Բարդ ծրագիր չէ իշխանության մշակած եւ հետեւողականորեն իրականացվող ծրագիրը... Կարեւորը՝ Հայաստանում «կյանքը շարունակվում է»

Բարդ ծրագիր չէ իշխանության մշակած եւ հետեւողականորեն իրականացվող ծրագիրը: Մի կողմից՝ հեծանիվ քշել, ցուցահանդեսներ ու փառատոներ կազմակերպել, մարզեր այցելել, դպրոցականների հետ խարույկի շուրջ նստել ու նրանց անմեղ հարցերին պատասխանել, ուրախ-զվարթ շրջել երկրով մեկ` փորձելով ներշնչել հասարակությանը, որ ամեն ինչ ընտիր է` երկիրը զարգանում է, տագնապի ու անհանգստության կարիք չկա. մի լսեք Ալիեւին եւ մի հավատացեք մեր գլխին կախված վտանգների մասին ահազանգողներին: Դրանք հեքիաթներ ու չարախոսություններ են` Ալիեւը զառանցում է, հինգերորդ շարասյունը` իշխանություն է ուզում: Մյուս կողմից` կադրեր հանել-նշանակել, էներգետիկ համաժողովներ, «Նորարարության ու տեխնոլոգիաների համաշխարհային կոնգրես» (WCIT), «ԴիջիԹեք» էքսպո, «Գիտության շաբաթ», «Լավագույն գրադարան», «Հաջողակ կին եւ հաջողակ տղամարդ գործարար» մրցույթներ անել, դրամաշնորհներ տալ իշխանության հանդեպ չեզոք մարդկանց` խրախուսելով նրանց լոյալությունը եւ ի ցույց դնելով, թե իրենց չքննադատելն ինչքան շահեկան կարող է լինել: Երեւանում ընդունել ԱՊՀ դատախազներին ու վարչապետներին, գործուղումների մեկնել եւ Վաշինգտոնում, Փարիզում ու Բեռլինում էլ հեծանիվ քշել: Մի խոսքով, ձեւացնել, թե ամեն ինչ հրաշալի է` ոչինչ չի եղել: Մի Արցախ էր` տվեցինք-պրծանք, հանգիստ ապրում ենք: Տավուշից մի կտոր ուզեցին` տվեցինք, աղմկեցինք` հանգստացանք: Առաջիկայում մի քանի բան էլ կուզեն` կտանք ու կշարունակենք հանգիստ ապրել: Ասենք՝ որ Ջերմուկում ու Սեւ լճում նստած են Ալիեւի զինվորները` ո՞ւմ են խանգարում, մոռացեք այդ մասին ու հանգիստ ապրեք, էլի: Մոռացեք, որ Արցախում շենքեր ու հայկական հուշարձաններ են ավերում, որ Արցախի բանտարկված գործիչներին նոր մեղադրանքներ են առաջադրում... Կարեւորը՝ Հայաստանում «կյանքը շարունակվում է»:

Գրել է Արմինե Օհանյանը