլ մի շարք այլ առումներով ռազմավարական նշանակության ձեռնարկության պարապուրդի փաստով: Եվ ոչ միայն մտահոգ լինեին, այլ երկրորդ օրն իսկ ձեռնմուխ լինեին խնդիրը լուծելու եւ ձեռնարկության աշխատանքը վերականգնելու գործողությունների:
Այլ ոչ թե ռազմավարական նշանակության մարզում, ռազմավարական նշանակության ձեռնարկոության արդեն մեկ շաբաթ պարապուրդի պայմաններում Երեւանից «հույս հայտնեին», որ խնդիրը կլոուծվի:
Պետությունը խնդիրները, առավել եւս ռազմավարական խնդիրները լուծելու համար է, ոչ թե այդ խնդիրների լուծման «հույս հայտնելու»:
Ինչպես նախօրեին է նկատել, պատկերացրեք, թե Հայաստանի հետ տնտեսական գործընկերության մասին ի՞նչ է մտածելու Հայաստանի որեւէ խոշոր ներդրող, որը կարող է տեսնել այս պատկերը, կամ որեւէ կերպ տեղեկանալ այդ պատկերի մասին:
Իսկ ես վստահ եմ, որ Ադրբեջանն օրինակ արդեն թերեւս ջանք չի խնայում այդ պատկերը միջազգային ներդրումային շրջանակներին իր «խողոովակներով» հասցնելու համար, ցույց տալու համար, թե որքան անվստահելի եւ անկայուն ներդրումային գործընկեր է Հայաստանը:
Եվ ամենեւին զարմաանալ պետք չէ, որ, օրինակ մի ընկերություն Հայաստանի հետ պայմանավորվոում է մի խոշոր ծրագիր, բայց այն ըստ էության առ այսօր չունի էական տեղաշարժ, իսկ այդ նույն ընկերությունն ավելի ուշ պայմանավորվոում է Ադրբեջանի հետ՝ առավել խոշոր մասշտաբի ծրագրով, եւ ավելի արագ իրականացնում այն:
Սրանք լրջագույն հարցեր են, որոնք կենացների կամ տարատեսակ սոցցանցային էպատաժների ենթակա չեն, բայց որոնց ենթակա է ցանկացած պետության ներդրումային հեղինակություն, հետեւաբար՝ պետական հեղինակություն, ըստ այդմ՝ դիմադրունակություն ու մրցունակություն:
Ցանկացած պատերազմ շահում են տնտեսությամբ: Իսկ մենք չավարտված պատերազմում ենք, եւ ցավոք մնալու ենք դեռ երկար:

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյան