Համառոտ (հույժ) նշումներ Մերձավոր Արևելքի մասին. Առանց «ռազմավարության»

1. Իսրայելը և ԱՄՆ վերնախավի որոշ խմբեր, այդ թվում՝ Բայդենների ընտանիքի հետ կապված խմբերը, խաղացին իրավիճակը սրելու համար: Երեք քայլ անց. ոչ բոլորն են դեմոկրատներ, իհարկե, ոչ Քամալա Հարիսը: Եվ ես կհամարձակվեմ ասել, ոչ թե հանրապետականները: Թրամպին անհրաժեշտ էր խաղաղ կարգավորում, նոր Քեմփ Դեյվիդ 1978-1979 թվականներին, նոր պատկեր։ Ոչ պատերազմ. Եվ, ամենակարևորը, այս խումբն այժմ ունի բոլոր ուժերն ու ռեսուրսները՝ ԱՄՆ-ին ներքաշելու մերձավորարևելյան պատերազմի մեջ:
Եզրակացություն առաջին. արևմտյան քաղաքական աշխարհը գտնվում է «կես կյանքի» փուլում, որը որոշակի պայմաններում կվերաճի «քայքայման»։
Եզրակացություն երկրորդ. գալիս է ոչ միայն իշխանաքաղցների ժամանակը, ովքեր պատրաստ են ամեն ինչ անել իշխանությունը պահպանելու համար, ինչպես ճիշտ են նկատել որոշ գործընկերներ Նեթանյահուի առնչությամբ (ով, ըստ իս, խելագարվել է, իմ կարծիքով, իշխանության քաղցից), բայց նաև վճռական քայլի համար «դրոշներից այն կողմ»։ Անցնում է «պերճախոսների», խոսքի, բայց ոչ գործի, մարդկանց (Էրդողան, Թրամփ) ժամանակը՝ որպես սեփական դիրքերի ամրապնդման միջոց.

2. Իրանը չի կարողանա պատասխանել կամ պատասխանել «իմիտացիոն» ինչպես նախորդ անգամ: Սա կարող էր անել հակաամերիկյան նախագահ Ռաիսին։ Սա կարող էր անել արմատական ​​Լարիջանին։ Նրանք կներվեին։ Բայց «ազատական» Մաքսուդ Փեզեշքիանը չի կարող չպատասխանել նման ապտակին։ Նրան և բոլոր նրանց, ովքեր նրան իշխանության են բերել, դա չեն ներվի։ Ես կասկած ունեմ, որ Իրանում ինչ-որ հաշվարկ է եղել Փեզեշքիանի թուլությունը կոծկելու համար. Եվ այստեղ «ականջները» միայն Թել Ավիվում չեն:

3. Իսրայելը իրականում ռազմավարական քայլ կատարեց. Իսրայելը հասկացավ, որ պարտվում է հիբրիդային պատերազմում իսլամիստների դեմ, որոնց աջակցում է Իրանը։ Եվ որ Գազայում և Հորդանան գետի Արևմտյան ափում «մածուցիկ» պատերազմ վարելու հնարավորությունները սահմանափակ են զուտ ժամանակի և ռեսուրսների առումով։ Հատկապես ԱՄՆ-ում կլանային պայքարի սրման համատեքստում։ Իսրայելը, և ոչ միայն Նեթանյահուն, հաշվարկել է, որ հաղթանակի կարելի է հասնել միայն հիմնական թշնամու դեմ ուղղակի առճակատման մեջ մտնելով, այլ ոչ թե նրա «վստահված անձանց» և այլ «լրացուցիչների»: Ես ոչինչ չեմ ակնարկում, չնայած ակնարկում եմ։

4. Ես կհամարձակվեմ ասել, որ Նեթանյահուին շատ էր վախեցնում Քամալա Հարիսը: Զարմանալի կին. բոլորն ասում են, որ նա դատարկ տեղ է, և ԲՈԼՈՐԸ սկսում են նյարդայնանալ և հանկարծակի քայլեր անել նրա պատճառով։ Միգուցե նա և նրանք, ովքեր կանգնած են նրա թիկունքում, նոր Ամերիկան ​​է, որի հետ մենք՝ Ռուսաստանով, ստիպված կլինենք գործ ունենալ: Ես պարզապես հարցրի.

5. Ամեն ինչ կլինի Հեզբոլլահը. Իսլամիստների քաղաքական համախմբման այլընտրանքային կենտրոն այլեւս չկա. Իսրայելցիներն իրենք են կուրացրել նրան, իրենք են ոչնչացրել։ Ռազմական ներուժը մնում է, և Հեզբոլլահը կվերցնի այն, կասկած չկա: Շատ կարևոր օրինակ, թե ինչպես է հաջող մարտավարական գործողությունը ստեղծում հսկայական ռազմավարական քաղաքական խնդիրներ։ Իսրայելը կարծում էր, որ նա երկու կտոր է հանում խաղատախտակից: Ամենևին,Նեթանյահուն իր գործողություններով նոր տարածք ստեղծեց իշխանության խաղի համար։

6. Մակրոնը կյանքում պարզապես հիմար չէ. Բայց նա նաև պարզապես պարտվող է: Դե, սա, ի դեպ, հարկադրված էր: Զարմանալի օրինակ, թե ինչպես կարելի է ամեն ինչ անել սխալ տեղում, վատ և սխալ ժամանակ:

Եվ վերջապես. եթե ես լինեի Պեկինը, ես ուշադիր կնայեի, թե ինչպես է փոխվել աշխարհը վերջին վեց ամիսների ընթացքում: Դրանում «Չիմերիկայի» համար ընդհանրապես տեղ չկա։ Ոչ մի կերպ։ Անկախ նրանից, թե ով ինչ-որ մեկին ընդունելություններ է խոստացել թանկարժեք կահավորված գյուղական տներում։

Վլադիմիր Սոլովյով

1. Израиль и часть групп в элите США, в том числе связанных с семьей Байден сыграли на обострение. Через три ступени. Не все демократы, точно не Камала Харрис. И, рискну сказать, не республиканцы. Тампу нужно было мирное урегулирования, новый «Кэмп-Дэвид» 1978-1979 годов, новая картинка. А не война. И, что самое главное, - у этой группы сейчас все полномочия и ресурсы втянуть США в ближневосточную войну.
Вывод первый: западный политический мир находится в фазе «полураспада», который при определенных условиях перерастет в «распад».
Вывод второй: наступает время не только властолюбцев, готовых на все ради сохранения власти, как правильно отметили некоторые коллеги в отношения Нетаньяху (который, фактически, обезумел, на мой взгляд от жажды власти), но и решительного выхода «за флажки». Время «краснобаев», людей слова, но не дела (Эрдоган, Трамп) уходит, внешнеполитический пиар как средство укрепления своего положения закончился.

2. Иран не ответить или ответить «имитационно» как в прошлый раз не сможет. Это мог бы сделать антиамериканский президент Раиси. Это мог бы сделать радикал Лариджани. Им бы простилось. Но «либерал» Масуд Пезешкиан не ответить на такую оплеуху не может. Ему – и всем, кто привел его к власти – это не простят. Есть у меня подозрение, что на «замятню» от слабости Пезешкияна в Иране был некий расчет. И тут «уши» не только Тель Авива торчат.

3. Израиль сделал, в действительности, стратегический ход. В Израиле поняли, что гибридную войну с исламистами, за которыми стоит Иран они проигрывают. И что возможности ведения «тягучей» войны в Газе и на Западном Берегу чисто по времени и по ресурсам ограничены. Особенно в условиях обострения борьбы кланов в США. Израиль – и не только Нетаньяху – просчитал, что победить можно только выйдя на прямую конфронтацию с главным противником, а не с его «прокси» и прочей «массовкой». Я ни на что не намекаю, хотя я и намекаю.

4. Рискну сказать, что Нетаньяху очень напугала Камала Харрис. Удивительная женщина – все говорят, что она пустое место, и ВСЕ из-за нее начинают нервничать и делать резкие шаги. Может, она – и те, кто за ней стоит – и есть та новая Америка, с которой нам, России придется иметь дело? Я просто спросил.

5. Все будет «Хезболла». Альтернативного центра политической консолидации исламистов больше нет. Сами израильтяне его слепили, сами уничтожили. Военный потенциал остался и его «Хезболла» подберет, можно не сомневаться. Очень важный пример того, как удачное тактическое действие создает колоссальные стратегические политические проблемы. Израиль думал, что он снимает с доски две фигуры. Отнюдь – своими действиями Нетаньяху создал новое пространство для силовой игры.

6. Макрон – не просто идиот по жизни. Но он еще и просто неудачник. Ну, это, - к слову пришлось. Удивительный пример того, как делать всё не то, не там, плохо, да еще и не вовремя.

И совсем в завершении: на месте Пекина я бы внимательно смотрел на то, как поменялся мир за последние полгода. В нем вообще нет места Чимерике. Ни в каком виде. Что бы, кто не обещал кому-то в дорого обставленных загородных домах приемов.