Գուցե սխալվու՞մ եմ, գուցե ցանկալին իրականությա՞ն հետ եմ շփոթում, գուցե իրենք նման պարտականությու՞ն բնավ էլ չունեն
Ես, Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ եմ, Աստվածապաշտ ու Աստվածավախ։
Եվ դա չի արտահայտվում միայն ամենշաբաթյա մոմավառությամբ։
Կյանքում չեմ արել մի բան, որի համար սերունդներս ստիպված կլինեն իմ փոխարեն պատասխան տալ։
Վարքով, բարքով, կենցաղավարությամբ համենայնդեպս փորձել եմ հավատարիմ մնալ Աստծո պատվիրաններին։
Իհարկե, որքանով, որ այն ստացվել է։
ինչի՞ եմ այս ամենը նշում։
Նրա համար, որ երբեք անհաղորդ ու անտարբեր չեմ եղել եկեղեցում, եկեղեցուց դուրս հոգևորականների կողմից իրականացվող քարոզին։
Բայց այն ինչ անում է Սրբազան Հայրը՝ արքեպիսկոպոս Բագրատ Գալստանյանը, ոչ միայն իմ գիտակցական տարիներին չեմ տեսել, այլև իմ պատկերացումներից անգամ վեր է։
Եթե Սրբազանի ելույթներից հանենք «քաղաքական բաղադրիչը», (հանգամանքներն են նրան պարտադրել ինչ-որ չափով քաղաքականացվել), ապա սխալված չեմ լինի ու չեմ խուսափի ասել, որ միակ հոգևորականն է, որ «իջել» է ժողովրդի մեջ ու արդեն տևական ժամանակ է ինչ Աստվածահաճո քարոզչություն է իրականացնում, մեզ վերադարձնելով դեպի հոգևորն ու իսկական հավատք։
Մեզ է վերադարձնում մարդկային, բարոյական ու հոգևոր մի շարք մոռացված, կորսված արժեքներ։
Իրականում վերգերբնական ոչինչ էլ չի պատահել, այլ Սրբազանը իմ պատկերացմամբ անում է այն, ինչ պետք է արվեր Հայ Առաքելական Եկեղեցու սպասավորների կողմից՝ շատ վաղուց, տասնամյակներ առաջ։
Գուցե սխալվու՞մ եմ, գուցե ցանկալին իրականությա՞ն հետ եմ շփոթում, գուցե իրենք նման պարտականությու՞ն բնավ էլ չունեն։
Ինչևե, եթե իմ նկարագրածով լիներ, ապա հաստատապես համ աղանդավորները քիչ կլինեին մեր իրականության մեջ, համ էլ հասարակությունը այդքան չէր հեռանա Աստծուց։
Հուսանք, որ Սրբազանի՝ այդ կերպ շփումները ժողովրդի հետ, վարակիչ կլինեն նաև այլ հոգևորականների համար։
Ուզում եմ, արժանին մատուցենք ու խոնարհաբար շնորհակալ լինենք հայրենասեր ու պետականամետ Սրբազանին, իր ծառայությունների համար՝ Աստծուն ու ժողովրդին։
Սայաթ Շիրինյանի գրառումը
